บีบีซี

Overview

บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ หรือ บีบีซี เป็นองค์การกระจายเสียงสาธารณะของสหราชอาณาจักร ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2465 โดยนายจอห์น รีท มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่บรอดคาสติงเฮาส์ในกรุงลอนดอน และมีศูนย์ผลิตรายการอยู่ที่เมืองซอลฟอร์ด เบลฟัสต์ เบอร์มิงแฮม บริสตอล คาร์ดิฟฟ์ และกลาสโกว์ รวมทั้งยังมีศูนย์ผลิตรายการย่อยอีกจำนวนมากอยู่ทั่วอังกฤษ บีบีซียังเป็นองค์กรด้านสถานีวิทยุและโทรทัศน์แห่งชาติที่เก่าแก่ที่สุดและยังเป็นสถานีออกอากาศที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีพนักงานกว่า 23,000 คนมานั่ง

บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ
ชื่อท้องถิ่น
British Broadcasting Corporation
ประเภทรัฐวิสาหกิจ
โดยได้รับพระบรมราชานุญาต
อุตสาหกรรมสื่อสารมวลชน
ก่อนหน้าบริษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ (British Broadcasting Company)
ก่อตั้ง18 ตุลาคม พ.ศ. 2465 (103 ปีที่แล้ว) ในนามบริษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ
1 มกราคม พ.ศ. 2470 (99 ปีที่แล้ว) ในนามบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ
ผู้ก่อตั้งรัฐบาลในสมเด็จฯ
สำนักงานใหญ่
บรอดคาสติงเฮาส์
ถนนพอร์ตแลนด์ กรุงลอนดอน
สหราชอาณาจักร
พื้นที่ให้บริการทั่วโลก
บุคลากรหลักริชาร์ด ชาร์ป
(ประธาน)
ทิม เดวี
(ผู้อำนวยการ)
ผลิตภัณฑ์เว็บท่า
บริการ
  • โทรทัศน์
  • วิทยุ
  • ออนไลน์
รายได้เพิ่มขึ้น 5,064 พันล้านปอนด์สเตอร์ลิง (พ.ศ. 2564)
รายได้จากการดำเนินงาน
เพิ่มขึ้น 290 ล้านปอนด์ (พ.ศ. 2564)
รายได้สุทธิ
เพิ่มขึ้น 227 ล้านปอนด์ (พ.ศ. 2564)
สินทรัพย์เพิ่มขึ้น 2.11 พันล้านปอนด์ (พ.ศ. 2564)
เจ้าของบรรษัทมหาชน[1]
พนักงาน
ลดลง 22,219 คน (พ.ศ. 2564)
เว็บไซต์bbc.co.uk bbc.com

บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ[2] หรือ บีบีซี[2] (อังกฤษ: British Broadcasting Corporation, BBC) เป็นองค์การกระจายเสียงสาธารณะของสหราชอาณาจักร ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2465 โดยนายจอห์น รีท มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่บรอดคาสติงเฮาส์ในกรุงลอนดอน และมีศูนย์ผลิตรายการอยู่ที่เมืองซอลฟอร์ด เบลฟัสต์ เบอร์มิงแฮม บริสตอล คาร์ดิฟฟ์ และกลาสโกว์ รวมทั้งยังมีศูนย์ผลิตรายการย่อยอีกจำนวนมากอยู่ทั่วอังกฤษ บีบีซียังเป็นองค์กรด้านสถานีวิทยุและโทรทัศน์แห่งชาติที่เก่าแก่ที่สุดและยังเป็นสถานีออกอากาศที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีพนักงานกว่า 23,000 คน[3][4][5]มานั่ง

บีบีซีเป็นหน่วยงานด้านสถานีวิทยุและโทรทัศน์ที่จัดตั้งขึ้นโดยได้รับพระบรมราชานุญาต (Royal Charter)[6] และดำเนินกิจการตามข้อตกลงกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม สื่อ และกีฬา[7] การดำเนินงานของบรรษัทได้รับการอุดหนุนด้านการเงินเป็นหลักจากค่าธรรมเนียมการรับชมโทรทัศน์ซึ่งเรียกเก็บจากครัวเรือน บรรษัท และองค์กรทุกแห่งในสหราชอาณาจักรที่ใช้อุปกรณ์ใด ๆ ก็ตามในการรับชมการแพร่ภาพโทรทัศน์[8] รัฐบาลสหราชอาณาจักรเป็นผู้กำหนดอัตราค่าธรรมเนียมดังกล่าวโดยได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภา[9]

