คริสเตียน เคจ

Overview

วิลเลียม เจสัน รีโซ เป็นนักมวยปล้ำอาชีพและนักแสดงชาวแคนาดาที่รู้จักใน WWE ภายใต้ชื่อ คริสเตียน (Christian) เขาได้ปล้ำให้กับ TNA และ AEW ใช้ชื่อ คริสเตียน เคจ

คริสเตียน เคจ
ข้อมูลส่วนบุคคล
ชื่อเกิดวิลเลียม เจสัน รีโซ
เกิด (1973-11-30) พฤศจิกายน 30, 1973 (52 ปี)
คิตเชเนอร์ รัฐออนแทรีโอ แคนาดา
คู่สมรสDenise Hartmann
(สมรส 2001)
บุตร1
ชื่อบนสังเวียนCanadian Rage
Captain Charisma[1]
Christian[2]
Christian Cage[3]
Conquistador Dos[4]
Male Nurse[5]
ส่วนสูง6 ft 1 in (1.85 m)[2]
น้ำหนัก212 ปอนด์ (96 กิโลกรัม)[2]
มาจากTampa, Florida
Toronto, Ontario, Canada[2]
ฝึกหัดโดยDory Funk Jr.
Ron Hutchison[3]
เปิดตัว1995

วิลเลียม เจสัน รีโซ (William Jason Reso; 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1973)[6] เป็นนักมวยปล้ำอาชีพและนักแสดงชาวแคนาดาที่รู้จักใน WWE ภายใต้ชื่อ คริสเตียน (Christian) เขาได้ปล้ำให้กับ TNA และ AEW ใช้ชื่อ คริสเตียน เคจ (Christian Cage)[7][8][9]

ใน WWE เขาได้เป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวท, แชมป์ ECW, แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล[10], แชมป์ยุโรป WWE[11], แชมป์ฮาร์ดคอร์ WWE, แชมป์ไลท์เฮฟวีเวต WWF[12] และแชมป์โลกแท็กทีม[13] เขาเคยเป็นครึ่งหนึ่งของแท็กทีมคู่กับเอดจ์ที่มีชื่อว่าเอดจ์และคริสเตียน โดยชีวิตจริงพวกเขาเป็นเพื่อนกันและในบทเขาเป็นน้องชายของเอดจ์

ชีวิตวัยเยาว์

วิลเลียม เจสัน "เจย์" รีโซ เกิดที่เมืองคิทเชนเนอร์ รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1973 เป็นบุตรชายของแครอล มารดาชาวแคนาดา และแรนดี รีโซ บิดาชาวอเมริกัน เขาเล่นฮ็อกกี้น้ำแข็งและเป็นแฟนมวยปล้ำมาตั้งแต่เด็ก เขาเคยอาศัยอยู่ที่เมืองฮันต์สวิลล์และอีสต์ ลูเธอร์-แกรนด์ แวลลีย์ ก่อนย้ายไปเมืองออเรนจ์วิลล์ ซึ่งที่นั่นเขาได้พบกับอดัม "เอดจ์" โคปแลนด์ ผู้กลายมาเป็นเพื่อนสนิทและคู่แท็กทีมของเขา ทั้งสองเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมออเรนจ์วิลล์ ดิสตริกต์ เซคันดารี สคูล ด้วยกัน และสำเร็จการศึกษาจากที่นั่น[14]

ประวัติอาชีพ

ช่วงเริ่มต้น

ในเดือนกันยายน 1994 รีโซเข้าเรียนโรงเรียนมวยปล้ำของรอน ฮัทชิสัน ที่ซัลลีส์ ยิม เขาใช้ชื่อบนสังเวียนช่วงแรกว่า คริสเตียน เคจ ซึ่งนำมาจากชื่อของนักแสดง คริสเตียน สเลเตอร์ และนิโคลัส เคจ[15] อาชีพมวยปล้ำของเขาเริ่มต้นในเดือนมิถุนายน 1995 ในแมตช์กับแซค ไวลด์ที่จบลงด้วยผลเสมอ[3] ในปี 1997 เขาเข้าร่วมกลุ่ม Thug Life ร่วมกับโจ อี. เลเจนด์ แซค ไวลด์ ไรโน ริชาร์ดส์ และอดัม โคปแลนด์ ภายใต้ชื่อ เซ็กซ์ตัน ฮาร์ดคาสเซิล รีโซและโคปแลนด์สร้างทีมแท็กทีมชื่อ High Impact และต่อมา The Suicide Blondes ในสมาคมอิสระของแคนาดา ทั้งคู่คว้าแชมป์หลายรายการและไปปล้ำทั้งในสหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่น[16] รีโซคว้าแชมป์ ECWA Heavyweight Championship ในวันที่ 18 กรกฎาคม 1998 และครองแชมป์จนถึงวันที่ 15 ตุลาคม 1999[17] หลังจากโคปแลนด์ได้รับโอกาสทดสอบฝีมือกับ WWF รีโซได้ไปกับเขาและเข้าร่วมแมตช์ทดสอบที่ไม่ได้ออกอากาศ ก่อนจะได้รับคำแนะนำจากโคปแลนด์ให้เข้าร่วมค่ายฝึก Funking Conservatory ของดอรี ฟังก์ จูเนียร์ ในปี 1998 หลังจบการฝึก รีโซเซ็นสัญญากับ WWF เพื่อเป็นนักมวยปล้ำเต็มเวลา[18]

