ภาวะลำไส้อุดตัน

Overview

ภาวะลำไส้อุดตัน หรือ ลำไส้อุดตัน เป็นการอุดตันของลำไส้ทางกลไกหรือการทำงาน ซึ่งขัดขวางการเคลื่อนที่ตามปกติของอาหารย่อย อาจเกิดกับลำไส้เล็กหรือลำไส้ใหญ่ก็ได้ อาการรวมทั้งปวดท้อง อาเจียน ท้องอืด และไม่ผายลม การอุดตันเชิงกลเป็นสาเหตุของประมาณร้อยละ 5–15 ของกรณีปวดท้องรุนแรงและเฉียบพลันซึ่งจำเป็นต้องเข้าโรงพยาบาล

ภาวะลำไส้อุดตัน
(Bowel obstruction)
ชื่ออื่นIntestinal obstruction, intestinal occlusion
ภาพเอกซเรย์ช่องท้องท่ายืนแสดงการอุดตันของลำไส้เล็ก มีอากาศ-ของเหลวสลับเป็นหลายระดับ
สาขาวิชาศัลยกรรมทั่วไป
อาการปวดท้อง อาเจียน ท้องอืด ไม่ผายลม[1]
ภาวะแทรกซ้อนติดเชื้อในกระแสเลือด ลำไส้ขาดเลือด ลำไส้ทะลุ[1]
สาเหตุพังผืด, ไส้เลื่อน, ไส้บิดเกลียว, เยื่อบุมดลูกเจริญผิดที่, ลำไส้อักเสบ, ไส้ติ่งอักเสบ, เนื้องอก, กระเปาะลำไส้ใหญ่อักเสบ, ลำไส้ขาดเลือด, วัณโรค, ลำไส้กลืนกัน[2][1]
วิธีวินิจฉัยการถ่ายภาพทางการแพทย์[1]
การรักษาการดูแลแบบอนุรักษนิยม, การผ่าตัด[2]
ความชุก3.2 ล้านราย (ค.ศ. 2015)[3]
การเสียชีวิต238,733 ราย (ค.ศ. 2019)[4]

ภาวะลำไส้อุดตัน หรือ ลำไส้อุดตัน (อังกฤษ: Bowel obstruction, intestinal obstruction) เป็นการอุดตันของลำไส้ทางกลไกหรือการทำงาน ซึ่งขัดขวางการเคลื่อนที่ตามปกติของอาหารย่อย[2][5] อาจเกิดกับลำไส้เล็กหรือลำไส้ใหญ่ก็ได้[1] อาการรวมทั้งปวดท้อง อาเจียน ท้องอืด และไม่ผายลม[1] การอุดตันเชิงกลเป็นสาเหตุของประมาณร้อยละ 5–15 ของกรณีปวดท้องรุนแรงและเฉียบพลันซึ่งจำเป็นต้องเข้าโรงพยาบาล[1][2]

สาเหตุของภาวะลำไส้อุดตันรวมถึงพังผืด (adhesion) ไส้เลื่อน ไส้บิดเกลียว (volvulus) เยื่อบุมดลูกเจริญผิดที่ ลำไส้อักเสบ ไส้ติ่งอักเสบ เนื้องอก กระเปาะลำไส้ใหญ่อักเสบ ลำไส้ขาดเลือด วัณโรค และลำไส้กลืนกัน (intussusception)[1][2] การอุดตันของลำไส้เล็กมักเกิดจากพังผืดและไส้เลื่อน การอุดตันของลำไส้ใหญ่มักเกิดจากเนื้องอกและไส้บิดเกลียว[1][2] การวินิจฉัยอาจทำได้จากเอกซเรย์ธรรมดา แต่เอกซเรย์คอมพิวเตอร์ก็จะแม่นยำกว่า[1] อัลตราซาวด์หรือเอ็มอาร์ไออาจช่วยในการวินิจฉัยสำหรับเด็กหรือสตรีมีครรภ์ได้[1]

ภาวะนี้อาจรักษาได้ด้วยการดูแลแบบอนุรักษนิยมหรือด้วยการผ่าตัด[2] ทั่วไปจะให้น้ำเกลือทางหลอดเลือดดำ ใส่สายจากจมูกถึงกระเพาะอาหารเพื่อระบายลมในลำไส้ และให้ยาระงับปวด[2] โดยมักให้ยาปฏิชีวนะร่วมด้วย[2] เมื่อลำไส้เล็กอุดตัน ประมาณร้อยละ 25 จะต้องผ่าตัด[6] ภาวะแทรกซ้อนอาจรวมถึงการติดเชื้อในกระแสเลือด ลำไส้ขาดเลือด (ischemia) และลำไส้ทะลุ[1]

