โจโฉ

บทความนี้ยังต้องการเพิ่มแหล่งอ้างอิงเพื่อพิสูจน์ความถูกต้อง คุณสามารถพัฒนาบทความนี้ได้โดยเพิ่มแหล่งอ้างอิงตามสมควร เนื้อหาที่ขาดแหล่งอ้างอิงอาจถูกลบออก หาแหล่งข้อมูล: "โจโฉ" – ข่าว · หนังสือพิมพ์ · หนังสือ · สกอลาร์ · JSTOR (เรียนรู้ว่าจะนำสารแม่แบบนี้ออกได้อย่างไรและเมื่อไร)

โจโฉ (เฉา เชา) 曹操
ภาพวาดโจโฉจากยุคราชวงศ์หมิงใน ซานไฉถูฮุ่ย (三才圖會)
วุยอ๋อง[1] (魏王 เว่ย์หวาง)
ดำรงฐานันดรศักดิ์	ค.ศ. 216 – 15 มีนาคม ค.ศ. 220
ถัดไป	โจผี
วุยก๋ง[1] (魏公 เว่ย์กง)
ดำรงฐานันดรศักดิ์	ค.ศ. 213–216
อัครมหาเสนาบดี (丞相 เฉิงเซี่ยง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 208 – 15 มีนาคม ค.ศ. 220
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
ถัดไป	โจผี
เสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง)
ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 196 – ค.ศ. 208
กษัตริย์	พระเจ้าเหี้ยนเต้
เกิด	ป. ค.ศ. 155 อำเภอเจากุ๋น ราชรัฐไพก๊ก มณฑลอิจิ๋ว ราชวงศ์ฮั่น (นครปั๋วโจว มณฑลอานฮุยในปัจจุบัน)
เสียชีวิต	15 มีนาคม ค.ศ. 220(220-03-15) (64–65 ปี) อำเภอลกเอี๋ยง มณฑลซือลี่ ราชวงศ์ฮั่น (นครลั่วหยาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน)
ฝังพระศพ	11 เมษายน ค.ศ. 220 สุสานโจโฉ
คู่อภิเษก	ติงฟูเหริน (丁夫人) เปียนซี (卞氏 เปี้ยนชื่อ)
พระราชบุตร (ในบรรดาบุตรคนอื่น ๆ)	โจงั่ง (曹昂 เฉา อ๋าง) โจผี (曹丕 เฉา พี) โจสิด (曹植 เฉา จื๋อ) โจเจียง (曹彰 เฉา จาง) โจเฮา (曹后 เฉา โฮ่ว) หรือเฉา เจี๋ย (曹節) บุครคนอื่น ๆ อีก 26 คน
พระนามเต็ม ชื่อสกุล: โจ (曹 เฉา) ชื่อตัว: โฉ (操 เชา) ชื่อรอง: บังเต๊ก (孟德 เมิ่งเต๋อ) พระสมัญญานาม บู๊อ๋อง (武王 อู่หวาง) (โดยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก) ฮูฮ่องเต้[2] (武皇帝 อู่หฺวางตี้) (โดยวุยก๊ก) วัดประจำรัชกาล ไทล่อ[2] (太祖 ไท่จู่)
พระราชบิดา	โจโก๋ (曹嵩 เฉา ซง)
พระราชมารดา	ติงชื่อ (丁氏)

โจโฉ (เฉา เชา)
"โจโฉ" (เฉา เชา) เขียนเป็นอักษรจีน
จีน	曹操
พินอิน	Cáo Cāo
การถอดเสียง ภาษาจีนมาตรฐาน พินอิน Cáo Cāo Gwoyeu Romatzyh Tsaur Tsau เวด-ไจลส์ Tsʻao2 Tsʻao1 การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล Tsáu Tsāu IPA [tsʰǎu tsʰáu] อู๋ Suzhounese Zau2 Tshau1 กวางตุ้งมาตรฐาน การถอดเป็นอักษรโรมันแบบเยล Chòuh Chōu ยฺหวิดเพ็ง Cou4 Cou1 IPA [tsʰȍu tsʰóu] หมิ่นใต้ ฮกเกี้ยน เป่อ่วยยี Chô Chhò Tâi-lô Tsô Tshau จีนสมัยกลาง จีนสมัยกลาง /d͡zɑu t͡sʰɑu/
บังเต๊ก (เมิ่งเต๋อ) (ชื่อรอง)
จีน	孟德
พินอิน	Mèngdé
การถอดเสียง ภาษาจีนมาตรฐาน พินอิน Mèngdé

โจโฉ^[3] (ป. ค.ศ. 155 – 15 มีนาคม ค.ศ. 220)^[4] มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉา เชา (จีน: 曹操; พินอิน: Cáo Cāo; การออกเสียง^ⓘ) ชื่อรอง บังเต๊ก^[5] หรือในภาษาจีนกลางว่า เมิ่งเต๋อ (จีน: 孟德; พินอิน: Mèngdé) เป็นรัฐบุรุษ ขุนศึก และกวีชาวจีนผู้ขึ้นมามีอำนาจในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่น (ป. ค.ศ. 184–220) และในที่สุดก็เข้ากุมอำนาจในราชสำนักของราชวงศ์ฮั่น วางรากฐานให้กับรัฐวุยก๊ก (魏國 เว่ย์กั๋ว; ค.ศ. 220–265) ซึ่งก่อตั้งโดยโจผี (曹丕 เฉา พี) บุตรชายและผู้สืบทอดอำนาจของโจโฉ ผู้โค่นล้มราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (東漢 ตงฮั่น) และเปิดฉากยุคสามก๊ก (三國 ซานกั๋ว; ค.ศ. 220–280)