ประวัติ

การกำเนิดของการกระจายเสียงของอังกฤษ ค.ศ. 1920 ถึง 1922

การถ่ายทอดสดสาธารณะครั้งแรกของสหราชอาณาจักรเกิดขึ้นจากโรงงานของบริษัทวิทยุโทรเลขมาร์โกนี ในเมืองเชล์มสฟอร์ด ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1920 โดยได้รับการสนับสนุนจาก ไวเคานต์นอร์ทคลิฟ (Lord Northcliffe) แห่งหนังสือพิมพ์เดลีเมล์ และดำเนินรายการโดย เนลลี เมลบา (Dame Nellie Melba) นักร้องเสียงโซปราโนที่มีชื่อเสียงชาวออสเตรเลีย การออกอากาศของเมลบาดึงดูดจินตนาการของผู้คนและเป็นจุดเปลี่ยนในทัศนคติต่อวิทยุของสาธารณชนชาวอังกฤษ[10] อย่างไรก็ตาม ความกระตือรือร้นของสาธารณชนนี้ไม่ได้ถูกยอมรับในแวดวงทางการที่มองว่าการออกอากาศดังกล่าวขัดขวางการสื่อสารทางการทหารและพลเรือนที่สำคัญ ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1920 ความกดดันจากหน่วยงานเหล่านี้และความไม่สะดวกใจในหมู่เจ้าหน้าที่ของที่ทำการไปรษณีย์ทั่วไป (General Post Office) ซึ่งเป็นหน่วยงานออกใบอนุญาต ก็เพียงพอแล้วที่จะนำไปสู่การห้ามการออกอากาศที่เชล์มสฟอร์ดต่อไป[11]

แต่ในปี ค.ศ. 1922 ที่ทำการไปรษณีย์ทั่วไปได้รับคำขอใบอนุญาตออกอากาศเกือบ 100 รายการ[12] และทำการยกเลิกการสั่งห้ามเมื่อมีการเกิดขึ้นของสมาคมไร้สาย 63 แห่งซึ่งมีสมาชิกมากกว่า 3,000 ราย[13] ด้วยความกังวลและพยายามที่จะหลีกเลี่ยงการขยายตัวที่วุ่นวายแบบเดียวกับที่เคยมีประสบการณ์ในสหรัฐอเมริกา หน่วยงานที่ทำการไปรษณีย์ทั่วไปเสนอว่าจะออกใบอนุญาตกระจายเสียงให้กับบรรษัทที่กลุ่มผู้ผลิตเครื่องรับไร้สายชั้นนำเป็นเจ้าของร่วมกัน ซึ่งรู้จักกันในชื่อบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ (British Broadcasting Company Ltd.) จอห์น รีท (John Reith) ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการทั่วไปในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1922 ไม่กี่สัปดาห์หลังจากที่บรรษัททำการออกอากาศครั้งแรกอย่างเป็นทางการ[14] ลีโอนาร์ด สแตนตัน เจฟเฟอรีส์ (Leonard Stanton Jefferies) เป็นผู้อำนวยการด้านดนตรีคนแรก[15] บรรษัทจะได้รับเงินทุนจากค่าภาคหลวงในการขายชุดรับสัญญาณไร้สายของบีบีซีจากผู้ผลิตในประเทศที่ได้รับอนุมัติ[16] ขณะนั้นบีบีซีตั้งเป้าที่จะปฏิบัติตามแนวปฏิบัติของรีท คือเพื่อ "แจ้งข่าว ให้ความรู้ และให้ความบันเทิง"[17]