มีผู้ป่วยภาวะนี้ประมาณ 3.2 ล้านรายในปี 2015 ซึ่งทำให้เสียชีวิต 264,000 ราย[3][7] ทั้งชายหญิงได้รับผลกระทบเท่าเทียมกัน โดยเกิดขึ้นได้ทุกวัย[6] ภาวะนี้มีบันทึกไว้ตลอดประวัติศาสตร์ มีการกล่าวถึงกรณีต่าง ๆ ในพาไพรัสของเอเบอร์สที่บันทึกเมื่อประมาณ 1,550 ปีก่อนคริสตกาล และโดยฮิปโปกราแตส[8]

อาการ

ขึ้นอยู่กับระดับของการอุดตัน อาจมีอาการปวดท้อง ท้องอืด และท้องผูก อาจมีภาวะแทรกซ้อน ได้แก่ ภาวะขาดน้ำและความผิดปกติของสมดุลอิเล็กโทรไลต์จากการอาเจียน การหายใจบกพร่องจากแรงกดที่กะบังลมจากท้องที่โป่งพอง หรือการสำลักอาเจียน ภาวะลำไส้ขาดเลือดหรือทะลุจากการโป่งขยายหรือจากแรงกดจากสิ่งแปลกปลอมเป็นเวลานาน แล้วต่อมานำไปสู่ภาวะติดเชื้อในกระแสเลือดจากเชื้อจุลินทรีย์ในลำไส้[9]

Tinkly bowel sounds
เสียงที่ได้ยินด้วยหูฟังแพทย์เมื่อลำไส้เล็กอุดตัน
หากมีปัญหาในการเล่นไฟล์นี้ ดูที่วิธีใช้สื่อ

ในภาวะลำไส้เล็กอุดตัน อาการปวดมักเป็นปวดบิดเกร็งและเป็น ๆ หาย ๆ เป็นพัก ๆ ครั้งละไม่กี่นาที อาการปวดมักอยู่บริเวณกึ่งกลางท้อง อาจเกิดอาเจียนก่อนเกิดท้องผูก[9] ผลการตรวจร่างกายที่พบบ่อยอาจรวมอาการขาดน้ำ ท้องอืดร่วมกับเสียงโปร่งเมื่อเคาะ ความเจ็บที่ไม่จำเพาะเมื่อกดท้อง และเสียงในท้องดังแหลมเหมือนกระดิ่ง (tinkly bowel sound)[10]

ในภาวะลำไส้ใหญ่อุดตัน อาการปวดจะรู้สึกที่ส่วนล่างของช่องท้อง และการเกร็งจะยาวนานกว่า อาการที่พบบ่อย ได้แก่ ปวดท้อง ท้องอืด และท้องผูกรุนแรง[11] อาการท้องผูกจะเกิดขึ้นก่อนอาเจียน โดยอาการอาเจียนอาจเด่นน้อยกว่า การอุดตันของลำไส้ใหญ่ส่วนต้นอาจแสดงอาการคล้ายภาวะลำไส้เล็กอุดตัน[9] ผู้ป่วยอาจมีประวัติท้องอืดและอุจจาระแคบลงก่อนที่จะเริ่มมีอาการรุนแรงมากขึ้น อาการอาจเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในกรณีไส้บิดเกลียวและอาจค่อย ๆ แสดงอาการเป็นเวลานานในกรณีมะเร็ง ผลตรวจร่างกายที่พบบ่อยอาจรวมถึงการคลำพบไส้เลื่อน ท้องอืดร่วมกับเสียงโปร่งเมื่อเคาะ การกดท้องส่วนล่างแล้วเจ็บที่ไม่จำเพาะ และการคลำพบก้อนในทวารหนัก[6]

สาเหตุ

ลำไส้เล็กอุดตัน

ภาพเอกซเรย์ช่องท้องท่ายืนแสดงการอุดตันของลำไส้เล็ก ให้สังเกตระดับอากาศ-ของเหลวหลายระดับ

สาเหตุของภาวะลำไส้เล็กอุดตันรวมถึง[2]

  • พังผืด (adhesion) จากการผ่าตัดที่ท้องมาก่อนโดยเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุด[12]
  • ไหมเย็บแผลชนิดมีเงี่ยง (barbed suture)[13]
  • ภาวะลำไส้อุดตันเทียม (intestinal pseudoobstruction)
  • ไส้เลื่อนที่มีลำไส้ออกมาด้วย
  • โรคโครห์นที่เกิดพังผืดหรือการตีบแคบจากการอักเสบ
  • เนื้องอกทั้งร้ายและไม่ร้าย
  • ภาวะลำไส้กลืนกัน (intussusception)
  • ไส้บิดเกลียว (volvulus)
  • กลุ่มอาการหลอดเลือดแดงเมเซนเทอริกส่วนบน (SMA) ซึ่งเป็นการกดทับของลำไส้เล็กส่วนต้น (duodenum) โดยหลอดเลือดแดงเมเซนเทอริกส่วนบนและหลอดเลือดแดงเอออร์ตาในช่องท้อง
  • การตีบแคบจากภาวะขาดเลือด
  • สิ่งแปลกปลอม (เช่น นิ่วถุงน้ำดีในภาวะลำไส้อุดตันจากนิ่ว หรือวัตถุที่กลืนเข้าไป เช่น ของเล่นดูดน้ำที่ขยายตัวได้)
  • ภาวะลำไส้ตีบตันแต่กำเนิด (Intestinal atresia)
  • การถ่ายปัสสาวะได้ไม่สุด (urinary retention)