เส้นทาง WWF / WWE

คริสเตียนเข้าสู่ WWE ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1998 หลังจากสร้างชื่อในวงการมวยปล้ำอิสระของแคนาดา เขาเซ็นสัญญากับสมาคมมวยปล้ำโลก และเปิดตัวในฐานะนักมวยปล้ำฝ่ายร้าย โดยเข้าร่วมกลุ่ม เดอะบรูด ร่วมกับ เอดจ์ และ แกงเกรล[19][20] กลุ่มนี้มีภาพลักษณ์แนวลึกลับและได้รับความสนใจอย่างรวดเร็ว[21] หลังจากเดอะบรูดแยกทางกัน คริสเตียนและเอดจ์กลายเป็นหนึ่งในคู่แท็กทีมที่โดดเด่นที่สุดของยุคแอตติจูด ทั้งสองมีความบาดหมางกับ เดอะฮาร์ดี บอยซ์ และ เดอะดัดลีย์ บอยซ์ พร้อมสร้างประวัติศาสตร์ในแมตช์โต๊ะ บันได และเก้าอี้หลายครั้ง[22] ในศึกเรสเซิลเมเนีย 2000 คริสเตียนและเอดจ์เข้าร่วมการแข่งขันโต๊ะ บันได และเก้าอี้ครั้งแรกของเรสเซิลเมเนีย ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในแมตช์แท็กทีมที่ดีที่สุดตลอดกาล[23][24] คริสเตียนและเอดจ์คว้าแชมป์แท็กทีมหลายครั้ง รวมถึงแชมป์แท็กทีมโลก WWE และแชมป์แท็กทีมอินเตอร์คอนติเนนทัล ก่อนที่ทั้งสองจะแยกทางกันในปี 2001[25]

หลังแยกทีม คริสเตียนสร้างชื่อในฐานะนักมวยปล้ำเดี่ยว เขาเปลี่ยนเป็นตัวละครฝ่ายร้ายที่มีบุคลิกมั่นใจ ชอบเรียกร้องความสนใจ และมีแฟนคลับของตัวเอง เขาคว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลและแชมป์ยุโรป ในปี 2002 หลัง WWE เปลี่ยนชื่อจาก WWF เป็น WWE คริสเตียนยังคงเป็นนักมวยปล้ำระดับกลางถึงบนของสมาคม และเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำที่โดดเด่นด้านการพูดและการแสดงบทบาท[26] ช่วงปี 2003–2004 เขากลายเป็นคู่แท็กทีมกับ คริส เจริโค ในกลุ่มที่มีชื่อว่า เจริโคฮอลิกส์ และมีเรื่องราวสำคัญกับ ทริช สตราตัส รวมถึง เจฟ จาร์เร็ตต์ ก่อนจะกลับมาเดินเส้นทางเดี่ยวอีกครั้ง[27] คริสเตียนเริ่มได้รับบทบาทที่สำคัญมากขึ้น หลังจากนั้นเขายังคงเป็นนักมวยปล้ำที่ได้รับความนิยมจากแฟน ๆ แม้จะไม่ได้รับโอกาสชิงแชมป์โลกใน WWE ปี 2005 คริสเตียนหมดสัญญากับ WWE และออกจากสมาคม หลังจากไม่พอใจกับทิศทางตัวละครและบทบาทของตัวเอง[28]