มีตำนานจำนวนมากที่เล่าเรื่องราวในช่วงต้นชีวิตของโจโฉ โดยเน้นถึงความสามารถ ความโหดร้าย และความแปลกประหลาดของโจโฉตามการรับรู้ของผู้คนในเวลานั้น โจโฉเริ่มรับราชการเป็นข้าราชการของราชสำนักราชวงศ์ฮั่นและดำรงตำแหน่งต่าง ๆ จำนวนมาก รวมถึงเคยทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้รักษาความสงบประจำเขตในนครหลวง และเคยดำรงตำแหน่งเป็นปลัดของราชรัฐ โจโฉขึ้นมามีชื่อเสียงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 190 ซึ่งเป็นช่วงที่โจโฉรวบรวมผู้ติดตามเป็นของตนเอง จัดตั้งกองกำลังของตนเอง และตั้งฐานที่มั่นในมณฑลกุนจิ๋ว (兗州 เหยี่ยนโจว; ครอบคลุมบางส่วนของมณฑลเหอหนานและมณฑลชานตงในปัจจุบัน) ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 196 โจโฉไปรับพระเจ้าเหี้ยนเต้ (漢獻帝 ฮั่นเซี่ยนตี้) จักรพรรดิหุ่นเชิดแห่งราชวงศ์ฮั่นซึ่งเคยตกเป็นองค์ประกันภายใต้ขุนศึกคนอื่น ๆ เช่น ตั๋งโต๊ะ (董卓 ต่ง จั๋ว), ลิฉุย (李傕 หลี่ เจฺว๋) และกุยกี (郭汜 กัว ซื่อ) หลังโจโฉก่อตั้งนครหลวงแห่งใหม่ที่ฮูโต๋ (許都 สฺวี่ตู) พระเจ้าเหี้ยนเต้และราชสำนักก็มาอยู่ภายใต้การควบคุมของโจโฉโดยตรง ตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 190 โจโฉทำศึกอย่างแข็งขันในภาคกลางของจีนกับบรรดาขุนศึกอริ เช่น ลิโป้ (呂布 หลี่ว์ ปู้), อ้วนสุด (袁術 ยฺเหวียน ชู่) และเตียวสิ้ว (張繡 จาง ซิ่ว) โจโฉปราบปรามขุนศึกเหล่านี้ได้ทั้งหมด หลังโจโฉได้ชัยชนะเหนือขุนศึกอ้วนเสี้ยว (袁紹 ยฺเหวียน เช่า) ในยุทธการที่กัวต๋อ (官渡 กวานตู้) เมื่อ ค.ศ. 200 โจโฉก็เปิดฉากการศึกหลายครั้งกับบรรดาบุตรชายของอ้วนเสี้ยวและพันธมิตรเป็นเวลาอีก 7 ปีและปราบปรามได้ทั้งหมด รวบรวมดินแดนส่วนใหญ่ในภาคเหนือของจีนมาอยู่ใต้อำนาจของตน ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 208 ไม่นานหลังพระเจ้าเหี้ยนเต้ทรงแต่งตั้งให้โจโฉเป็นอัครมหาเสนาบดี โจโฉก็ยกทัพเพื่อจะตีชิงฐานที่มั่นในภาคใต้ของจีน แต่กลับพ่ายแพ้ยับเยินให้กับทัพพันธมิตรของขุนศึกซุนกวน (孫權 ซุน เฉฺวียน), เล่าปี่ (劉備 หลิว เป้ย์) และเล่ากี๋ (劉琦 หลิว ฉี) ในยุทธการที่เซ็กเพ็ก (赤壁 ชื่อปี้)

ในช่วงหลายปีต่อมา โจโฉพยายามจะผนวกดินแดนบนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซี (扬子江 หยางจื่อเจียง หรือ 长江 ฉางเจียง) แต่ไม่เคยประสบความสำเร็จ เมื่อ ค.ศ. 211 โจโฉเอาชนะทัพพันธมิตรของบรรดาขุนศึกภาคตะวันตกเฉียงเหนือที่นำโดยม้าเฉียว (馬超 หม่า เชา) และหันซุย (韓遂 หาน ซุ่ย) ในยุทธการที่ตงก๋วน (潼關 ถงกวาน) อีก 5 ปีต่อมา โจโฉยึดได้เมืองฮันต๋ง (漢中 ฮั่นจง) จากขุนศึกเตียวฬ่อ (張魯 จาง หลู่) แต่ก็เสียฮันต๋งให้เล่าปี่เมื่อ ค.ศ. 219 ในช่วงเวลานั้น โจโฉได้รับพระราชทานเกียรติยศมากมายจากพระเจ้าเหี้ยนเต้ เมื่อ ค.ศ. 213 โจโฉได้รับการแต่งตั้งเป็นวุยก๋ง (魏公 เว่ย์กง) และได้รับพระราชทานเขตศักดินาที่ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของมณฑลเหอเป่ย์ (河北) และมณฑลเหอหนาน (河南) ในปัจจุบัน เมื่อ ค.ศ. 216 โจโฉได้รับการเลื่อนสถานะขึ้นเป็นอ๋อง (王 หวาง) แห่งรัฐศักดินา โดยมีฐานันดรศักดิ์ฺเป็น "วุยอ๋อง" (魏王 เว่ย์หวาง) และได้รับเอกสิทธิ์ทางพิธีการจำนวนมาก ซึ่งบางอย่างเคยสงวนไว้เฉพาะจักรพรรดิ โจโฉเสียชีวิตในลกเอี๋ยง (洛陽 ลั่วหยาง) ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 220 โจผีผู้บุตรชายได้สืบทอดอำนาจ ภายหลังโจผีรับการสละราชบัลลังก์ของพระเจ้าเหี้ยนเต้ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 220 แล้วก่อตั้งรัฐวุยก๊กขึ้นแทนที่ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ซึ่งเหตุการณ์นี้โดยทั่วไปมองว่าเป็นการชิงราชบัลลังก์ เหตุการณ์นี้ถือเป็นจุดเปลี่ยนจากยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกไปเป็นยุคหกราชวงศ์ หลังโจผีขึ้นครองราชย์ พระองค์ถวายพระสมัญญานามแด่โจโฉผู้เป็นพระบิดาว่า ฮูฮ่องเต้ (武皇帝 อู่หฺวางตี้; แปลตรงตัว "ยุทธจักรพรรดิ") และถวายพระอารามนามว่า ไทล่อ (太祖 ไท่จู่; แปลตรงตัว "มหาบรรพชน")

โจโฉได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำทางการเมืองและการทหารที่ปรีชาสามารถ และยังได้รับการยกย่องในด้านกวีนิพนธ์ด้วย ความคิดเห็นที่มีต่อตัวโจโฉยังคงมีความเห็นต่างกันตั้งแต่ยุคราชวงศ์จิ้น (晉; ค.ศ. 266–420) ซึ่งอยู่ถัดจากยุคสามก๊ก มีบางคนที่ยกย่องโจโฉในเรื่องผลงานกวีนิพนธ์และผลงานทางราชการ แต่ก็มีบางคนที่ประณามโจโฉในเรื่องความโหดร้าย ความเจ้าเล่ห์ และการกระทำที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ ในวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม โจโฉมักถูกวาดให้มีภาพลักษณ์เป็นทรราชผู้เจ้าเล่ห์ กระหายอำนาจ และเป็นกบฏ มีบทบาทเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเล่าปี่ซึ่งมักถูกวาดให้มีภาพลักษณ์ในทางตรงกันข้ามในฐานะวีรบุรุษผู้พยายามฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่นที่กำลังเสื่อมถอย

แหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์

แหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่น่าเชื่อถือเกี่ยวกับประวัติของโจโฉคือบทชีวประวัติทางการของโจโฉใน สามก๊กจี่ (三國志 ซานกั๋วจื้อ) ที่เขียนโดยตันซิ่ว (陳壽 เฉิน โช่ว) ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 แหล่งข้อมูลของตันซิ่วในการเขียน สามก๊กจี่ ภาควุยก๊ก (魏志 เว่ย์จื้อ) ได้แก่ ตงกวานจี้ (東觀記; ปัจจุบันสูญหายไปแล้ว), เว่ย์ชู (魏書) และบันทึกอื่น ๆ ที่เป็นไปได้ ตันซิ่วทำงานในสำนักประวัติศาสตร์และสามารถเข้าถึงแหล่งข้อมูลที่หลากหลาย แต่ก็ปฏิบัติตามวิธีการดั้งเดิมในการรวบรวมข้อมูลมาสังเคราะห์เข้าด้วยกันโดยไม่ระบุแหล่งที่มาของข้อมูล จึงไม่แน่ชัดว่าตันซิ่วใช้เอกสารใดบ้างในการได้มาซึ่งข้อมูล^{[A 1]}

ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 เผย์ ซงจือ (裴松之) เพิ่มอรรถาธิบายให้ สามก๊กจี่ โดยรวบรวมข้อมูลจากแหล่งอื่น ๆ ผนวกเข้ากับงานเขียนดั้งเดิมของตันซิ่วและเพิ่มความคิดเห็นส่วนตัวเข้าไปด้วย รวมไปถึงความคิดเห็นจากนักประวัติศาสตร์คนอื่น ๆ

หนึ่งในแหล่งข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับประวัติของโจโฉที่เผย์ ซงจือใช้คือ เว่ย์ชู ตำราประวัติศาสตร์ทางการของราชวงศ์วุยก๊กซึ่งเนื้อหาส่วนใหญ่เขียนขึ้นในยุคของวุยก๊กเองโดยอองซิม (王沈 หวาง เฉิ่น), สฺวิน อี่ (荀顗) และรฺเหวี่ยน จี๋ (阮籍) อองซิมเขียนจนเสร็จสมบูรณ์แล้วจึงถวายแก่ราชสำนักในช่วงต้นยุคราชวงศ์จิ้นตะวันตก (西晉) ซึ่งขึ้นมามีอำนาจแทนที่วุยก๊ก จึงเป็นที่เข้าใจได้ว่างานเขียนนี้มีเนื้อหาที่ยกย่องโจโฉเป็นอย่างมากในฐานะบุคคลผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่ให้เริ่มการรวบรวม เว่ย์ชู

ในทางตรงกันข้าม แหล่งข้อมูลอีกแหล่งหนึ่งเกี่ยวกับประวัติของโจโฉที่เผย์ ซงจืออ้างถึงคือ เฉาหมานจฺว้าน (曹瞞傳) งานรวบรวมเกร็ดประวัติที่ไม่ปรากฏชื่อผู้เขียน กล่าวกันว่ารวบรวมโดยบุคคลจากรัฐง่อก๊ก (吳國 อู๋กั๋ว) รัฐอริของตัวโจโฉเอง งานเขียนนี้มีเนื้อหาโดยรวมที่เขียนในเชิงไม่เป็นมิตรต่อโจโฉเป็นอย่างมาก โดยบรรยายว่าโจโฉเป็นคนโหดร้ายและไม่น่าไว้วางใจ แม้ว่าไม่ใช่ทุกเกร็ดประวัติที่ให้ข้อมูลในเชิงลบก็ตาม เฉาหมานจฺว้าน ถูกจัดว่าเป็น "โฆษณาชวนเชื่อเชิงปรปักษ์"^[6] และเนื้อหาบางส่วนเป็น "การใส่ร้ายป้ายสี"^[7] งานเขียนนี้ไม่สามารถถือเป็นแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือได้ แต่ก็ให้มุมมองเกินจริงที่ตรงกันข้ามกับภาพลักษณ์โดดเด่นในเชิงบวกในวาดโดยตำราประวัติศาสตร์ทางการของราชวงศ์ของโจโฉเอง

ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้

ภูมิหลังและประวัติช่วงต้น (ค.ศ. 155-184)

บ้านเกิดของโจโฉอยู่ในอำเภอเจากุ๋นหรือเจียวก๋วน (譙縣 เฉียวเซี่ยน) ราชรัฐไพก๊ก (沛國 เพ่ย์กั๋ว) ซึ่งปัจจุบันคือนครปั๋วโจว (亳州) มณฑลอานฮุย (安徽)^[8] มีการอ้างว่าโจโฉเป็นผู้สืบเชื้อสายของโจฉำ (曹參 เฉา เชิน) รัฐบุรุษในช่วงต้นยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (西漢 ซีฮั่น) บิดาของโจโฉคือโจโก๋ (曹嵩 เฉา ซง) ดำรงตำแหน่งเสนาบดีกลาโหม (太尉 ไท่เว่ย์) ในรัชสมัยพระเจ้าเลนเต้ (漢靈帝 ฮั่นหลิงตี้; ครองราชย์ ค.ศ. 169-189) โดยการซื้อตำแหน่งราชการระดับสูงด้วยเงินจำนวนมหาศาลและดำรงตำแหน่งในเวลาไม่ถึงครึ่งปี^[9] โจโก๋เป็นบุตรบุญธรรมของโจเท้ง (曹騰 เฉา เถิง) ขันทีผู้ดำรงตำแหน่งขันทีผู้ถวายงานกลาง (中常侍 จงฉางชื่อ) และมหาดเล็กรับใช้จักรพรรดินี (大長秋 ต้าฉางชิว) ในรัชสมัยพระเจ้าหวนเต้ (漢桓帝 ฮั่นหฺวานตี้; ครองราชย์ ค.ศ. 146-168) และมีบรรดาศักดิ์เป็นเตงเฮาแห่งเฟ่ย์ (費亭侯 เฟ่ย์ถิงโหว)^{[A 2]}

โจโฉในวัยเยาว์เป็นที่รู้จักว่าเป็นคนเฉลียวฉลาด โจโฉชื่นชอบการล่าสัตว์ เกียจคร้าน เที่ยวเตร่ไปทั่ว และเล่นเป็นอันธพาล จึงไม่ได้รับการยกย่องเท่าเพื่อนร่วมรุ่นที่คงแก่เรียนมากกว่า^{[A 3]} ในช่วงตั้งแต่โจโฉมีอายุ 15 ปีจนถึง 30 ปี มีโรคระบาดที่แพร่กระจายไปทั่วแผ่นดินจีนทุก ๆ 3 ปี^[10]

