Overview
อักษรปัลลวะ เป็นอักษรสระประกอบในตระกูลอักษรพราหมี ซึ่งพัฒนาขึ้นในตอนใต้ของอินเดียช่วงที่ราชวงศ์ปัลลวะมีอำนาจประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 ซึ่งการกำเนิดขึ้นของอักษรครันถะ ในอินเดีย และอักษรต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น อักษรบาหลี, อักษรชวา, อักษรกวิ, อักษรไบบายิน, อักษรมอญ, อักษรพม่า, อักษรเขมร, อักษรล้านนา, อักษรไทย, อักษรลาว และ อักษรไทลื้อ รวมทั้งอักษรสิงหล ในศรีลังกา ทั้งหมดได้รับอิทธิพลในทางตรงหรือทางอ้อม มาจากอักษรกทัมพะ-ปัลลวะ
 | ลิงก์ข้ามภาษาในบทความนี้ มีไว้ให้ผู้อ่านและผู้ร่วมแก้ไขบทความศึกษาเพิ่มเติมโดยสะดวก เนื่องจากวิกิพีเดียภาษาไทยยังไม่มีบทความดังกล่าว กระนั้น ควรรีบสร้างเป็นบทความโดยเร็วที่สุด |
| อักษรปัลลวะ | |
|---|---|
 คำว่า ปัลลวะ ในอักษรปัลลวะ | |
| ชนิด | |
ช่วงยุค | พุทธศตวรรษที่ 11 ถึงพุทธศตวรรษที่ 14 |
| ทิศทาง | ซ้ายไปขวา  |
| ภาษาพูด | ทมิฬ, กันนาดา, มลยาฬัม, สิงหล, บาหลี, เขมรเก่า, มอญเก่า |
| อักษรที่เกี่ยวข้อง | |
ระบบแม่ | พราหมี
|
ระบบลูก | ครันถะ, มอญ, เขมร, กวิ, จาม |
ระบบพี่น้อง | ทมิฬ, วัตเตลุตตุ (Vatteluttu) |
อักษรปัลลวะ เป็นอักษรสระประกอบในตระกูลอักษรพราหมี ซึ่งพัฒนาขึ้นในตอนใต้ของอินเดียช่วงที่ราชวงศ์ปัลลวะมีอำนาจประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 ซึ่งการกำเนิดขึ้นของอักษรครันถะ[1] ในอินเดีย และอักษรต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น อักษรบาหลี[2], อักษรชวา[3], อักษรกวิ[4], อักษรไบบายิน[5], อักษรมอญ[6], อักษรพม่า[7], อักษรเขมร[8], อักษรล้านนา[9], อักษรไทย[10], อักษรลาว[11] และ อักษรไทลื้อ[12] รวมทั้งอักษรสิงหล[13] ในศรีลังกา ทั้งหมดได้รับอิทธิพลในทางตรงหรือทางอ้อม มาจากอักษรกทัมพะ-ปัลลวะ[14]
ร่างข้อเสนอรหัสยูนิโคดของอักษรปัลลวะได้รับการยอมรับในปี 2561[15]
รูปแบบ
_(cropped).jpg)
วัดกาญจี ไกรลาสนาถ ในเมืองกาญจีปุรัม
รัฐทมิฬนาฑู อินเดีย
รูปแบบของอักษรในตารางนำมาจากตัวอย่างจารึกในพุทธศตวรรษที่ 12 (* หมายถึง อักษรนั้นไม่ทราบเสียงอ่านที่แน่ชัด เนื่องจากมีหลักฐานปรากฏอยู่น้อยในบริเวณเอเชียตะวันออกเฉียงใต้)
พยัญชนะ
พยัญชนะแต่ละตัวจะตามด้วยเสียง อา /a/ ซึ่งจะออกเป็นเสียงนี้เมื่อไม่ได้ตามด้วยสระ ถ้าอักษรสองตัวเขียนตามกันโดยไม่มีสระคั่น อักษรตัวที่สองจะเขียนเป็นแบบลดรูปและซ้อนอยู่ใต้อักษรตัวแรก[16]
| ka | kha | ga | gha | nga |
|---|---|---|---|---|
 |  |  |  |  |
| ca | cha | ja | jha* | nya |
 |
 |
 |
 |
 |
| ṭa | ṭha* | ḍa | ḍha* | ṇa |
 |
 |
 |
 |
 |
| ta | tha | da | dha | na |
 |
 |
 |
 |
 |
| pa | pha | ba | bha | ma |
 |  |  |  |  |
| ya | ra | la | va | |
 |
 |
 |
 |
|
| śa | ṣa | sa | ha | |
 |
 |
 |
 |
รูปสระ
| a | ā | i | ī | u | e | o | ai* | au* |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |  |  |  |  |  |  |  |  |
อักษร กทัมพะ-ปัลลวะ