สมาคม TNA

คริสเตียนเข้าร่วมทีเอ็นเอในปี 2005 โดยใช้ชื่อ คริสเตียน เคจ เขาเปิดตัวในศึกเจเนซิส 2005[29] และประกาศเป้าหมายในการคว้าแชมป์โลกของสมาคม ก่อนกลายเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำระดับท็อปของทีเอ็นเอทันที ในปี 2006 คริสเตียนเอาชนะ เจฟ จาร์เร็ตต์ ในศึกแอนด์อะกาล์สออดส์ คว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวทของเอ็นดับเบิลยูเอ เป็นแชมป์โลกครั้งแรกในอาชีพของเขา[30] เขาป้องกันแชมป์กับนักมวยปล้ำอย่าง อะบิส และ มอนตี บราวน์ ก่อนเสียแชมป์ให้เจฟ จาร์เร็ตต์ในศึกสแลมเมอร์ซารี[31] หลังจากนั้น คริสเตียนกลับมาคว้าแชมป์โลกเอ็นดับเบิลยูเออีกครั้งในปี 2007 ด้วยการเอาชนะอะบิสและสติงในศึกไฟนอลเรโซลูชัน[32] เขายังเป็นผู้นำกลุ่ม คริสเตียนส์ โคอะลิชัน ร่วมกับนักมวยปล้ำอย่าง เอเจ สไตล์ส และ ทอมโก โดยมีเรื่องราวกับเคิร์ต แองเกิล, สติง และซามัว โจ[33] ในปี 2007 ทีเอ็นเอยุติความร่วมมือกับเอ็นดับเบิลยูเอ ทำให้แชมป์โลกถูกเปลี่ยนเป็นแชมป์โลกทีเอ็นเอ คริสเตียนจึงไม่ได้ครองแชมป์โลกต่อ[34] แต่ยังคงเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำตัวหลักของสมาคม และมีบทบาทในแมตช์ใหญ่หลายรายการ ช่วงปี 2008 คริสเตียนมีความบาดหมางกับ เคิร์ต แองเกิล และ ซามัว โจ รวมถึงเข้าร่วมกลุ่มพันธมิตรของเคิร์ต แองเกิล[35] ก่อนหมดสัญญากับทีเอ็นเอ[36]

สมาคมต่างๆ

ในปี ค.ศ. 2006 ขณะที่ยังอยู่กับทีเอ็นเอ คริสเตียน เคจ หรือชื่อจริง วิลเลียม เจสัน รีโซ ได้ไปร่วมปล้ำในสมาคมอิสระหลายแห่ง เดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 เขาปรากฏตัวในสมาคมวันโปรเรสต์ลิงของประเทศอังกฤษทั้งหมด 3 ครั้ง โดยครั้งแรกในศึก ออลออร์นอธิง คืนที่ 1 วันที่ 4 มีนาคม เขาเอาชนะ ไรโน ได้ ต่อมาในศึก โนว์ยัวร์เอนเนมี คืนที่ 1 วันที่ 26 พฤษภาคม เขาเอาชนะ สตีฟ โคริโน และในคืนที่ 2 วันที่ 27 พฤษภาคม เขาเข้าร่วมการแข่งขันสามเส้าเพื่อชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวทวันโปรเรสต์ลิงกับ แอบิส และโคริโน แต่ไม่สามารถคว้าแชมป์ได้ เนื่องจากโคริโนเป็นฝ่ายชนะ[37] เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 คริสเตียน เคจ ได้ปรากฏตัวในสมาคมริงออฟฮอนเนอร์ 2 ครั้ง ครั้งแรกในศึก ฮาววีโรล วันที่ 12 พฤษภาคม เขาร่วมทีมกับ โคลต์ คาบานา เอาชนะ ไบรอัน แดเนียลสัน และ คริสโตเฟอร์ แดเนียลส์ ส่วนครั้งที่สองในศึก เจเนอเรชันนาว วันที่ 29 กรกฎาคม เขาแพ้ให้กับคริสโตเฟอร์ แดเนียลส์[38] วันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2008 ขณะที่ยังมีสัญญากับทีเอ็นเอ คริสเตียน เคจ ได้ไปปรากฏตัวครั้งเดียวในสมาคมนิวเจแปนโปรเรสต์ลิง ในศึก เรสเซิลคิงดอม 2 โดยร่วมทีมกับนักมวยปล้ำทีเอ็นเออย่าง เอเจ สไตล์ส และ พีตีย์ วิลเลียมส์ เอาชนะทีม ไรส์ ซึ่งประกอบด้วย มิลาโน คอลเลกชัน เอที, มิโนรุ และ พรินซ์ เดวิตต์ ได้สำเร็จ[39]