แม้ว่าโจโฉเป็นคนเสเพลและมีพฤติกรรมที่ไม่น่าประทับใจ แต่เฉียว เสฺวียน (橋玄) และโหหยอง (何顒 เหอ หยง) ก็มองเห็นถึงศักยภาพและความสามารถเหนือธรรมดาของโจโฉ^{[A 4]} เมื่อโจโฉไปเยี่ยมเขาเฉียว (許劭 สฺวี่ เช่า) นักวิจารณ์และนักประเมินลักษณะบุคคลที่มีชื่อเสียง โจโฉได้รับการประเมินว่าเป็น "ทุรชนในยามสันติ และวีรชนในยามโกลาหล"^[11] แหล่งข้อมูลอีกแหล่งบันทึกว่าเขาเฉียวบอกกับโจโฉว่า "ท่านจะเป็นขุนนางผู้ปรีชาในยามสันติ และเป็นจอมวายร้าย (奸雄 เจียงสฺยง)^[a] ในยามโกลาหล"^{[B 1][b]}

การรับราชการช่วงต้น (ค.ศ. 184-189)

เมื่ออายุได้ 20 ปี โจโฉได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้ากองทหารรักษานครในลกเอี๋ยง (ลั่วหยัง) ในช่วงที่รับตำแหน่ง เขาได้นำกระบองหลากสีมาปักไว้ด้านนอกสำนักงานของเขา และออกคำสั่งให้เจ้าหน้าที่ลงโทษเฆี่ยนตีผู้ละเมิดกฎหมายโดยไม่คำนึงถึงยศตำแหน่งฐานะใด ๆ ลุงของเกียนสิด (เจี่ยน ชั่ว) หนึ่งในขันทีที่ทรงอิทธิพลและมีอำนาจมากที่สุดภายใต้อำนาจของพระเจ้าเลนเต้ (หลิงตี้) ถูกจับกุมเพราะเดินเตร่ในเมืองซึ่งเป็นช่วงห้ามออกนอกจากเคหสถานตอนกลางคืนโดยทหารของโจโฉและถูกโบยเฆี่ยนตี สิ่งนี้ได้ทำให้เกียนสิดและผู้มีอำนาจระดับสูงคนอื่น ๆ รีบส่งเสริมให้โจโฉได้เข้ารับตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการแห่งอำเภอตุนขิว (ตุ้นชิว) ในขณะที่ได้ทำการย้ายเขาออกจากเมืองหลวง โจโฉยังคงอยู่ในตำแหน่งนี้มานานกว่าหนึ่งปี จนกระทั่งถูกปลดออกจากตำแหน่งใน ค.ศ. 178 เนื่องจากครอบครัวของเขาที่อยู่ห่างไกลมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับจักรพรรดินีซ่ง พระมเหสีคนแรกของพระเจ้าเลนเต้ซึ่งเป็นที่เสื่อมเสียพระเกียรติ ราวปี ค.ศ. 180 โจโฉได้กลับมายังราชสำนักในฐานะที่ปรึกษา (議郎) และนำเสนอบันทึกสองฉบับเพื่อต่อต้านอิทธิพลของขันทีในราชสำนักและการทุจริตในการปกครองในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง โดยมีผลที่จำกัด

เมื่อกบฏโพกผ้าเหลืองก่อการในปี ค.ศ. 184 โจโฉได้ถูกเรียกตัวกลับมาที่ลกเอี๋ยงและแต่งตั้งให้เป็นนายกองทหารม้า (騎都尉 ฉีตูเว่ย์) และถูกส่งไปยังเมืองเองฉวน (อิ่งชวน) ในมณฑลอิจิ๋ว (อวี้โจว) เพื่อเข้าปราบปรามพวกกบฏ โจโฉประสบความสำเร็จในการปราบกบฏและถูกส่งไปเป็นเสนาบดี (相 เซียง) ของราชรัฐเจลำ (จี่หนัน) เพื่อขัดขวางการขยายอิทธิพลของกลุ่มโจรโพกผ้าเหลือที่นั่น ที่เจลำ โจโฉได้ประกาศบังคับสั่งห้ามลัทธินอกรีตอย่างจริงจัง ทำลายศาลเจ้า และให้การสนับสนุนลัทธิขงจื๊อ โจโฉถูกตระกูลชั้นนำในท้องถิ่นไม่พอใจในการกระทำดังกล่าว จึงลาออกโดยอ้างว่าป่วยในราวปี ค.ศ. 187 ด้วยความกลัวว่าจะทำให้ครอบครัวต้องตกอยู่ในอันตราย โจโฉได้รับเสนอตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองแห่งเมืองตงกุ๋น (東郡 ตงจฺวิ้น) แต่โจโฉปฏิเสธและเดินทางกลับบ้านที่ไพก๊ก ในช่วงเวลานั้น หวัง เฟิน (王芬) ได้พยายามชักชวนโจโฉให้เข้าร่วมในการก่อรัฐประหารเพื่อแย่งชิงราชบัลลังก์ของพระเจ้าเลนเต้ โดยผลตอบแทนคือจะแต่งตั้งตำแหน่งยศศักดิ์ให้เป็นเหอเฟยโหฺว แต่โจโฉปฏิเสธ แผนลับได้ล้มเหลวและหวัง เฟินก็ต้องปลิดชีพตนเอง

การทัพปราบตั๋งโต๊ะ (ค.ศ. 189-191)

ภายหลังจากออกจากราชการเป็นเวลาสิบแปดเดือน โจโฉได้กลับมายังเมืองหลวงลกเอี๋ยงในปี ค.ศ. 188 ปีนั้น ได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองผู้จัดการทัพ (典軍校尉 เตี่ยวจวินเซี่ยวเว่ยย์) หัวหน้าที่สี่ในแปดของกองทัพแห่งราชอุทยานตะวันตก ซึ่งเป็นกองทัพจักรวรรดิที่เพิ่งจัดตั้งขึ้นมาใหม่ ประสิทธิภาพของกองทัพใหม่นี้ไม่เคยถูกทำการทดสอบ เนื่องจากได้ถูกยุบยกเลิกไปในปีถัดมา