หลังการผ่าตัดช่องท้อง อุบัติการณ์ของภาวะลำไส้เล็กอุดตันจากทุกสาเหตุอยู่ที่ร้อยละ 9 ในกรณีที่ทราบสาเหตุของการอุดตันอย่างชัดเจน พังผืดเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุด ในประเทศพัฒนาแล้ว ประมาณ 3/4 ของภาวะลำไส้เล็กอุดตันทั้งหมดเกิดจากพังผืดหลังการผ่าตัด[12][14]

ภาวะลำไส้ใหญ่อุดตัน

ภาพเอกซเรย์ช่องท้องท่ายืนของผู้ที่มีลำไส้ใหญ่อุดตัน แสดงระดับอากาศ-ของเหลวหลายระดับและลำไส้ที่ขยายตัว

สาเหตุของภาวะลำไส้ใหญ่อุดตันรวมถึง[15]

  • เนื้องอก / มะเร็ง
  • กระเปาะลำไส้ใหญ่อักเสบ / ภาวะมีกระเปาะลำไส้
  • ไส้เลื่อน
  • โรคลำไส้อักเสบ
  • ไส้บิดเกลียว (volvulus) ส่วนซิกมอยด์ ซีคัม หรือลำไส้ใหญ่ส่วนขวาง
  • พังผืด (adhesion)
  • ท้องผูก
  • อุจจาระอัดแน่น (fecal impaction)
  • ก้อนอุจจาระแข็ง (Fecaloma)
  • ภาวะลำไส้ใหญ่ตีบตันแต่กำเนิด (colon atresia)
  • ภาวะลำไส้อุดตันเทียม (intestinal pseudoobstruction)
  • เยื่อบุมดลูกเจริญผิดที่
  • เกิดจากยาเสพติดกลุ่มโอปิออยด์ (โดยเฉพาะในขนาดสูงที่ให้แก่ผู้ป่วยมะเร็งหรือผู้ป่วยที่ดูแลอย่างประคับประคอง)

การอุดกั้นทางออกของลำไส้

การอุดกั้นทางออกเป็นชนิดย่อยของภาวะลำไส้ใหญ่อุดตัน หมายถึงภาวะที่มีผลต่อบริเวณทวารหนักและไส้ตรงซึ่งขัดขวางการถ่ายอุจจาระ โดยเฉพาะความผิดปกติของพื้นเชิงกราน (pelvic floor) และหูรูดทวารหนัก สามารถจำแนกออกเป็นสี่กลุ่ม คือ[16]

  • การอุดกั้นทางออกเชิงหน้าที่/การทำงาน
  • ภาวะอุดกั้นทางออกเชิงกล
    • ภาวะลำไส้กลืนกันภายใน
    • ไส้เลื่อน (enterocele)
  • การสูญเสียทิศทางของแรงขับอุจจาระ
  • ความไวรู้สึกที่ไส้ตรง/ทวารหนักบกพร่อง
    • Megarectum
    • Rectal hyposensitivity

การวินิจฉัย

การขยายตัวของลำไส้เล็กในผู้ใหญ่เมื่อตรวจด้วยเอกซเรย์คอมพิวเตอร์[17]
ขนาดการประเมิน
<2.5 ซม.ไม่ขยาย
2.5-2.9 ซม.ขยายเล็กน้อย
3–4 ซม.ขยายปานกลาง
>4 ซม.ขยายมาก
ลำไส้เล็กอุดตันในภาพเอกซเรย์คอมพิวเตอร์
ค่าเส้นผ่านศูนย์กลางด้านในเฉลี่ย และช่วงค่าส่วนต่าง ๆ ของลำไส้ใหญ่[18]

เครื่องมือวินิจฉัยหลัก ได้แก่ การตรวจเลือด ภาพเอกซเรย์ช่องท้อง ภาพเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ และอัลตราซาวด์ หากพบก้อนเนื้อ การตัดชิ้นเนื้อออกตรวจอาจช่วยระบุว่าเป็นอะไรได้[ต้องการอ้างอิง]

สัญญาณทางรังสีวิทยา ได้แก่ การขยายตัวของลำไส้ (ลำไส้เล็กขยายมากกว่า 3 ซม.) และการพบระดับอากาศ-ของเหลวหลายระดับ (มากกว่า 2 ระดับ) ในภาพเอกซเรย์ช่องท้องท่านอนหงายและท่ายืน[19] อัลตราซาวด์อาจมีประโยชน์พอ ๆ กับการตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ในการวินิจฉัย[20]