ค.ศ. 1922–1939

ป้ายสีน้ำเงินที่พระราชวังอเล็กซานดรา เป็นสถานีโทรทัศน์ความละเอียดสูงแห่งแรกในโลก

ค.ศ. 1939–2000

บีบีซี เทเลวิชันเซ็นเตอร์ สำนักงานใหญ่ที่ไวต์ซิตี ลอนดอนตะวันตก เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1960 และปิดทำการเมื่อ ค.ศ. 2013

ค.ศ. 2011–ปัจจุบัน

บรอดคาสติงเฮาส์ สำนักงานใหญ่แห่งใหม่ในกรุงลอนดอน เริ่มเปิดทำการใน ค.ศ. 2012–2013

บริการ

บีบีซีให้บริการกระจายเสียงและแพร่ภาพตลอดจนสื่อประสม ผ่านช่องทางต่าง ๆ ดังนี้

  1. ข่าวบีบีซี (BBC News)
  2. วิทยุบีบีซี (BBC Radio)
  3. โทรทัศน์บีบีซี (BBC Television)
  4. เว็บไซต์บีบีซี (www.bbc.co.uk)

ตราสัญลักษณ์ของบีบีซี

อ้างอิง

  1. ↑ "BBC – BBC Charter and Agreement – About the BBC". www.bbc.co.uk. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 1 เมษายน 2019. สืบค้นเมื่อ 1 เมษายน 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. 1 2 ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรมศัพท์เทคโนโลยีทางภาพ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 50. ISBN 9786167073699.
  3. ↑ "BBC: World's largest broadcaster & Most trusted media brand". Media Newsline. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 ตุลาคม 2010. สืบค้นเมื่อ 23 กันยายน 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "Digital licence". Prospect. สืบค้นเมื่อ 23 กันยายน 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "About the BBC – What is the BBC". BBC Online. สืบค้นเมื่อ 23 กันยายน 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ Andrews, Leighton (2005). "A UK Case: Lobbying for a new BBC Charter". ใน Harris, Phil; Fleisher, Craig S. (บ.ก.). The handbook of public affairs. SAGE. น. 247–48. ISBN 978-0-7619-4393-8.
  7. ↑ "Making well informed, fair and transparent decisions". Annual Report 2013/14. BBC. 2014.
  8. ↑ "TV Licensing: Legislation and policy". สืบค้นเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ "BBC Press Office: TV Licence Fee: facts & figures". สืบค้นเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ Asa Briggs (1985). The BBC – the First Fifty Years. Oxford University Press. น. 47. ISBN 0-19-212971-6. Condensed version of the five-volume history by the same author
  11. ↑ Asa Briggs, p. 50
  12. ↑ James Curran; Jean Seaton (มิถุนายน 29, 2018). Power Without Responsibility (พิมพ์ครั้งที่ 8th). Routledge. น. 110. ISBN 9780415710428.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ Asa Briggs, pp. 50, 97
  14. ↑ supra Curran and Seaton, p. 110
  15. ↑ Doctor, Jennifer Ruth (1999). The BBC and Ultra-Modern Music, 1922–1936: Shaping a Nation's Tastes. Cambridge University Press. น. 402. ISBN 9780521661171. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 สิงหาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2019.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ Burns, Tom (1977). The BBC: Public Institution and Private World. Great Britain: The Macmillan Press LTD. น. 1. ISBN 978-0-333-19720-2.
  17. ↑ "No need to change BBC's mission to 'inform, educate and entertain'". UK Parliament. 31 ตุลาคม 2016. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 ตุลาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 31 ตุลาคม 2016.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  18. ↑ "BBC logo design evolution - Logo Design Love". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 26 มิถุนายน 2019. สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  19. 1 2 Hayden Walker, History of BBC corporate logos เก็บถาวร 4 มีนาคม 2012 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. TV ARK. Retrieved 20 November 2010.
  20. 1 2 "The BBC logo story". BBC. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 14 ตุลาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 27 กันยายน 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ "BBC reveals new logos in modern makeover". BBC News (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2021-10-20. สืบค้นเมื่อ 2021-10-21.

แหล่งข้อมูลอื่น

วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อที่เกี่ยวข้องกับ บรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ


Related

No related data.

Recommendations