ในปี ค.ศ. 189 พระเจ้าเลนเต้สวรรคตและพระราชบุตรองค์โต (จักรพรรดิฮั่นเช่า) สืบทอดราชบัลลังก์ แม้ว่าอำนาจรัฐส่วนใหญ่จะถูกควบคุมโดยโฮเฮาและที่ปรึกษาของพระนาง พี่ชายของโฮเฮาและแม่ทัพใหญ่นามว่า โฮจิ๋น(เหอจิ้น) ได้วางแผนร่วมกับอ้วนเสี้ยว ในการกำจัดสิบขันที (กลุ่มขันทีที่มีอิทธิพลในราชสำนัก) โฮจิ๋นได้เรียกตั๋งโต๊ะ (ต่งจั๋ว) ขุนพลที่ช่ำชองของมณฑลเลียงจิ๋ว (เหลียงโจว) ให้นำกองทัพเข้าสู่ลกเอี๋ยงเพื่อกดดันโฮเฮาให้มอบอำนาจ ด้วยข้อกล่าวหาที่อาจหาญของ "ความชั่วช้า" ของตั๋งโต๊ะ แต่ก่อนที่ตั๋งโต๊ะจะเดินทางมาถึง โฮจิ๋นก็ถูกลอบสังหารโดยขันทีและลกเอี๋ยงตกอยู่ในท่ามกลางความโกลาหล ในขณะที่การต่อสู้กับขันทีภายใต้การสนับสนุนของอ้วนเสี้ยว กองทัพของตั๋งโต๊ะได้กำจัดฝ่ายค้านภายในบริเวณพระราชวังอย่างง่ายดาย ภายหลังจากที่เขาได้ปลดจักรพรรดิฮั่นเช่าลงจากราชบัลลังก์ ต่งจั่วได้สถาปนาให้พระเจ้าเหี้ยนเต้ (ฮั่นเซี่ยนตี้) ขึ้นครองราชบัลลังก์ในฐานะหุ่นเชิด เนื่องจากเขามองว่า พระเจ้าเหี้ยนเต้มีความสามารถและชาญฉลาดมากกว่าจักรพรรดิฮั่นเช่า

ภายหลังจากได้ปฏิเสธข้อเสนอในการแต่งตั้งของตั๋งโต๊ะ โจโฉได้ออกจากลกเอี๋ยงมายังตันลิว (เฉินหลิว ทางตะวันออกของไคเฟิง มณฑลเหอหนานในยุคปัจจุบัน ซึ่งเป็นบ้านเกิดของโจโฉ) ซึ่งเขาได้จัดตั้งกองทัพขึ้นมา ในปีต่อมา เหล่าขุนศึกภูมิภาคได้ก่อตั้งพันธมิตรทางทหารภายใต้การนำโดยอ้วนเสี้ยวเพื่อต่อต้านตั๋งโต๊ะ โจโฉได้เข้าร่วมด้วย กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกเพียงไม่กี่คนที่ร่วมต่อสู้อย่างแข็งขันของแนวร่วมพันธมิตร แม้ว่าเหล่าขุนศึกจะเข้าปลดปล่อยเมืองหลวงลกเอี๋ยงได้แล้ว ราชสำนักของตั๋งโต๊ะได้อพยพไปยังตะวันตกสู่เตียงฮัน (ฉางอัน) ที่เป็นเมืองหลวงเก่า โดยพาพระเจ้าเหี้ยนเต้เสด็จไปด้วย แนวร่วมพันธมิตรได้ล่มสลายภายหลังจากปราศจากความเคลื่อนไหวมาเป็นเวลาหลายเดือน และจีนได้เข้าสู่สงครามกลางเมือง ในขณะที่ตั๋งโต๊ะถูกสังหารโดยลิโป้ (ลฺหวี่ ปู้) ใน ค.ศ. 192

ปฏิบัติการทางทหารในภาคกลางของจีน (ค.ศ. 191-199)

สงครามกับอ้วนเสี้ยว (ค.ศ. 199–202)

สงครามกับตระกูลอ้วน

การทัพกัวต๋อ

บทความหลัก: ยุทธการที่กัวต๋อ

ใน ค.ศ. 200 อ้วนเสี้ยวกรีฑาทัพไปทางใต้สู่นครฮูโต๋เพื่อหมายจะให้ความช่วยเหลือแก่จักรพรรดิ เขาได้รวบรวมกองทหารจำนวนมากกว่า 110,000 นาย รวมทั้งทหารม้าหนัก 10,000 นาย ในขณะที่โจโฉรวบรวมกองทหารมาได้ประมาณ 40,000 นาย ซึ่งส่วนมากเขาได้รวมกองกำลังไว้ที่กัวต๋อซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์บนแม่น้ำฮองโห (หฺวางเหอ) กองทัพของโจโฉขับไล่การโจมตีของอ้วนเสี้ยวหลายครั้งและได้รับชับชนะทางยุทธวิธีที่ท่าข้ามตู้ชื่อ (กุมภาพันธ์) แปะเบ๊ (มีนาคม-พฤษภาคม) และท่าข้ามเหยียน (พฤษภาคม-สิงหาคม) กองทัพทั้งสองฝ่ายได้หยุดชะงักลงในยุทธการที่กัวต๋อ(กันยายน-พฤศจิกายน) เนื่องจากทั้งสองฝ่ายไม่สามารถที่รุกคือต่อไปได้มากนัก การขาดแคลนกำลังคนของโจโฉทำให้เขาไม่สามารถโจมตีอย่างมีนัยสำคัญ และความภาคภูมิใจของอ้วนเสี้ยวได้บีบบังคับให้เขาต้องเผชิญหน้ากับกองกำลังของโจโฉอย่างตรงไปตรงมา แม้ว่าเขาจะได้เปรียบทางด้านกำลังคนอย่างท่วมท้น แต่อ้วนเสี้ยวก็ไม่สามารถใช้ทรัยากรของเขาได้อย่างเต็มที่ เนื่อ เนื่องจากความเป็นผู้นำที่ลังเลเอาแน่นอนไม่ได้และตำแหน่งฐานะของเฉาเชา

