Overview
111 ซัมเมอร์เซต เป็นอาคารสูงใช้งานเป็นอาคารพาณิชย์และห้างสรรพสินค้า ตั้งอยู่ในย่านออร์เชิร์ด ประเทศสิงคโปร์ มีชื่อเดิมเมื่อเริ่มเปิดตัวว่า อาคารคณะกรรมการบริการสาธารณะ จนถึงปี 1995 ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ อาคารพลังงานสิงคโปร์ จนถึงปี 2008 ซึ่งอาคารถูกซื้อโดยวายทีแอลคอร์เปอเรชั่น แปซิฟิกสตาร์ เคยใช้งานเป็นสำนักงานใหญ่ของเครือเอสพี ก่อนจะย้ายไปที่ปัจจุบันในกัลลัง
| 111 ซัมเมอร์เซต | |
|---|---|
 | |
 | |
| ข้อมูลทั่วไป | |
| สถานะ | สร้างเสร็จ |
| ประเภท | พาณิชย์ |
| สถาปัตยกรรม | บรูทัลลิสต์ |
| ที่ตั้ง | ออร์เชิร์ด ประเทศสิงคโปร์ |
| พิกัด | 1°18′01.5″N 103°50′14.0″E / 1.300417°N 103.837222°E |
| เปิดใช้งาน | 15 มีนาคม 2015 |
| เจ้าของ | Shun Tak Holdings |
| ข้อมูลทางเทคนิค | |
| จำนวนชั้น | 17 |
| เว็บไซต์ | |
| https://111somerset.com.sg/ | |
111 ซัมเมอร์เซต (อังกฤษ: 111 Somerset) เป็นอาคารสูงใช้งานเป็นอาคารพาณิชย์และห้างสรรพสินค้า ตั้งอยู่ในย่านออร์เชิร์ด ประเทศสิงคโปร์ มีชื่อเดิมเมื่อเริ่มเปิดตัวว่า อาคารคณะกรรมการบริการสาธารณะ (อังกฤษ: Public Utilities Board Building; PUB Building) จนถึงปี 1995 ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ อาคารพลังงานสิงคโปร์ (อังกฤษ: Singapore Power Building) จนถึงปี 2008 ซึ่งอาคารถูกซื้อโดยวายทีแอลคอร์เปอเรชั่น แปซิฟิกสตาร์ เคยใช้งานเป็นสำนักงานใหญ่ของเครือเอสพี ก่อนจะย้ายไปที่ปัจจุบันในกัลลัง[1]
ประวัติศาสตร์
อาคารตั้งอยู่ใกล้กับย่านการค้าถนนออร์เชิร์ด สร้างขึ้นเริ่มแรกเพื่อเป็นสำนักงานของแผนกต่าง ๆ ภายในคณะกรรมการบริการสาธารณะซึ่งขยายขนาดขึ้นมากจนต้องย้ายออกจากที่ทำการเดิมในศาลาว่าการนครสิงคโปร์[2]
การออกแบบอาคารเป็นผลงานจากผู้ชนะการประกวดออกแบบสถาปัตยกรรมในปี 1971 จากผู้เข้าประกวด 23 ชื่อ คณะกรรมการซึ่งนำโดยประธานพียูบี ลิม คิม ซัน เลือกเอาสี่ชิ้นงาน[3] โดยผลงานที่ชนะและถูกคัดเลือกมาสร้างจริงเป็นผลงานโดยบริษัทสถาปนิก กรุ๊ปทูอาร์คีเท็กส์ (Group 2 Architects; 1970–1978)[4]
อาคารมีความสูง 100 เมตร[5] ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 1977 ด้วยเงิน 32 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์[2] ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นอาคารพลังงานสิงคโปร์ (Singapore Power Building) หลังฝ่ายบริการพลังงานไฟฟ้าแบะก๊าซธรรมชาติของพียูบีแปรสภาพเป็นองค์กรแยกออกมาในชื่อ พลังงานสิงคโปร์ (Singapore Power) ในวันที่ 1 ตุลาคม 1995[6] อาคารได้รับการปรับสภาพครั้งใหญ่ในปี 2006 โดยการปรับเฟอร์นิเจอร์ภายในและรีแคล็ดอาคารด้วยโลหะสีเงิน[3]
ในวันที่ 29 มกราคม 2007 พียูบีย้ายออกจากอาคารไปยังสำนักงานใหม่ที่อาคารสิ่งแวดล้อม (Environment Building) บนถนนสก็อตส์ ซึ่งเป็นที่ทำการของกระทรวงสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรน้ำ กรมที่พียูบีสังกัดอยู่[7][8] วายทีแอล แปซิฟิกสตาร์ (YTL Pacific Star) เข้าซื้ออาคารในเดือนกุมภาพันธ์ 2008 และเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน รวมถึงเข้าแปรสภาพอาคารด้วยงบประมาณ 50 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์ แปรสภาพภายในจากพื้นที่ว่าง โถงรับรอง สำนักงาน และโรงอาหารเดิมมาเป็นพื้นที่ค้าขาย หอประชุม ไปจนถึงลานจอดรถ อาคารเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2010 พร้อมซุปเปอร์มาร์เก็ตแฟร์ไพรส์ไฟนิสต์ (FairPrice Finest) ให้บริการ[1]