การสวนแป้งทึบรังสีหรือการตรวจลำไส้เล็กด้วยสารทึบรังสี (small bowel series) หรือการตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ สามารถใช้เพื่อกำหนดระดับของการอุดตัน ว่าอุดตันเป็นบางส่วนหรือทั้งหมด และช่วยกำหนดสาเหตุของการอุดตัน การปรากฏของสารทึบรังสีชนิดละลายน้ำได้ในซีคัมในภาพเอกซเรย์ช่องท้องภายใน 24 ชั่วโมงหลังการรับประทาน สามารถทำนายการหายของภาวะลำไส้เล็กอุดตันจากพังผืดได้ โดยมีความไวร้อยละ 97 และความจำเพาะร้อยละ 96[21]

การส่องกล้องลำไส้ใหญ่ การตรวจลำไส้เล็กด้วยกล้องที่กลืน หรือการส่องกล้องแบบดันเข้าไป (push endoscopy) และการส่องกล้องตรวจช่องท้อง (laparoscopy) เป็นตัวเลือกการวินิจฉัยอื่น ๆ

การวินิจฉัยแยกโรค

การวินิจฉัยแยกโรคของภาวะลำไส้อุดตัน รวมถึง

  • ภาวะลำไส้อืด (Ileus)
  • ภาวะลำไส้อุดตันเทียม (Pseudo-obstruction) หรือกลุ่มอาการ Ogilvie's syndrome
  • ภาวะพิษเหตุติดเชื้อจากในช่องท้อง (Intra-abdominal sepsis)
  • ปอดบวม หรือโรคที่เกิดทั่วร่างกายอื่น ๆ[23]

การรักษา

การรักษาลำไส้เล็กและลำไส้ใหญ่อุดตันในระยะแรกคล้ายคลึงกัน มีการรักษาแบบไม่ผ่าตัดเป็นแนวทางเริ่มต้น เนื่องจากภาวะลำไส้เล็กอุดตันส่วนใหญ่สามารถหายได้เองด้วยการรักษาแบบไม่ผ่าตัด[10][24] ทีมแพทย์จะติดตามผู้ป่วยด้วยภาพถ่ายเพื่อดูว่าดีขึ้นหรือหายจากภาวะอุดตันหรือไม่ หากไม่หายไป ก็จะต้องผ่าตัดเพื่อรักษารอยโรคที่เป็นสาเหตุ[25] ในภาวะลำไส้ใหญ่อุดตันจากมะเร็ง อาจใช้ขดลวดโลหะ (stent) ชนิดขยายตัวได้เอง ที่ใส่ผ่านกับการส่องกล้องเพื่อบรรเทาการอุดตันชั่วคราวโดยเป็นขั้นตอนก่อนการผ่าตัด[26] หรือเพื่อรักษาแบบประคับประคอง[27] การวินิจฉัยชนิดของภาวะลำไส้อุดตันโดยทั่วไปทำผ่านภาพเอกซเรย์ช่องท้องเบื้องต้น การตรวจด้วยสารทึบรังสีในลำไส้ การตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ หรืออัลตราซาวด์ ก่อนกำหนดวิธีการรักษาที่เหมาะสมที่สุด[28]

จำเป็นต้องมีการวิจัยเพิ่มเติมเพื่อพิจารณาว่าการให้สารอาหารทางหลอดเลือดดำมีประโยชน์ต่อผู้ที่มีภาวะลำไส้อุดตันซึ่งไม่สามารถผ่าตัดได้จากมะเร็งระยะลุกลามหรือไม่[29]

ภาวะลำไส้เล็กอุดตัน

ในการจัดการภาวะลำไส้เล็กอุดตัน มีคำกล่าวทางศัลยกรรมที่อ้างถึงบ่อยว่า “อย่าให้พระอาทิตย์ขึ้นหรือตกกับภาวะลำไส้เล็กอุดตัน”[30] เพราะประมาณร้อยละ 5.5[30] ของภาวะลำไส้เล็กอุดตันอาจถึงแก่ชีวิตหากรักษาล่าช้า ความก้าวหน้าของการถ่ายภาพทางรังสีสำหรับภาวะลำไส้เล็กอุดตันช่วยให้สามารถแยกแยะได้อย่างมั่นใจระหว่างการอุดตันแบบไม่ซับซ้อนซึ่งรักษาแบบอนุรักษนิยมได้ กับการอุดตันที่เป็นภาวะฉุกเฉินทางศัลยกรรม เช่น ไส้บิดเกลียว การอุดตันแบบวงปิด (closed-loop obstructions) ภาวะลำไส้ขาดเลือด ไส้เลื่อนติดคา เป็นต้น[2] ผลตรวจที่บ่งชี้ความบกพร่องซึ่งต้องผ่าตัดทันที ได้แก่ ปวดท้องรุนแรง เยื่อบุช่องท้องอักเสบ เช่น เจ็บเมื่อปล่อยมือที่กดท้อง (rebound tenderness) หัวใจเต้นเร็ว มีไข้ และค่าบ่งชี้การอักเสบในเลือดสูง เช่น กรดแลกติก[10][24]