กลับสู่ WWE

คริสเตียนกลับมาสู่ WWE อีกครั้งในปี ค.ศ. 2009 หลังจากออกจากสมาคมไปเกือบ 4 ปี โดยเขาปรากฏตัวในรายการอีซีดับเบิลยู และกลายเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำหลักของแบรนด์ทันที[40] เขาคว้าแชมป์อีซีดับเบิลยูหลังเอาชนะ แจ็ก สแวกเกอร์ ในศึกแบ็กแลช[41] เขายังได้แชมป์ถึง 2 สมัย[42] และครองยาวนานที่สุดในขณะนั้น[43] ทำให้เป็นผู้นำของแบรนด์อีซีดับเบิลยูในช่วงสุดท้ายก่อนรายการจะถูกยกเลิก[44] หลังจากนั้น คริสเตียนย้ายไปปล้ำในรอว์และสแมคดาวน์ พร้อมเข้าร่วมการแข่งขันสำคัญหลายรายการ จุดสูงสุดในอาชีพของเขาเกิดขึ้นหลังจาก เอดจ์ ต้องประกาศแขวนนวมเนื่องจากอาการบาดเจ็บที่คอ ทำให้แชมป์โลกเฮฟวี่เวทต้องถูกสละ[45] คริสเตียนได้รับโอกาสชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท และเอาชนะ อัลแบร์โต เดล ริโอ ในศึกเอ็กซ์ตรีมรูลส์ 2011 คว้าแชมป์โลกครั้งแรกในอาชีพ[46] อย่างไรก็ตาม เขาเสียแชมป์ให้ แรนดี ออร์ตัน เพียงไม่กี่วันต่อมาในสแมคดาวน์[47] หลังจากนั้นเขากลายเป็นฝ่ายร้าย และสามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวทได้อีกครั้งจากออร์ตัน[48] ในปี ค.ศ. 2012 คริสเตียนได้รับบาดเจ็บและต้องพักการแข่งขันหลายครั้ง เขากลับมาเป็นครั้งคราวและคว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลได้อีกครั้ง ก่อนเสียให้เดอะมิซในรอว์ตอนที่ 1000[49] ปี ค.ศ. 2014 คริสเตียนประกาศพักการแข่งขันแบบเต็มเวลาเนื่องจากปัญหาอาการบาดเจ็บ โดยยังคงปรากฏตัวในฐานะผู้ดำเนินรายการและผู้วิเคราะห์มวยปล้ำ[50][51] หลังจากนั้นเขาไม่ได้ปล้ำอย่างจริงจังเป็นเวลาหลายปี ในปี ค.ศ. 2021 คริสเตียนกลับมาสู่เวทีมวยปล้ำอีกครั้งในรอยัลรัมเบิล[52] ก่อนจะหมดสัญญากับดับเบิลยูดับเบิลยูอี[53]

เข้าสู่ AEW

เขาเปิดตัวในออลอีลีตเรสต์ลิงในศึกเรฟโวลูชัน 2021 และเซ็นสัญญากับสมาคม[54] ช่วงแรกเขามีความสัมพันธ์กับจังเกิล บอย และกลุ่มจูราสสิก เอ็กซ์เพรส พร้อมท้าทายเคนนี โอเมกาเพื่อชิงแชมป์โลกออลอีลีตเรสต์ลิงในศึกออลเอาต์ 2021 แต่เป็นฝ่ายแพ้[55] ปี ค.ศ. 2022 คริสเตียนเริ่มเปลี่ยนบทบาทเป็นตัวร้าย หลังจากหันหลังให้จังเกิล บอย[56] และเข้าสู่เรื่องราวที่เข้มข้นขึ้น ก่อนจะพักการแข่งขันจากอาการบาดเจ็บ[57] ในปี ค.ศ. 2023 เขากลับมาพร้อมตัวละครใหม่ที่โดดเด่น โดยก่อตั้งกลุ่มเดอะพาทริอาร์ค ร่วมกับลูชาซอรัสและนิค เวย์น เขากลายเป็นตัวร้ายที่หมกมุ่นกับเรื่องครอบครัว ต่อมาคริสเตียนคว้าแชมป์ทีเอ็นทีของออลอีลีตเรสต์ลิงจากดาร์บี อัลลิน และสร้างชื่อในฐานะแชมป์จอมโกงที่ใช้ทุกวิธีเพื่อรักษาตำแหน่ง[58] ในปลายปี 2023 เขามีเรื่องราวกับอดัม โคเพแลนด์ อดีตเพื่อนและคู่แท็กทีม ก่อนที่ทั้งสองจะกลับมามีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนอีกครั้ง[59] ในปี ค.ศ. 2025 ถึง 2026 หลังจากคริสเตียนและอดัม โคเพแลนด์ กลับมารวมทีมกันอีกครั้งในชื่อ โคปแอนด์เคจ พวกเขาเริ่มเดินหน้าคว้าแชมป์แท็กทีมของ AEW โดยมีความบาดหมางกับทีมเอฟทีอาร์ ในศึก ดับเบิลออร์นิง 2026 คริสเตียน เคจ และอดัม โคเพแลนด์ เอาชนะ เอฟทีอาร์ ในการแข่งขันแบบ นิวยอร์ก สตรีท ไฟต์ ไอควิท ทำให้พวกเขาคว้า แชมป์แท็กทีมโลก AEW ได้สำเร็จ[60]

รูปแบบการปล้ำและคาแรกเตอร์

ตลอดอาชีพที่ยาวนาน คริสเตียนมีการเปลี่ยนแปลงตัวละครหลายครั้ง ในช่วงเปิดตัวบนเวทีระดับประเทศ เขาเป็นตัวละครแนวโกธิคที่มีภาพลักษณ์มืดมน ทำหน้าตาเย็นชา และแทบไม่พูดบนไมโครโฟน ต่อมาเขาพัฒนาจนกลายเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำที่โดดเด่นด้านการพูด โดยเฉพาะช่วงที่เป็นฝ่ายธรรมะ เขามักแสดงเป็นคนอารมณ์ดี มีความกวน มีอารมณ์ขัน และมีภาพลักษณ์คล้ายนักเล่นเซิร์ฟ เมื่อรับบทเป็นฝ่ายร้าย คริสเตียนมักแสดงเป็นคนเห็นแก่ตัว เย่อหยิ่ง ชอบประชดประชัน แค้นฝังใจ และบางครั้งมีความโหดร้าย แต่ยังคงมีไหวพริบในการพูดและสามารถสร้างเสียงหัวเราะให้กับผู้ชมได้