นอกจากนั้นท่ามกลางสมรภูมิกัวต๋อ ยังมีสองแนวรบที่เกิดขึ้น: แนวรบด้านตะวันออกด้วยกองทัพของอ้วนเสี้ยวภายใต้การนำโดยอ้วนถำ เข้าปะทะกับกองทัพของโจโฉภายใต้การนำโดยจงป้า ซึ่งเป็นสงครามด้านหนึ่งเพื่อสนับสนุนแก่โจโฉ เนื่องจากความเป็นผู้นำที่ต่ำต้อยของอ้วนถำ ไม่คู่ควรกับความรู้ท้องถิ่นของจงป้าและกลยุทธ์แบบเข้าปะทะแล้วหนีของเขา ด้านแนวรบด้านตะวันตก โกกันหลานชายอ้วนเสี้ยวเข้าโจมตีกองทัพของโจโฉได้ดีกว่า และบีบบังคับให้เสริมกำลังหลายครั้งจากค่ายหลักของโจโฉเพื่อรักษาแนวรบด้านตะวันตก เล่าปี่ซึ่งเป็นแขกในกองทัพอ้วนเสี้ยว ได้ให้คำแนะนำในการยุยงปลุกปั่นการก่อกบฏในดินแดนของโจโฉ เนื่องจากผู้ติดตามของอ้วนเสี้ยวจำนวนมากอยู่ในดินแดนของโจโฉ กลยุทธ์นี้ได้ประสบความสำเร็จในช่วงแรก แต่ทักษะทางการทูตของหมันทองช่วยเหลือในการแก้ไขความขัดแย้งแทบจะในทันที หมันทองได้ถูกวางตัวในฐานะเจ้าหน้าที่ด้วยเหตุผลเฉพาะกิจนี้ เนื่องจากโจโฉได้มองเห็นถึงความเป็นไปได้ของการก่อการกำเริบก่อนการสู้รบ โจโฉเข้าตีโฉบฉวบทำลายคลังเสบียงของอ้วนเสี้ยวที่หมู่บ้านกู้ชื่อ ทำให้อ้วนเสี้ยวต้องตั้งคลังเสบียงฉุกเฉินที่อัวเจ๋า ในที่สุดในเดือนที่ 10 เขาฮิวซึ่งเป็นผู้แปรพักตร์จากกองทัพอ้วนเสี้ยว ได้แจ้งบอกแก่โจโฉถึงที่ตั้งของคลังเสบียงแห่งใหม่ของอ้วนเสี้ยว โจโฉทำลายภาวะจนมุมโดยการส่งกองกำลังพิเศษไปที่อัวเจ๋า เพื่อทำการเผาเสบียงทั้งหมดของกองทัพอ้วนเสี้ยว ซึ่งทำให้เกิดเสียขวัญอย่างมาก อ้วนเสี้ยวได้เข้าโจมตีเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งประสบความสูญเสียและล้มเหลวในท้ายที่สุดในกัวต๋อ และเช้าวันรุ่งขึ้น โจโฉได้เปิดฉากการโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวในการทำลายล้างต่อกองทัพข้าศึกที่กำลังล่าถอย ซึ่งทำให้ได้รับชัยชนะที่เด็ดขาดและดูเหมือนว่าจะเป็นชัยชนะที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ในการรายงานต่อพระเจ้าเหี้ยนเต้ โจโฉอ้างว่าได้สังหารทหารจำนวนมากว่า 70,000 นายของกองทัพที่มีจำนวนเท่าเดิม 110,000 นายของอ้วนเสี้ยว ภายหลังเขาได้ออกคำสั่งให้นำทหารข้าศึกส่วนใหญ่ที่ถูกจับกุมมาได้ให้ทำการฝังทั้งเป็น ไม่กี่เดือนต่อมา ในเดือนพฤษภาคม หรือ มิถุนายน ค.ศ. 201 โจโฉได้เอาชนะอ้วนเสี้ยวอีกครั้งในยุทธการที่ซองเต๋ง ซึ่งได้กำจัดกองกำลังสุดท้ายในเวลาต่อมา ทางใต้ของแม่น้ำฮองโห

การรวบรวมภาคเหนือของจีน (ค.ศ. 202–207)

อ้วนเสี้ยวล้มป่วยได้ไม่นานหลังจากประสบความปราชัย และเสียชีวิตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 202 ซึ่งทิ้งไว้เหลือแค่บุตรสามคน และไม่ได้มีการแต่งตั้งทายาทผู้สืบทอดอย่างเป็นทางการ แม้จะดูเหมือนว่าเขาจะเอ็นดูต่ออ้วนซงบุตรชายคนเล็กสุดท้องของเขา (ซึ่งควบคุมมณฑลกิจิ๋ว) ในฐานะทายาทของเขา อ้วนถำ บุตรชายคนโต (ผู้ว่าราชการมณฑลแห่งมณฑลเฉงจิ๋ว) ได้ท้าทายเขา และทั้งสองพี่น้องได้เข้าสู่สงครามแย่งชิงการสืบทอด ในขณะที่พวกเขาได้ต่อสู้รบกับโจโฉ โจโฉใช้ความขัดแย้งภายในตระกูลอ้วนเพื่อผลประโยชน์ของเขา และในช่วงยุทธการที่ลิหยง (ตุลาคม ค.ศ. 202 – มิถุนายน ค.ศ. 203) เขาได้ขับไล่พวกอ้วนกลับไปยังฐานที่มั่นของพวกเขาที่เงียบกุ๋น (ภายใต้การควบคุมของอ้วนซง) จากนั้นเขาก็ได้ถอนกำลัง รวบรวมดินแดนของเขาที่ได้รับมาแทนที่จะเข้าพิชิตดินแดนเอาไว้ทั้งหมด อาจเป็นไปได้ว่า ฝ่ายค้านในราชสำนักในนครสวี ต้องการหันเหความสนใจของเขา เมื่อคลายความกดดันจากโจโฉแบบชั่วคราว ความบาดหมางระหว่างพี่น้องก็ทวีความรุนแรงมากขึ้น อ้วนซงโอบล้อมฐานที่มั่นของอ้วนภำที่เพงงวนก๋วน (平原 ผิงหยาง) ได้บีบบังคับในภายหลังซึ่งได้ลงเอยด้วยการสมรสพันธมิตรกับโจโฉ มณฑลกิจิ๋วได้ตกเป็นของโจโฉในฤดูร้อน ค.ศ. 204 ภายหลังจากโอบล้อมเงียบกุ๋นเป็นเวลาห้าเดือน โจโฉได้แสดงความเคารพหลุมฝังศพของอ้วนเสี้ยว ภายหลังจากการพิชิตเงียบกุ๋นมาได้ ซึ่งได้ร้องไห้อย่างขมขื่นสำหรับเพื่อนเก่าแก่ของเขาต่อหน้าผู้ติดตามของเขาและได้มอบของขวัญปลอบโยนแก่ครอบครัวของอ้วนเสี้ยวและเงินบำนาญจากรัฐบาล อ้วนซงหลบหนีไปทางเหนือเข้าหากับบุตรชายคนที่สาม ผู้ว่าราชการมณฑลอ้วนฮีแห่งมณฑลอิวจิ๋ว ในขณะที่โกกันผู้ว่าราชการมณฑลแห่งเป๊งจิ๋วแปรพักตร์เข้าด้วยโจโฉ ในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ ค.ศ. 205 โจโฉได้หันไปเข้าโจมตีอ้วนถำที่ไม่จงรักภักดี เอาชนะและสังหารเขาในยุทธการที่ลำพี้ และพิชิตมณฑลเฉงจิ๋วไว้ได้ โกกันได้ก่อการกบฎใน ค.ศ. 205 แต่ในปี ค.ศ. 206 โจโฉได้เอาชนะและสังหารเขา ได้รวมผนวกดินแดนมณฑลเป๊งจิ๋วเอาไว้อย่างสิ้นเชิง