อาจใส่ท่อขนาดเล็กที่ยืดหยุ่นได้ (สายจากจมูกถึงกระเพาะอาหาร) ผ่านทางจมูกเข้าสู่กระเพาะอาหารเพื่อช่วยลดแรงดันในลำไส้ที่ขยายตัว ท่อนี้ทำให้รู้สึกไม่สบาย แต่ก็ช่วยบรรเทาอาการปวดเกร็งในท้อง ท้องอืด และอาเจียน มีการให้น้ำเกลือทางหลอดเลือดดำ และอาจติดตามปริมาณปัสสาวะด้วยสายสวนในกระเพาะปัสสาวะ[31][10]

ผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่มีภาวะลำไส้เล็กอุดตันจะได้รับการดูแลแบบอนุรักษนิยมในระยะแรก เนื่องจากในหลายกรณีลำไส้จะกลับเปิดเอง พังผืดบางกรณีอาจคลายตัวและการอุดตันก็จะคลี่คลาย โดยผู้ป่วยจะได้รับการตรวจหลายครั้งต่อวัน และถ่ายภาพเอกซเรย์เพื่อให้แน่ใจว่าอาการไม่ได้แย่ลง[32]

การรักษาแบบอนุรักษนิยมประกอบด้วยการใส่สายจากจมูกถึงกระเพาะอาหาร และการแก้ไขการขาดน้ำรวมถึงความไม่สมดุลของอิเล็กโทรไลต์ อาจใช้ยาแก้ปวดกลุ่มโอปิออยด์ในผู้ป่วยที่มีอาการปวดรุนแรง แต่มักเลือกใช้ยาแก้ปวดชนิดอื่นเป็นหลัก เนื่องจากโอปิออยด์สามารถลดการเคลื่อนไหวของลำไส้ได้[10] อาจให้ยาแก้อาเจียนหากผู้ป่วยอาเจียน การอุดตันจากพังผืดมักคลี่คลายได้โดยไม่ต้องผ่าตัด แต่หากอุดตันอย่างสมบูรณ์ ก็มักต้องผ่าตัด

ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะดีขึ้นด้วยการรักษาแบบอนุรักษนิยมภายใน 2–5 วัน เมื่อการอุดตันเกิดจากมะเร็ง การผ่าตัดเป็นการรักษาเพียงวิธีเดียว ผู้ที่ได้รับการตัดลำไส้หรือการเลาะพังผืดมักต้องนอนโรงพยาบาลต่ออีกหลายวันจนกว่าจะสามารถรับประทานอาหารและเดินได้[33]

ภาวะลำไส้เล็กอุดตันที่เกิดจากโรคโครห์น จากมะเร็งที่กระจายทั่วเยื่อบุช่องท้อง จากเยื่อบุช่องท้องอักเสบแบบแข็งตัว จากลำไส้อักเสบเพราะรังสี และลำไส้อุดตันหลังคลอด มักรักษาแบบอนุรักษนิยม กล่าวคือโดยไม่ผ่าตัด

พยากรณ์โรค

พยากรณ์โรคของภาวะลำไส้เล็กอุดตันที่ไม่ขาดเลือดค่อนข้างจะดี โดยมีอัตราการเสียชีวิตร้อยละ 3–5 ส่วนพยากรณ์โรคของภาวะที่ขาดเลือดอยู่ในระดับปานกลาง โดยมีอัตราการเสียชีวิตสูงได้ถึงร้อยละ 30[34]

กรณีลำไส้เล็กอุดตันที่เกี่ยวกับมะเร็งมีจะซับซ้อนมากกว่าและต้องรักษาเพิ่มเติมเพื่อจัดการกับความเป็นเนื้อร้าย การกลับเป็นซ้ำ และการแพร่กระจาย จึงสัมพันธ์กับพยากรณ์โรคที่แย่กว่า[23] ทางเลือกในการผ่าตัดผู้ป่วยที่มีภาวะลำไส้อุดตันจากมะเร็งจำเป็นต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ เนื่องจากแม้อาจช่วยบรรเทาอาการได้ในระยะสั้น แต่ก็เสี่ยงต่อการเสียชีวิตและการอุดตันซ้ำสูง[35]

การผ่าตัดช่องท้องทุกกรณีสัมพันธ์กับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของภาวะลำไส้เล็กอุดตันในอนาคต สำหรับผู้ป่วยที่ผ่านการผ่าตัดภาวะลำไส้เล็กอุดตัน สถิติจากสาธารณสุขสหรัฐอเมริการายงานอัตราการกลับเข้ารักษาในโรงพยาบาลภายใน 30 วันร้อยละ 18.1[36] ผู้ป่วยมากกว่าร้อยละ 90 ยังเกิดพังผืดหลังการผ่าตัดใหญ่ที่ช่องท้อง[37] ผลที่พบบ่อยจากการเกิดพังผืดเช่นนี้ ได้แก่ ภาวะลำไส้เล็กอุดตัน อาการปวดท้องเรื้อรัง อาการปวดเชิงกราน และภาวะมีบุตรยาก[37]

