ขักขระ

Overview

ขักขระ เป็นไม้ที่ยอดใส่วงแหวนโลหะ โดยธรรมเนียมแล้วเป็นเครื่องบริขารของภิกษุศาสนาพุทธโดยเฉพาะในศาสนาพุทธในเอเชียตะวันออก

พระกษิติครรภโพธิสัตว์ทรงไม้ขักขระ

ขักขระ (สันสกฤต: खक्खर; ทิเบต: འཁར་གསིལ, THL: khar sil; จีน: 錫杖; พินอิน: xīzhàng; การออกเสียงภาษาญี่ปุ่น: shakujō; เกาหลี: 석장; โรมาจา: seokjang; เวียดนาม: tích trượng; "tin stick")[1][2] เป็นไม้ที่ยอดใส่วงแหวนโลหะ โดยธรรมเนียมแล้วเป็นเครื่องบริขารของภิกษุศาสนาพุทธโดยเฉพาะในศาสนาพุทธในเอเชียตะวันออก[3]

ไม้ขักขระมีที่มาจากไม้ให้เสียงที่ใช้งานเพื่อประกาศตัวว่าภิกษุเดินทางมาถึง หรือเพื่อใช้ทำให้สัตว์กลัวและหนีไป ต่อมาจึงแปรสภาพมาเป็นอุปกรณ์ให้จังหวะขณะสวนภาวนาพระสูตรและมนตร์ ไปจนถึงการใช้งานเชิงอาวุธ[4][5][6] หลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่บันทึกถึงขักขระปรากฏในงานเขียนของภิกษุอี้จิงที่เดินทางจาริกไปจากจีน อินเดีย และอินโดนีเซีย ระหว่างปี ค.ศ. 671-695[7]

ไม้ลักษณะคล้ายกันปรากฏกล่าวถึงในพระวินัยสรวาสติวาท (ส.) หรือ สัพพัตถิกวาท (บ.) เพื่อให้ใช้เป็นไม้ไล่สัตว์หรือปกป้องตนเองจากสัตว์นักล่า ส่วนปลายซึ่งสามารถส่งเสียงจะสามารถใช้แจ้งให้ศาสนิกชนทราบว่าภิกษุเดินทางมาถึง[3][8] ในมหายานสูตร พระสูตรขักขระ (จีน: 得道梯橙錫杖經; พินอิน: Dé dào tī chéng xízhàng jīng) ระบุว่าพระพุทธเจ้าทรงดำริให้ภิกษุควรมีไม้เช่นนี้ติดตัว เนื่องจากบรรดาพระพุทธเจ้าแห่งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ล้วนมีไม้เช่นนี้เป็นเครื่องบริขาร[9]

อ้างอิง

  1. ↑ Watters, Thomas (1889). Essays on the Chinese Language. Presbyterian Mission Press. น. 452. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-17. สืบค้นเมื่อ 2019-11-13.
  2. ↑ Yang, Hsüan-chih (2014). A Record of Buddhist Monasteries in Lo-Yang. Princeton University Press. น. 244. ISBN 9781400857548. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-17. สืบค้นเมื่อ 2019-11-13.
  3. 1 2 Kieschnick, John (2003). The Impact of Buddhism on Chinese Material Culture (ภาษาอังกฤษ). Princeton and Oxford: Princeton University Press. น. 113–15. ISBN 0691096767.
  4. ↑ THE NINE VERSES OF THE SHAKUJO เก็บถาวร 2016-03-03 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at www.quietmountain.org
  5. ↑ music dictionary : Sf - Si เก็บถาวร 2008-01-25 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน at www.dolmetsch.com
  6. ↑ Mol, Serge (2003). Classical Weaponry of Japan: Special Weapons and Tactics of the Martial Arts. Kodansha International. น. 197. ISBN 978-4-7700-2941-6. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-03-17. สืบค้นเมื่อ 2016-10-28.
  7. ↑ The Sculpture of Indonesia. Jan Fontein; with essays by R. Soekmono, Eddie Sedyawati. Catalog of an exhibition held at the National Gallery of Art, Washington, D.C. ISBN 0-89468-141-9
  8. ↑ Beer, Robert (2003). The Handbook of Tibetan Buddhist Symbols. Chicago: Serindia. น. 184. ISBN 1932476032.
  9. ↑ Shohei, Ichimura (2006). The Baizheng Zen Monastic Regulations (PDF). Bukkyō Dendō Kyōkai. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-16. สืบค้นเมื่อ 2019-11-13.

Related

No related data.

Recommendations