โจโฉได้แสร้งทำเป็นว่า ได้มีอำนาจเหนือดินแดนทางตอนเหนือของจีนเอาไว้ทั้งหมด ได้ประสบความทุกข์ทรมานจากการก่อกำเริบในท่ามกลางทหารของตน อ้วนซงและอ้วนฮีหลบหนีไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าชนเผ่าออหวน หัวหน้าชนเผ่าออหวนนามว่าเป๊กตุ้นให้ความช่วยเหลือแก่สองพี่น้องอ้วน และเริ่มเข้าโจมตีดินแดนของโจโฉ ใน ค.ศ. 207 โจโฉนำการทัพที่กล้าหาญในการออกนอกเขตชายแดนของจีนเพื่อทำลายล้างตระกูลอ้วนให้สิ้นไป เขาได้ต่อสู้รบกับพันธมิตรของหัวหน้าชนเผ่าออหวนในยุทธการที่เขาเป๊กลงสาน แม้ว่าจะมีกองกำลังจำนวนมากและเด็ดเดี่ยว โจโฉก็ได้รับชัยชนะ เนื่องจากได้สร้างระบบการขนส่งเสบียงอันชาญฉลาดโดยการขุดคลองสองแห่งขึ้นมาใหม่ และโจมตีขนาบข้างข้าศึก สังหารเป๊กตุ้นและบีบบังคับให้พี่น้องอ้วนต้องหลบหนีอีกครั้ง คราวนี้ พวกเขาได้ไปหากองซุนของเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กองซุนของกลับสั่งให้ประชีวิตพวกเขา และส่งมอบศีรษะของพวกเขาไปให้แก่โจโฉ ทำให้เขาได้รับอำนาจการควบคุมในนามเหนือมณฑลอิวจิ๋ว ในขณะเดียวกัน ชนเผ่าตอนเหนือซึ่งตอนนี้ได้เกิดความหวาดกลัวต่อโจโฉ ส่วนมากของชนเผ่าออหวนที่เหลือได้ยอมสวามิภักดิ์ต่อเขา พร้อมกับเซียนเปย์และซฺยงหนู

การทัพเซ็กเพ็ก (ค.ศ. 207–211)

ยึดครองเกงจิ๋วเป็นการชั่วคราว (ค.ศ. 208)

ภายหลังความปราชัยของอ้วนเสี้ยวที่กัวต๋อใน ค.ศ. 200 โจโฉบีบบังคับให้เล่าปี่หลบหนีไปหาเล่าเปียวผู้ว่าราชการมณฑลแห่งเกงจิ๋ว แล้วไปประจำการอยู่ชายแดนเหนือในอำเภอซินเอี๋ยเพื่อป้องกันโจโฉไว้ที่อ่าว การโจมตีของเโจโฉในช่วงแรกต่อเล่าปี่ได้ถูกขับไล่ในช่วงยุทธการที่ทุ่งพกบ๋อง (ค.ศ. 200) ภายหลังจากเสร็จสิ้นในการพิชิตภาคเหนือของจีนใน ค.ศ. 207 โจโฉก็หันเหความสนใจไปที่มณฑลเกงจิ๋วอย่างเต็มที่ ซึ่งที่นั้นได้เกิดข้อพิพาทเรื่องทายาทผู้สืบทอดขึ้น ภายหลังจากเล่าเปียวเสียชีวิตลงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 208 ทายาทที่ได้รับเลือกจากหลิวเปียวคือเล่าจ๋อง ลูกชายคนเล็กของเขา แต่ลูกชายคนโตของเขาคือเล่ากี๋ท้าทายเขาจากตำแหน่งผู่ว่าราชการมณฑล ในขณะที่ซุนกวนเข้าโจมตีดินแดนทางตะวันออกของเกงจิ๋ว เล่าปี่คาดหวังที่จะแย่งชิงเกงจิ๋วด้วยตัวเขาเองและโจโฉได้เคลื่อนทัพเพื่อบุกเกงจิ๋วจากทางเหนือด้วยกองทัพที่รวมตัวกันอย่างเร่งรีบในเดือนกันยายน การกระทำของโจโฉได้ปรากฏแล้วว่าเด็ดขาด เล่าจ๋องยอมจำนนต่อเขาโดยปราศจากต่อสู้ขัดขืน ในขณะที่เล่าปี่หลบหนีไปทางใต้ แต่เกิดความล่าช้าเพราะมีผู้อพยพจำนวนมาก กองกำลังทหารระดับชั้นนำจำนวน 5,000 นายของโจโฉได้ติดตามไล่ล่าเล่าปี่เพื่อหมายจะจับกุมและเอาชนะเขาได้ในยุทธการที่เตียงปัน ซึ่งเข้ายึดขบวนสัมภาระและขบวนผู้อพยพ ส่วนเล่าปี่เองหลบหนีไปทางตะวันออกได้อย่างหวุดหวิดพร้อมกับสหายผู้ร่วมเดินทางจำนวนหนึ่งได้เข้าสมทบกับเล่ากี๋ที่แฮเค้า และส่งจูกัดเหลียงเพื่อเจรจาเพื่อเป็นพันธมิตรกับซุนกวน ซึ่งในที่สุดก็ยอมตกลงที่จะเข้าร่วมกองกำลัง โจโฉได้ควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของแม่น้ำแยงซีโดยยึดฐานทัพเรือกังเหลง และออกคำสั่งให้กองทัพส่วนใหญ่ให้แล่นเรือไปตามแม่น้ำสู่เซ็กเพ็ก (ผาแดง) ในขณะที่กองทัพที่เหลือได้กรีฑาทัพทางบก เพื่อเอาชนะพันธมิตรที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็วเพียงครั้งเดียว

การทัพในตะวันตกเฉียงเหนือ (ค.ศ. 211-220) และถึงแก่พิราลัย

ในค.ศ. 211 สถานการณ์ในทางใต้เริ่มมีเสถียรภาพและโจโฉได้ตัดสินใจที่จะบดขยี้ศัตรูที่เหลืออยู่ในภาคเหนือ ไปทางตะวันตกของเตียงฮัน(ในเมืองจั่วผิงอี้) ในเมืองฮันต๋งบนแม่น้ำฮั่นซุย ในภาคเหนือของมณฑลเอ๊กจิ๋ว เตียวฬ่อซึ่งปกครองที่นั่นในการก่อกบฏต่อต้านราชวงศ์ฮั่น ดำเนินการปกครองรัฐตามระบอบของตนเอง โจโฉส่งจงฮิวพร้อมทั้งกองทัพเพื่อบีบบังคับให้เตียวฬ่อยอมสวามิภักดิ์ อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ได้รบกวนขุนศึกจำนวนหนึ่งในหุบเขาแม่น้ำอุยโห และมณฑลเลียงจิ๋วที่กว้างขวาง ซึ่งถูกรวบรวมภายใต้กำมือของหันซุยและม้าเฉียวเพื่อต้านทานโจโฉ ซึ่งเชื่อว่าการกรีฑาทัพเข้าโจมตีเตียวฬ่อของเขานั้น มีเป้าหมายมาที่พวกเขาโดยตรง โจโฉนำกองทัพด้วยตนเองในการต่อสู้รบกับพันธมิตรกลุ่มนี้ และเอาชนะด้วยกลอุบายต่อกองทัพฝ่ายกบฏในแต่ละรอบในยุทธการที่ด่านตงก๋วน พันธมิตรได้แตกแยกกันและผู้นำหลายคนถูกสังหาร โจโฉใช้เวลาหนึ่งหรือสองเดือนถัดมาในการไล่ล่าผู้นำบางคน ซึ่งมีหลายคนได้ยอมสวามิภักดิ์ต่อเขา เขาได้ทิ้งแฮหัวเอี๋ยนเพื่อสะสางงานในภูมิภาคและเดินทางกลับบ้านใน ค.ศ. 212 ใน ค.ศ. 213 เขาได้เปิดฉากการบุกครองในดินแดนของซุนกวนโดยข้ามแม่น้ำห้วย แต่กลับพ่ายแพ้ในยุทธการที่ยี่สู ซึ่งเป็นการยืนยันถึงการควบคุมทางใต้ของซุนกวน