ประวัติ

การรักษาภาวะลำไส้ใหญ่อุดตันด้วยการผ่าตัด ซึ่งมักเกิดจากเนื้องอกขนาดใหญ่ ได้มีการพยายามตั้งแต่ ค.ศ. 1776 แม้ว่าการรอดชีวิตได้ในระยะยาวและการใช้อย่างแพร่หลายจะต้องรอการพัฒนาเทคนิคปลอดเชื้อและยาระงับความรู้สึกในคริสต์ศตวรรษที่ 19[12] กรณีแรกที่ทราบของภาวะลำไส้เล็กอุดตันจากพังผืดหลังการผ่าตัดมีรายงานใน ค.ศ. 1872[12] เด็กคนแรกที่รอดชีวิตจากการผ่าตัดรักษาภาวะลำไส้กลืนกันเป็นเด็กหญิงอายุสองขวบใน ค.ศ. 1871[12]

เชิงอรรถและอ้างอิง

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Gore, RM; Silvers, RI; Thakrar, KH; Wenzke, DR; Mehta, UK; Newmark, GM; Berlin, JW (พฤศจิกายน 2015). "Bowel Obstruction". Radiologic Clinics of North America. 53 (6): 1225–40. doi:10.1016/j.rcl.2015.06.008. PMID 26526435.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Fitzgerald, J. Edward F. (2010). "Small Bowel Obstruction". Emergency Surgery. Oxford: Wiley-Blackwell. น. 74–79. doi:10.1002/9781444315172.ch14. ISBN 978-1-4051-7025-3. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-08.
  3. 1 2 Vos, Theo; Allen, Christine; Arora, Megha; Barber, Ryan M.; Bhutta, Zulfiqar A.; Brown, Alexandria; Carter, Austin; Casey, Daniel C.; Charlson, Fiona J.; Chen, Alan Z.; Coggeshall, Megan; Cornaby, Leslie; Dandona, Lalit; Dicker, Daniel J.; Dilegge, Tina; Erskine, Holly E.; Ferrari, Alize J.; Fitzmaurice, Christina; Fleming, Tom; Forouzanfar, Mohammad H.; Fullman, Nancy; Gething, Peter W.; Goldberg, Ellen M.; Graetz, Nicholas; Haagsma, Juanita A.; Hay, Simon I.; Johnson, Catherine O.; Kassebaum, Nicholas J.; Kawashima, Toana; Kemmer, Laura (ตุลาคม 2016). "Global, regional, and national incidence, prevalence, and years lived with disability for 310 diseases and injuries, 1990-2015: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2015". Lancet. 388 (10053): 1545–1602. doi:10.1016/S0140-6736(16)31678-6. PMC 5055577. PMID 27733282.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ Long, Dan; Mao, Chenhan; Liu, Yaxuan; Zhou, Tao; Xu, Yin; Zhu, Ying (2023-10-03). "Global, regional, and national burden of intestinal obstruction from 1990 to 2019: an analysis from the Global Burden of Disease Study 2019". International Journal of Colorectal Disease (ภาษาอังกฤษ). 38 (1): 245. doi:10.1007/s00384-023-04522-6. ISSN 1432-1262. PMID 37787806.
  5. ↑ Adams, James G. (2012). Emergency Medicine: Clinical Essentials (Expert Consult -- Online) (ภาษาอังกฤษ). Elsevier Health Sciences. น. 331. ISBN 978-1-4557-3394-1. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-08.
  6. 1 2 3 Ferri, Fred F. (2014). Ferri's Clinical Advisor 2015: 5 Books in 1 (ภาษาอังกฤษ). Elsevier Health Sciences. น. 1093. ISBN 978-0-323-08430-7. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-08.
  7. ↑ Wang, Haidong; Naghavi, Mohsen; Allen, Christine; Barber, Ryan M.; Bhutta, Zulfiqar A.; Carter, Austin; Casey, Daniel C.; Charlson, Fiona J.; Chen, Alan Zian; Coates, Matthew M.; Coggeshall, Megan; Dandona, Lalit; Dicker, Daniel J.; Erskine, Holly E.; Ferrari, Alize J.; Fitzmaurice, Christina; Foreman, Kyle; Forouzanfar, Mohammad H.; Fraser, Maya S.; Fullman, Nancy; Gething, Peter W.; Goldberg, Ellen M.; Graetz, Nicholas; Haagsma, Juanita A.; Hay, Simon I.; Huynh, Chantal; Johnson, Catherine O.; Kassebaum, Nicholas J.; Kinfu, Yohannes; Kulikoff, Xie Rachel (ตุลาคม 2016). "Global, regional, and national life expectancy, all-cause mortality, and cause-specific mortality for 249 causes of death, 1980-2015: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2015". Lancet. 388 (10053): 1459–1544. doi:10.1016/s0140-6736(16)31012-1. PMC 5388903. PMID 27733281.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. ↑ Yeo, Charles J.; McFadden, David W.; Pemberton, John H.; Peters, Jeffrey H.; Matthews, Jeffrey B. (2012). Shackelford's Surgery of the Alimentary Tract (ภาษาอังกฤษ). Elsevier Health Sciences. น. 1851. ISBN 978-1-4557-3807-6. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-09-08.