ช่วงปี 2005 แม้จะเป็นฝ่ายร้าย แต่คริสเตียนเริ่มมีฐานแฟนคลับจำนวนมาก เขาเรียกแฟนของตัวเองว่า พีปส์[61] หรือ พีปูเลชัน[62] และบางครั้งเรียกว่า คริสเตียนโคอะลิชัน[63] เขายังมีช่วงรายการพูดคุยของตัวเองชื่อ เดอะพีปโชว์ ซึ่งบางครั้งมีเอดจ์มาร่วมเป็นพิธีกร และใช้ชื่อพิเศษว่า เดอะคัตติงเอจพีปโชว์

ท่าไม้ตายหลักของคริสเตียนคือท่า คิลสวิตช์ ซึ่งเป็นท่ากดคู่ต่อสู้แบบกลับด้าน เดิมเคยใช้ชื่อว่า อิมเพลอร์ และ อันพริตเทียร์ นอกจากนี้เขาเคยใช้ท่า สเปียร์ เพื่อเป็นการยกย่องเอดจ์ เพื่อนสนิทและอดีตคู่แท็กทีม และเคยใช้ท่า ฟร็อกสแปลช เพื่อรำลึกถึง เอ็ดดี เกอร์เรโร นักมวยปล้ำผู้เป็นแรงบันดาลใจของเขา

ขีวิตส่วนตัว

ระหว่างที่ Reso เดินทางไปทัวร์กับ WWF ในประเทศอังกฤษ เขาได้พบกับ เดนิส ฮาร์ตมันน์ (Denise Hartmann) นางแบบชาวเยอรมัน ทั้งสองแต่งงานกันเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2001[64] ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2013 Reso ได้ประกาศข่าวการกำเนิดของลูกสาวของเขา ในช่วงที่เขาหยุดพักจากการปล้ำ เนื่องจากมีอาการจากการกระทบกระเทือนทางสมองที่กลับมาเป็นซ้ำ[64] เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ฮาร์ตมันน์ได้ยื่นฟ้องหย่ากับ Reso และการหย่าร้างของทั้งคู่เสร็จสมบูรณ์ในเดือน มกราคม ค.ศ. 2020[65]

สื่ออื่นๆ

ในปี 2007 ทีเอ็นเอ โฮม วิดีโอ ได้ออกดีวีดีชื่อ เดอะอินสแตนต์คลาสสิก: คริสเตียน เคจ ซึ่งเล่าถึงจุดเริ่มต้นอาชีพของเขาในวงการมวยปล้ำอิสระ รวมถึงเรื่องราวต่าง ๆ จนถึงช่วงที่เขาคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวทเอ็นดับเบิลยูเอครั้งที่สอง[7] คริสเตียนยังเป็นพิธีกรของดีวีดี เดอะแลดเดอร์แมตช์ 2: แครชแอนด์เบิร์น ซึ่งเกี่ยวกับการแข่งขันบันไดในประวัติศาสตร์มวยปล้ำ ในเดือนกันยายน 2015 คริสเตียนและเอดจ์ได้รับเชิญเป็นแขกรับเชิญในรายการพอดแคสต์ของ สโตน โคลด์ สตีฟ ออสติน ที่ออกอากาศผ่านเครือข่าย WWE ต่อมา คริสเตียนและเอดจ์ได้เป็นพิธีกรและนักแสดงในรายการตลกของ WWE เน็ตเวิร์กชื่อ เดอะเอดจ์แอนด์คริสเตียนโชว์แดทโททัลลีรีคส์ออฟอะเวซัมเนส ซึ่งมีทั้งหมด 2 ซีซัน โดยซีซันแรกออกอากาศในปี 2016 และซีซันที่สองออกอากาศระหว่างปี 2018 ถึง 2019 ระหว่างปี 2017 ถึง 2019 คริสเตียนและเอดจ์ยังร่วมกันจัดพอดแคสต์ชื่อ อีแอนด์ซีส์พอดออฟอะเวซัมเนส ซึ่งพูดคุยเกี่ยวกับวงการมวยปล้ำ กีฬา และเรื่องราวเบื้องหลังต่าง ๆ จากอาชีพของพวกเขา[66]

ผลงานสื่อ

Year Title Role Notes
2007Shoot 'Em UpSenator's guard
2007Dark RisingRicky
2009Bloodstained MemoirsChristian Cage
2010Medium Raw: Night of the WolfOfficer Pete Gallant
2018SuperGridKurtis
2020Cagefighter: Worlds CollideStephen DrakeAlso executive producer
Year Title Role Notes
2006Casino CinemaChristian Cage
2007HouseChristian CageEpisode: season 3, episode 19
2014–15HavenMcHughSeason 5, 6 episodes
2017Murdoch MysteriesLeonard StokerEpisode: season 11, episode 9
2019Knight FightHost8 episodes