ใน ค.ศ. 213 โจโฉได้รับยศขุนนางเป็น "วุยก๋ง" (魏公 เว่ยกง) และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เก้าขั้นและสิบหัวเมืองอยู่ในปกครอง เป็นที่รู้จักกันคือวุย (เว่ย์) ในปีเดียวกัน เขาได้กรีฑาทัพทางใต้และเข้าโจมตียี่สู ขุนพลของซุนกวนนามว่าลิบองหยุดยั้งการโจมตีได้ประมาณเดือนหนึ่ง และโจโฉก็ต้องล่าถอยไปในที่สุด ใน ค.ศ. 215 โจโฉเคลื่อนทัพและเข้ายึดครองฮันต๋ง ในปี 216 โจโฉได้เลื่อนยศขึ้นเป็นเจ้าสืบตระกูล "วุยอ๋อง" (魏王 เว่ย์หวัง) ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา โจโฉ เล่าปี่ และซุนกวนยังคงรวบรวมอำนาจไว้ในภูมิภาคของตนอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าผ่านสงครามหลายครั้ง จีนได้ถูกแบ่งออกเป็นสามอำนาจ ได้แก่ วุย จ๊ก และง่อ ซึ่งได้ต่อสู้ในสมรภูมิอย่างเป็นระยะๆ โดยปราศจากการเสียสมดุลอย่างเห็นได้ชัดเจนในการสนับสนุนของใครก็ตาม ข้อยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือกองกำลังของเล่าปี่สามารถเข้ายึดครองฮันต๋งมาจากกองทัพของโจโฉ ภายหลังจากการทัพที่ใช้เวลาสามวัน

ในปี 220 โจโฉได้ถึงแก่พิราลัยในลกเอี๋ยง ขณะมีอายุ 66 ปี โดยไม่สามารถรวบรวมแผ่นดินจีนให้เป็นหนึ่งภายใต้การปกครองของเขา ซึ่งถูกสันนิษฐานว่า "ป่วยเป็นโรคปวดศีรษะ" เขาได้สั่งเสียไว้ว่า ให้ฝังศพไว้ใกล้กับสุสานแห่งซีเหมินเป้าในเย่ว์ โดยปราศจากสมบัติต่าง ๆ ได้แก่ ทองและอัญมนีหยก และสั่งให้ทหารของตนที่คอยประจำการในชายแดน ให้ประจำตำแหน่งอยู่ในที่ของพวกเขาและไม่อนุญาตให้พวกเขาได้เข้าร่วมพิธีศพตามคำพูดของเขาว่า "ประเทศยังไม่มั่นคง"

โจผี ลูกชายคนโตของโจโฉ ได้สืบยศขุนนางต่อจากบิดา หลังจากนั้นหนึ่งปี โจผีบีบบังคับพระเจ้าเหี้ยนเต้ให้สละราชสมบัติ และประกาศตั้งตนเองเป็นจักรพรรดิองค์แรกของวุยก๊ก ในการนี้ โจโฉได้รับการเฉลิมพระยศขึ้นเป็น "วุยไท่จูอู่ฮ่องเต้" (魏太祖武皇帝)

ฐานันดรศักดิ์

• ค.ศ. 196 : อู่ผิงฮอ (武平侯 "ท้าวพระยาอู่ผิง")
• ค.ศ. 213 : วุยก๋ง (魏公 "เจ้าพระยาวุย")
• ค.ศ. 216 : วุยอ๋อง (魏王 "เจ้าฟ้าวุย")
• ค.ศ. 220 : วุยไท่จู่อู่ฮ่องเต้ (魏太祖武皇帝 "จักรพรรดิโยธินวุยไท่จู่") (เฉลิมพระยศหลังพิราลัย)

ครอบครัว

• บิดา โจโก๋
• ภรรยา
  • เต็งฮูหยิน
  • เล่าชี
  • เล่าฮูหยิน
  • พระนางเปียนซี (武宣卞皇后) มารดาของโจผี และโจเซี่ย
  • เจ้าคุณพระหลิง (丁夫人)
  • เจ้าคุณพระหลิว (劉夫人)
  • เจ้าคุณพระอัน (環夫人)
  • เจ้าคุณพระหลู (杜夫人)
  • เจ้าคุณพระฉิน (秦夫人)
  • เจ้าคุณพระซิน(尹夫人)
  • เจ้าจอมหวัง (王昭儀)
  • หม่อมซุน (孫姬)
  • หม่อมหลี่ (李姬)
  • หม่อมโซว (周姬)
  • หม่อมเล่า (劉姬)
  • หม่อมซ่ง (宋姬)
  • หม่อมโซว (趙姬)
  • นางเฉิน (陳妾)

ในวัฒนธรรมร่วมสมัย

สำนวน "speak of the devil" ในภาษาอังกฤษเทียบเท่ากับสำนวนจีนที่ใช้งานกันถึงสมัยใหม่คือ "พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา" (说到曹操，曹操就到)^[13]

ประเภทอื่น

ส่วนนี้รอเพิ่มเติมข้อมูล คุณสามารถช่วยเพิ่มข้อมูลส่วนนี้ได้

หมายเหตุ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

• Cao Cao – World History Encyclopedia
• ผลงานเกี่ยวกับ/โดย โจโฉ ที่อินเทอร์เน็ตอาร์ไคฟ์
• ผลงานโดย โจโฉ ที่ลิบริวอกซ์ (หนังสือเสียง ซึ่งเป็นสาธารณสมบัติ)

สถาปนาตำแหน่งใหม่		วุยอ๋อง (เว่ย์หวัง) (ค.ศ. 216 – 220)		โจผี
ว่าง ดำรงตำแหน่งล่าสุด ตั๋งโต๊ะ (ในฐานะอัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐ)		อัครมหาเสนาบดี แห่งราชวงศ์ฮั่น (ค.ศ. 208 – 220)		โจผี