  9. 1 2 3 "Large Bowel Obstruction". The Lecturio Medical Concept Library. สืบค้นเมื่อ 2021-07-10.
  10. 1 2 3 4 5 Vercruysse, Gary; Busch, Rebecca; Dimcheff, Derek; Al-Hawary, Mahmoud; Saad, Richard; Seagull, F. Jacob; Somand, David; Cherry-Bukowiec, Jill; Wanacata, Lauren (2021). Evaluation and Management of Mechanical Small Bowel Obstruction in Adults. Michigan Medicine Clinical Care Guidelines. Ann Arbor (MI): Michigan Medicine University of Michigan. PMID 34314126.
  11. ↑ Ferri, Fred (2023-07-12). Ferri's Clinical Advisor 2024 (พิมพ์ครั้งที่ 1st). Elsevier. น. 829.e4–829.e6. ISBN 978-0-323-75576-4.
  12. 1 2 3 4 5 Ellis, Harold (2020). "Chapter 2: A brief history of emergency abdominal surgery". Schein's Common Sense Emergency Abdominal Surgery (ภาษาอังกฤษ). Paul N. Rogers, Mark Cheetham (พิมพ์ครั้งที่ 5th). Shrewsbury: TFM Publishing Limited. ISBN 978-1-910079-88-1 – โดยทาง Perlego.
  13. ↑ Segura-Sampedro, JJ; Ashrafian, H; Navarro-Sánchez, A; Jenkins, JT; Morales-Conde, S; Martínez-Isla, A (พฤศจิกายน 2015). "Small bowel obstruction due to laparoscopic barbed sutures: an unknown complication?". Revista Española de Enfermedades Digestivas. 107 (11): 677–80. doi:10.17235/reed.2015.3863/2015. hdl:20.500.13003/12378. PMID 26541657.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ RP, ten Broek; Issa, Y; van Santbrink, EJ; Bouvy, ND; Kruitwagen, RF; Jeekel, J; Bakkum, EA; Rovers, MM; van Goor, H (ตุลาคม 2013). "Burden of adhesions in abdominal and pelvic surgery: systematic review and met-analysis". BMJ. 347 (oct03 1). doi:10.1136/bmj.f5588. PMC 3789584. PMID 24092941.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "Intestinal obstruction and Ileus". MedlinePlus. สืบค้นเมื่อ 2021-07-10.
  16. ↑ Zbar, Andrew P; Wexner, Steven D (2010). Coloproctology. New York: Springer. น. 140. ISBN 978-1-84882-755-4.
  17. ↑ Jacobs, SL; Rozenblit, A; Ricci, Z; Roberts, J; Milikow, D; Chernyak, V; Wolf, E (เมษายน 2007). "Small bowel faeces sign in patients without small bowel obstruction". Clinical Radiology. 62 (4): 353–7. doi:10.1016/j.crad.2006.11.007. PMID 17331829.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  18. ↑ Nguyen, H; Loustaunau, C; Facista, A; Ramsey, L; Hassounah, N; Taylor, H; Krouse, R; Payne, CM; Tsikitis, VL; Goldschmid, S; Banerjee, B; Perini, RF; Bernstein, C (กรกฎาคม 2010). "Deficient Pms2, ERCC1, Ku86, CcOI in field defects during progression to colon cancer". Journal of Visualized Experiments (41). doi:10.3791/1931. PMC 3149991. PMID 20689513.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  19. ↑ Singh, Ajay; Mansouri, Mohammad (2018), Singh, Ajay (บ.ก.), "Imaging of Bowel Obstruction", Emergency Radiology (ภาษาอังกฤษ), Cham: Springer International Publishing, น. 67–75, doi:10.1007/978-3-319-65397-6_5, ISBN 978-3-319-65396-9, สืบค้นเมื่อ 2024-02-19{{citation}}: CS1 maint: work parameter with ISBN (ลิงก์)
  20. ↑ Gottlieb, M; Peksa, GD; Pandurangadu, AV; Nakitende, D; Takhar, S; Seethala, RR (กุมภาพันธ์ 2018). "Utilization of ultrasound for the evaluation of small bowel obstruction: A systematic review and meta-analysis". The American Journal of Emergency Medicine. 36 (2): 234–242. doi:10.1016/j.ajem.2017.07.085. PMID 28797559. S2CID 24769945.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ Abbas, S; Bissett, IP; Parry, BR (กรกฎาคม 2007). "Oral water soluble contrast for the management of adhesive small bowel obstruction". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 2010 (3). doi:10.1002/14651858.CD004651.pub3. PMC 6465054. PMID 17636770.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. 1 2 3 "UOTW #20 - Ultrasound of the Week". Ultrasound of the Week. 2014-10-01. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-05-09. สืบค้นเมื่อ 2017-05-27.
  23. 1 2 "Small Bowel Obstruction". The Lecturio Medical Concept Library. สืบค้นเมื่อ 2021-07-10.