สถาปัตยกรรม
คณะกรรมการตัดสินการแข่งขันประกวดแบบอาคารบรรยายผลงานออกแบบนี้ว่าเป็น "รูปแบบตามธรรมชาติ และการใช้สอยที่ทำให้ได้มาซึ่งตัวตนและศักดิ์ศรี" ของอาคาร[3] อาคารสูง 17 ชั้นนี้มีอิทธิพลอย่างชัดเจนจากศาลาว่าการนครบอสตัน ผลงานออกแบบโดยเกอร์ฮาร์ด เอ็ม. คอลแมนในปี 1962 ซึ่งได้อิทธิพลอีกทีมาจาก Sainte Marie de La Tourette (1957–1960) ผลงานออกแบบโดยเลอกอร์บูซีเบร์[4] พัฒนาการของโครงร่าง (development of form) ของอาคารมีลักษณะแมนเนอริสต์ แต่กระนั้นก็มีความขัดแย้งกับตรรกะในตัว (inherent logic) ที่ปรากฏชัดเจนทั้งใน La Tourette กับบางส่วนของศาลาว่าการนครบอสตัน[9]
อาคารนี้ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ รูปแบบบรูทัลลิสต์[10]
อาคารมีลักษณะแปลนเป็นรูปอักษร H โดยตรงกลางเป็นเซอร์วิสคอร์ และมีโถงต้อนรับที่มีอากาศถ่ายเทโดยธรรมชาติ ปีกสองปีกของอาคารซึ่งหันหน้าออกทิศเหนือกับใต้และขนานกันมีความสูงไม่เท่ากัน และเชื่อมต่อกันด้วยพื้นที่แนวตัดสูงสามชั้นที่มีขนาดกว้างกว่า[11]
อ้างอิง
- 1 2 Shankari, Uma (28 พฤศจิกายน 2009). "TripleOne Somerset to open after $50m face-lift". The Business Times. สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2010.
{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - 1 2
- Wong Yunn Chii (2005). Singapore 1:1 City: A Gallery of Architecture & Urban Design. Singapore: Urban Redevelopment Authority. ISBN 981-05-4467-7.
- 1 2 3 Calvin Low (4 สิงหาคม 2007). "Staying Power". The Straits Times. น. L16, L17.
{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - 1 2 Robert Powell (2004). Singapore Architecture. Singapore: Periplus Editions. ISBN 0-7946-0232-0.
- ↑ "Singapore Power Building". Emporis Buildings. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ 17 มีนาคม 2007. สืบค้นเมื่อ 26 สิงหาคม 2007.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "PUB to split into three entities from Oct 1". The Business Times. 23 กันยายน 1995. น. 2.
{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Under one roof at Environment Building". PUB. 26 มกราคม 2007. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 7 มิถุนายน 2007. สืบค้นเมื่อ 21 กันยายน 2019.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Singapore Roundup: PUB moves to Environment Building". The Business Times. 27 มกราคม 2007.
{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Norman Edwards, Peter Keys (1996). Singapore – A Guide to Buildings, Streets, Places. Singapore: Times Books International. ISBN 9971-65-231-5.
- ↑ "Design Services".
- ↑ Jane Beamish, Jane Ferguson (1989). A History of Singapore Architecture: The Making of a City. Singapore: Graham Brash. ISBN 9971-947-97-8.