ระหว่างการปกครองของราชวงศ์ปัลลวะ นักบวช, พระ, วิญญูชนและพ่อค้าวาณิช ได้นำอักษรไปเผยแพร่ยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ราชวงศ์ปัลลวะพัฒนาอักษรปัลลวะโดยมีพื้นฐานมาจากอักษรทมิฬ-พราหมี ลักษณะของอักษรที่พัฒนาขึ้นทำให้สามารถถ่ายทอดเสียงพยัญชนะได้ตรงและครบถ้วน อักษรที่คล้ายคลึงกับอักษรปัลลวะพบได้ในระบบการเขียนของ ราชวงศ์จาลุกยะ[17], ราชวงศ์กทัมพะ, เมืองเวงคี ในสมัยของราชวงศ์ อานธรอิกษวากุ รูปแบบของอักษรพราหมีถูกนำมาปรับปรุงจนมีความแตกต่างกันเล็กน้อยใน อักษรของราชวงศ์โจฬะ, ราชวงศ์ปัณฑยะ และ ราชวงศ์เจระ อักษรปัลลวะเป็นกระบวนการพัฒนาจากอักษรพราหมีแรกสุดที่สำคัญในอินเดีย มีความระมัดระวังในการรวมเส้นโค้งและมุมเหลี่ยมและเพิ่มเติมรูปแบบของตัวอักษร ซึ่งเหมาะสำหรับจารึกเรื่องทั่วไปและเรื่องศาสนา อักษร กทัมพะ-ปัลลวะ[18] พัฒนาต่อมาเป็นรูปแบบเบื้องต้นของอักษรกันนาดา และอักษรเตลูกู ซึ่งตัวอักษรมีความโค้งมนขึ้นและเขียนเชื่อมต่อเนื่องกัน เนื่องจากนำไปใช้จารบนใบปาล์มและเขียนบนกระดาษ[19][13]
อักษรปัลลวะเป็นอักษรชนิดแรกที่แพร่เข้ามาสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้[20] โดยเป็นอักษรต้นแบบของอักษรมอญโบราณ อักษรขอมโบราณ และอักษรกวิ ซึ่งอักษรทั้งสามเป็นอักษรต้นแบบให้กับอักษรเกือบทั้งหมดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในเวลาต่อมา
ดูเพิ่ม
อ้างอิง
- ↑ "Grantha alphabet". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Balinese alphabet". สืบค้นเมื่อ 13 กรกฎาคม 2019.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Javanese alphabet". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Kawi alphabet". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Tagalog". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Mon". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Burmese". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Khmer". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Lanna alphabet". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Thai". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Lao". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "New Tai Lue script". สืบค้นเมื่อ 13 กันยายน 2018.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - 1 2 Jayarajan, Paul M. (1976-01-01). History of the Evolution of the Sinhala Alphabet (ภาษาอังกฤษ). Colombo Apothecaries' Company, Limited.
- ↑ "Pallava script". SkyKnowledge.com. 2010-12-30.
- ↑ Pandey, Anshuman (27 มีนาคม 2018). "Preliminary proposal to encode Pallava in Unicode" (PDF). unicode.org.
{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "อักษรพราหมี-อักษรปัลลวะต้นกำเนิดอักษร มอญ ขอม ไทย". unzeen.com. สืบค้นเมื่อ 2019-10-28.
- ↑ "Western Chalukya D. 690 A.D." Skyknowledge.com.
- ↑ "Pallava script". Skyknowledge.com. 2014-02-02. สืบค้นเมื่อ 2014-03-13.
- ↑ "Pallava - an important ancient script from South India". สืบค้นเมื่อ 2013-09-05.
- ↑ "จารึกเขารัง". โครงการฐานข้อมูลจารึกในประเทศไทย. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). 24 กรกฎาคม 2562.
บรรณานุกรม
- Sivaramamurti, C [ภาษาอังกฤษ] (1966). Indian Epigraphy and South Indian Scripts. Chennai, India: Principal Commissioner of Museums, Government Museum. ASIN B0007J48WU.
แหล่งข้อมูลอื่น
- อักษรปัลลวะ ที่ Omniglot.com