  24. 1 2 Ferri, Fred (2023-07-12). Ferri's Clinical Advisor 2024 (พิมพ์ครั้งที่ 1st). Elsevier. ISBN 978-0-323-75576-4.
  25. ↑ Bower, Katie Love; Lollar, Daniel I.; Williams, Sharon L.; Adkins, Farrell C.; Luyimbazi, David T.; Bower, Curtis E. (2018-10-01). "Small Bowel Obstruction". Surgical Clinics of North America. Emergency General Surgery. 98 (5): 945–971. doi:10.1016/j.suc.2018.05.007. ISSN 0039-6109. PMID 30243455. S2CID 265759123.
  26. ↑ Young, CJ; Suen, MK; Young, J; Solomon, MJ (ตุลาคม 2011). "Stenting large bowel obstruction avoids a stoma: consecutive series of 100 patients". Colorectal Disease. 13 (10): 1138–41. doi:10.1111/j.1463-1318.2010.02432.x. PMID 20874797. S2CID 12724976.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Mosler, P; Mergener, KD; Brandabur, JJ; Schembre, DB; Kozarek, RA (กุมภาพันธ์ 2005). "Palliation of gastric outlet obstruction and proximal small bowel obstruction with self-expandable metal stents: a single center series". Journal of Clinical Gastroenterology. 39 (2): 124–8. PMID 15681907.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  28. ↑ Holzheimer, Rene G. (2001). Surgical Treatment. NCBI Bookshelf. ISBN 3-88603-714-2. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-08-27.
  29. ↑ Sowerbutts, AM; Lal, S; Sremanakova, J; Clamp, A; Todd, C; Jayson, GC; Teubner, A; Raftery, AM; Sutton, EJ; Hardy, L; Burden, S (สิงหาคม 2018). "Home parenteral nutrition for people with inoperable malignant bowel obstruction". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 8 (8). doi:10.1002/14651858.cd012812.pub2. PMC 6513201. PMID 30095168.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  30. 1 2 Maglinte, DD; Kelvin, FM; Rowe, MG; Bender, GN; Rouch, DM (มกราคม 2001). "Small-bowel obstruction: optimizing radiologic investigation and nonsurgical management". Radiology. 218 (1): 39–46. doi:10.1148/radiology.218.1.r01ja5439. PMID 11152777. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-04-18. สืบค้นเมื่อ 2008-06-06.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ Small Bowel Obstruction overview เก็บถาวร 2010-02-12 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน . Retrieved February 19, 2010.
  32. ↑ Small Bowel Obstruction: Treating Bowel Adhesions Non-Surgically เก็บถาวร 2010-02-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน . Clear Passage treatment center online portal Retrieved February 19, 2010
  33. ↑ Small Bowel Obstruction เก็บถาวร 2010-07-05 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน The Eastern Association for the Surgery of Trauma. February 19, 2010
  34. ↑ Kakoza, R; Lieberman, G (พฤษภาคม 2006). Mechanical Small Bowel Obstruction (PDF). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2013-05-07. สืบค้นเมื่อ 2012-10-09.{{cite conference}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ Song, Yun; Metzger, Daniel Aryeh; Bruce, Adrienne N.; Krouse, Robert S.; Roses, Robert E.; Fraker, Douglas L.; Kelz, Rachel R.; Karakousis, Giorgos C. (มกราคม 2022). "Surgical Outcomes in Patients With Malignant Small Bowel Obstruction: A National Cohort Study". Annals of Surgery (ภาษาอังกฤษ). 275 (1): e198–e205. doi:10.1097/SLA.0000000000003890. ISSN 0003-4932. PMID 32209901. S2CID 214643950.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ "Readmissions to U.S. Hospitals by Procedure" (PDF). Agency for Healthcare Research and Quality. เมษายน 2013. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-20. สืบค้นเมื่อ 2013-08-27.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. 1 2 Liakakos, T; Thomakos, N; Fine, PM; Dervenis, C; Young, RL (2001). "Peritoneal adhesions: etiology, pathophysiology, and clinical significance. Recent advances in prevention and management". Digestive Surgery. 18 (4): 260–73. doi:10.1159/000050149. PMID 11528133. S2CID 30816909.

แหล่งข้อมูลอื่น

Related

No related data.

Recommendations