แชมป์และรางวัล

อ้างอิง

  1. ↑ "Shelton Benjamin vs. Captain Charisma: Raw, December 6, 2004".
  2. 1 2 3 4 "Christian's bio". WWE. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. 1 2 3 Milner, John; Kamchen, Richard. "Christian Cage Bio". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 19, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "Bodyslamming profile". Bodyslamming. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 26, 2009. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 26, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "Christian profile". Cagematch.net. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 14, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ "Christian Cage's profile". Online World of Wrestling. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2012-08-30. สืบค้นเมื่อ 2013-02-05.
  7. 1 2 Total Nonstop Action Wrestling. TNA Wrestling: The Instant Classic Christian Cage. TNA Home Video.
  8. ↑ Quarrington, Norm (มีนาคม 31, 2021). "Christian Cage Wins First Official Singles Match In 7 Years On Dynamite". Pro Wrestling Sheet. สืบค้นเมื่อ เมษายน 1, 2021.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ Lambert, Jeremy (มีนาคม 29, 2021). "Frankie Kazarian: Christian Cage Has Mastered The Craft Of Pro Wrestling". Fightful. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 30, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. 1 2 "History Of The Intercontinental Championship". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 2, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. 1 2 "History Of The European Championship – Christian (1)". World Wrestling Entertainment. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-03-31. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 2, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. 1 2 "History Of The Light Heavyweight Championship – Christian (1)". World Wrestling Entertainment. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-02-19. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 2, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. 1 2 "History Of The World Tag Team Championship". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 2, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ Mackinder, Matt (พฤศจิกายน 4, 2007). "Cage DVD worth it for extras". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 20, 2016. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "Straight Shootin' with Christian Cage". Ring of Honor. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 26, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ Evans, Ant. "Power Slam". Jay's Reso-lution. SW Publishing LTD. น. 26. 132.
  17. 1 2 Dupree, Jim. "ECWA – East Coast Wrestling Association World Heavyweight Title History". Solie.org. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 1, 2018. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 23, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  18. ↑ Copeland, Adam (2004). Adam Copeland on Edge. WWE Books. น. 116. ISBN 978-1-4165-1130-4.
  19. ↑ Copeland, Adam (2004). Adam Copeland on Edge. WWE Books. น. 119. ISBN 978-1-4165-1130-4.
  20. ↑ Powell, John (กันยายน 28, 1998). "Austin loses title at Breakdown". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ มกราคม 20, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[ลิงก์เสีย]
  21. ↑ Copeland, Adam (2004). Adam Copeland on Edge. WWE Books. น. 120. ISBN 978-1-4165-1130-4.
  22. ↑ "2007 Wrestling almanac & book of facts". Wrestling's historical cards. Kappa Publishing. 2007. น. 107.
  23. ↑ "2007 Wrestling almanac & book of facts". Wrestling's historical cards. Kappa Publishing. 2007. น. 105.
  24. ↑ Russo, Ric; Brian Fritz (เมษายน 7, 2000). "WrestleMania Fallout – Solofa 'Rikishi' Fatu Is Riding High After 10 Years In Ring". The Orlando Sentinel: 21.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Quijones, Eric (กันยายน 13, 2001). "'Smackdown!' to be aired live". The Star-Ledger: 80.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ Keith, Scott (กรกฎาคม 29, 2002). "The SmarK RAW Rant - July 29 2002". 411Mania.com. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 7, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Countryman, Todd (สิงหาคม 12, 2018). "15 YRS AGO – WWE Raw in Des Moines, Iowa (8-10-03): Christian wins IC Title at house show over Booker T after major change to main event, Steve Austin on Highlight Reel". Pro Wrestling Torch. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 5, 2021. สืบค้นเมื่อ มกราคม 14, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  28. ↑ "WWE & Christian Fighting Over "Captain Charisma"". 411mania.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 1, 2012. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  29. ↑ LaCroix, Corey David (มกราคม 15, 2008). "Genesis turns Christian and much more". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 19, 2015. สืบค้นเมื่อ กันยายน 18, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  30. ↑ Clevett, Jason (กุมภาพันธ์ 13, 2006). "Against All Odds Christian Cage crowned champion". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ สิงหาคม 2, 2015. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ Sokol, Chris (มิถุนายน 19, 2006). "Title held up after TNA Slammiversary". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 15, 2017. สืบค้นเมื่อ กันยายน 28, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  32. ↑ Sokol, Chris (มกราคม 15, 2007). "Cage, Angle on top after Final Resolution". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 7, 2016. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 1, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  33. ↑ Caldwell, James (มีนาคม 8, 2007). "Caldwell's Impact report 3/8: Ongoing "virtual time" coverage of Spike TV show". PWTorch.com. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 9, 2012. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 2, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  34. ↑ "NWA/Trobich strips TNA/Cage/Team 3D of NWA branded Championships". National Wrestling Alliance. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 24, 2009. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ Sokol, Chris; Sokol, Bryan (พฤศจิกายน 10, 2008). "Turning Point: Mafia gains momentum". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤศจิกายน 17, 2015. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ Boutwell, Josh (พฤศจิกายน 14, 2008). "Impact results – 11/13/08 – Orlando, FL". WrestleView. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 7, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 23, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ "One Pro Wrestling results". One Pro Wrestling. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 19, 2021. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  38. ↑ "Ring of Honor Official results". Ring of Honor. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ สิงหาคม 22, 2008. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  39. ↑ レッスルキングダムII in 東京ドーム. New Japan Pro-Wrestling (ภาษาญี่ปุ่น). ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 28, 2020. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 25, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  40. ↑ Stephens, David (กุมภาพันธ์ 11, 2009). "ECW on Sci Fi results – 2/10/09". WrestleView. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 29, 2020. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  41. ↑ Bishop, Matt (เมษายน 27, 2009). "Backlash: All 3 world titles change hands". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กรกฎาคม 10, 2015. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  42. ↑ Elliott, Brian (สิงหาคม 1, 2009). "Night of Champions: Punk loses title, but keeps star performer tag". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 19, 2015. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  43. ↑ Martin, Andrew (ธันวาคม 29, 2009). "Interesting stat on Christian/ECW Title". WrestleView. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 13, 2018. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 30, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  44. ↑ Bishop, Matt (กุมภาพันธ์ 16, 2010). "ECW: Extreme ending for Christian, what's NXT". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 24, 2016. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 2, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  45. ↑ Parks, Greg (2011-04-15). "Parks' WWE SmackDown report 4/15: Ongoing "virtual time" coverage of the show, including Edge's farewell, World Title implications". Pro Wrestling Torch. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 3, 2019. สืบค้นเมื่อ 2011-04-16.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  46. ↑ Caldwell, James (พฤษภาคม 11, 2011). "Caldwell's WWE Extreme Rules PPV Results 5/1: Complete "virtual time" coverage of live PPV – three title changes and a host of gimmick matches". Pro Wrestling Torch. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 3, 2016. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 28, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  47. ↑ WWE (พฤษภาคม 6, 2011). "WWE SmackDown ep. 611". WWE SmackDown. ฤดูกาล 13. ตอน 18. approx. 118 นาที. Syfy. ...new world heavyweight champion, Randy Orton{{cite episode}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  48. ↑ Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE MONEY IN THE BANK PPV RESULTS 7/17: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV – Cena vs. Punk, MITB ladder matches". Pro Wrestling Torch. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 4, 2016. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 22, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  49. ↑ "Christian def. Intercontinental Champion Cody Rhodes". WWE. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 18, 2022. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 18, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  50. ↑ Caldwell, James (มีนาคม 24, 2014). "Caldwell's WWE Raw results 3/24: Complete "virtual-time" coverage of live Raw – Taker & Lesnar face-to-face, Cena gets spooked, no Bryan, WM30 developments, more". Pro Wrestling Torch. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 4, 2016. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 24, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  51. ↑ "Why Did Christian Retire From Wrestling In 2014? - Atletifo" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2022-11-29. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 11, 2023. สืบค้นเมื่อ 2023-02-11.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  52. ↑ Clapp, John (มกราคม 31, 2021). "Edge won the 2021 Royal Rumble Match". WWE. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 5, 2021. สืบค้นเมื่อ มกราคม 31, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  53. ↑ "Report: WWE Legend Christian a Free Agent; AEW Signing 'A Very Real Possibility'". Bleacher Report. มีนาคม 6, 2021. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 6, 2021. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 6, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  54. ↑ Powell, Jason (มีนาคม 7, 2021). "AEW Revolution results: Powell's live review of Kenny Omega vs. Jon Moxley in an Exploding Barbed Wire Death Match for the AEW Championship, Young Bucks vs. Chris Jericho and MJF for the AEW Tag Titles, surprise debut, Face of the Revolution ladder match for a TNT Title shot". Pro Wrestling Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 11, 2022. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 7, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  55. ↑ Powell, Jason (กันยายน 5, 2021). "AEW All Out results: Powell's live review of CM Punk vs. Darby Allin, The Young Bucks vs. The Lucha Bros in a cage match for the AEW Tag Titles, Kenny Omega vs. Christian Cage for the AEW Title, Britt Baker vs. Kris Statlander for the AEW Women's Title, Chris Jericho vs. MJF". Pro Wrestling Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 5, 2021. สืบค้นเมื่อ กันยายน 5, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  56. ↑ Klyn, Parker (มิถุนายน 15, 2022). "AEW Dynamite Road Rager live results: Chris Jericho vs. Ortiz hair match". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 18, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  57. ↑ Chiari, Mike (กันยายน 9, 2023). "Meltzer: AEW's Christian Cage Could Miss Up to 9 Months After Surgery for Arm Injury". Bleacher Report. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 2, 2023. สืบค้นเมื่อ กันยายน 9, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  58. ↑ Powell, Jason (กันยายน 23, 2023). "AEW Collision results (9/23): Powell's live review of Bryan Danielson vs. Ricky Starks in a Texas Death Match, Luchasaurus vs. Darby Allin vs. Christian Cage for the TNT Title, Andrade vs. Jay White". Pro Wrestling Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 26, 2023. สืบค้นเมื่อ กันยายน 23, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  59. ↑ Howard, Ryan (ตุลาคม 1, 2023). "AEW WrestleDream live results: Christian Cage vs. Darby Allin". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 19, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  60. ↑ Powell, Jason (พฤษภาคม 24, 2026). "AEW Double Or Nothing results: Powell's live review of Darby Allin vs. MJF in a hair vs. title match for the AEW World Championship, Kazuchika Okada vs. Konosuke Takeshita for the AEW International Championship". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 24, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  61. ↑ Jensen, J.J. (พฤษภาคม 19, 2004). "Everett wrestling fans answer brawl of the wild". The Seattle Times. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มิถุนายน 22, 2011. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 30, 2009.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  62. ↑ Robinson, Jon (เมษายน 3, 2009). "WWE: Christian is the King of Pain". ESPN. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 5, 2012. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 30, 2009.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  63. ↑ Sokol, Chris (กรกฎาคม 8, 2005). "Smackdown: BWO triumphs; terrorist angle airs". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 10, 2015. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 30, 2009.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  64. 1 2 "WWE.com exclusive Christian shares major news". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ สิงหาคม 5, 2017. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 10, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  65. ↑ "Reso, Denise vs Reso, William Jason". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 28, 2022. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 27, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  66. ↑ "E&C's Pod of Awesomeness". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 13, 2019. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 17, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  67. ↑ Kreikenbohm, Philip. "AEW TNT Championship". www.cagematch.net. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 19, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  68. ↑ "AEW World Tag Team Championship Title History". All Elite Wrestling.
  69. ↑ Kreikenbohm, Philip. "AEW World Trios Championship". www.cagematch.net. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 19, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  70. ↑ "AEW All in: Casino Gauntlet Match Result". สิงหาคม 25, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  71. ↑ "AEW All in 2024 Results: Ricochet Debuts in AEW, Loses Casino Gauntlet". Forbes.
  72. ↑ "2021 Class". Canadian Pro-Wrestling Hall of Fame. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 27, 2023. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 29, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  73. ↑ "2025 Class – Canadian Pro-Wrestling Hall of Fame presented by CWN".
  74. ↑ "ICW Street Fight Tag Team Title". ProWrestlingHistory.com. สืบค้นเมื่อ กันยายน 2, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  75. ↑ "IWA Tag Team Championship". Cagematch. สืบค้นเมื่อ กันยายน 2, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  76. ↑ "Pennsylvania Championship Wrestling Heavyweight Title history". Solie.org. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  77. 1 2 "PWI Awards: Match of the year". Pro Wrestling Illustrated. 33 (3): 98. 2012.
  78. ↑ "Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 2007". Internet Wrestling Database in association with Pro Wrestling Illustrated. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 7, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  79. ↑ Duncan, Royal; Will, Gary; Benaka, Matt; Oliver, Earl; Westcott, Brian; Sullivan, Richard; Zadarnowski, Andrew; Dean, Joe; Fitzgerald, Jason; Gonzalez, Manual. "NWA World Heavyweight Title history". Wrestling Title Histories by Gary Will and Royal Duncan. Solie.org. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  80. ↑ Kreikenbohm, Philip (สิงหาคม 13, 2021). "Impact World Championship". Cagematch - The Internet Wrestling Database. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 14, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  81. ↑ "WWE News, RAW Results, Smackdown Results". สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 18, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  82. 1 2 Droste, Ryan (มกราคม 15, 2006). "Impact! Results - 1/14/06 (Christian & Rhino vs. AMW, Sting is heard)". WrestleView. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 20, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  83. ↑ Meltzer, Dave, "2000 Wrestling Observer Newsletter Awards", Wrestling Observer Newsletter, Campbell, CA, น. 1–12, ISSN 1083-9593
  84. ↑ Meltzer, Dave (มกราคม 22, 2007), "2006 Wrestling Observer Newsletter Awards", Wrestling Observer Newsletter, Campbell, CA, น. 1–12, ISSN 1083-9593{{citation}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  85. ↑ "World Heavyweight Championship history". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 2, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  86. ↑ "ECW Championship history". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  87. ↑ "WWE Hardcore Championship history". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ กันยายน 29, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

Related

No related data.

Recommendations