เคิร์ต แองเกิล

Overview

เคิร์ต สตีเวน แองเกิล เป็นอดีตนักมวยปล้ำอาชีพและอดีตนักมวยปล้ำสมัครเล่นชาวอเมริกัน ปัจจุบันทำหน้าที่เป็นนักวิเคราะห์กีฬาของ Real American Freestyle เขาเริ่มเป็นที่รู้จักจากการคว้าเหรียญทองมวยปล้ำฟรีสไตล์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 โดยลงแข่งขันทั้งที่มีอาการกระดูกต้นคอหัก ซึ่งถือเป็นหนึ่งในความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์กีฬามวยปล้ำสมัครเล่น ต่อมา แองเกิลได้รับชื่อเสียงในระดับโลกจากอาชีพนักมวยปล้ำอาชีพ โดยสังกัด WWE ระหว่างปี 1998–2006 และกลับมาร่วมงานอีกครั้งในช่วงปี 2017–2019 นอกจากนี้ เขายังเป็นกำลังสำคัญของ TNA ในช่วงปี 2006–2016 ซึ่งช่วยยกระดับองค์กรให้ได้รับความนิยมอย่างมากในยุคนั้น

เคิร์ต แองเกิล
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด (1968-12-09) ธันวาคม 9, 1968 (57 ปี)
Mt. Lebanon, Pennsylvania, U.S.
คู่สมรส
  • Karen Smedley (สมรส 1998; หย่า 2008)
  • Giovanna Yannotti (สมรส 2012)
บุตร5
ญาติ
เว็บไซต์kurtanglebrand.com
ส่วนสูง6 ฟุต 0 นิ้ว (183 เซนติเมตร)[1]
น้ำหนัก220 ปอนด์ (100 กิโลกรัม)[1]
มาจากPittsburgh, Pennsylvania
ฝึกหัดโดย
เปิดตัวAugust 20, 1998
รีไทร์April 7, 2019

เคิร์ต สตีเวน แองเกิล (Kurt Steven Angle; 9 ธันวาคม ค.ศ. 1968) เป็นอดีตนักมวยปล้ำอาชีพและอดีตนักมวยปล้ำสมัครเล่นชาวอเมริกัน ปัจจุบันทำหน้าที่เป็นนักวิเคราะห์กีฬาของ Real American Freestyle เขาเริ่มเป็นที่รู้จักจากการคว้าเหรียญทองมวยปล้ำฟรีสไตล์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 โดยลงแข่งขันทั้งที่มีอาการกระดูกต้นคอหัก[2] ซึ่งถือเป็นหนึ่งในความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์กีฬามวยปล้ำสมัครเล่น ต่อมา แองเกิลได้รับชื่อเสียงในระดับโลกจากอาชีพนักมวยปล้ำอาชีพ โดยสังกัด WWE ระหว่างปี 1998–2006 และกลับมาร่วมงานอีกครั้งในช่วงปี 2017–2019 นอกจากนี้ เขายังเป็นกำลังสำคัญของ TNA ในช่วงปี 2006–2016 ซึ่งช่วยยกระดับองค์กรให้ได้รับความนิยมอย่างมากในยุคนั้น

ระหว่างศึกษาอยู่ที่ มหาวิทยาลัยแคลเรียนแห่งเพนซิลเวเนีย แองเกิลประสบความสำเร็จอย่างมากในกีฬามวยปล้ำสมัครเล่น โดยคว้าแชมป์ NCAA Division I รุ่นเฮฟวีเวต 2 สมัย หลังจากสำเร็จการศึกษา เขาคว้า เหรียญทองมวยปล้ำฟรีสไตล์ในศึกชิงแชมป์โลก ปี 1995 และต่อด้วย เหรียญทองโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 ซึ่งเป็นผลงานที่สร้างชื่อให้เขาไปทั่วโลก แองเกิลเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำเพียง 4 คน ที่สามารถคว้าแชมป์ครบทั้ง 4 รายการสำคัญ ได้แก่ Junior Nationals, NCAA Division I, World Wrestling Championships, Olympic Games ในปี 2006 เขาได้รับการยกย่องจาก USA Wrestling ให้เป็นนักมวยปล้ำสมัครเล่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และยังได้รับการจัดให้เป็น 1 ใน 15 นักมวยปล้ำระดับมหาวิทยาลัยที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลของสหรัฐอเมริกา ต่อมาในปี 2016 แองเกิลได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศกีฬานานาชาติ เพื่อยกย่องผลงานอันโดดเด่นตลอดเส้นทางอาชีพของเขา[3]

แองเกิลปรากฏตัวครั้งแรกในวงการมวยปล้ำอาชีพในปี 1996 และเซ็นสัญญากับ WWF (ปัจจุบันคือ WWE) ในปี 1998 แม้ว่าในตอนแรกแองเกิลจะ ไม่เคยเป็นแฟนมวยปล้ำอาชีพ และเคยมีมุมมองด้านลบต่อกีฬาชนิดนี้ เนื่องจากรู้ว่าการแข่งขันมีการกำหนดบทและผลการแข่งขันไว้ล่วงหน้า แต่เขาก็ถูกมองว่ามีพรสวรรค์ตามธรรมชาติในการเป็นนักมวยปล้ำอาชีพอย่างมาก หลังจากฝึกฝนเพียงไม่กี่วัน แองเกิลก็ได้ลงแข่งขันครั้งแรกในระบบพัฒนานักมวยปล้ำของ WWF ในเดือน สิงหาคม 1998 ก่อนจะมีแมตช์อย่างเป็นทางการครั้งแรกกับ WWF ในเดือน มีนาคม 1999 หลังจากใช้เวลาหลายเดือนแข่งขันใน Dark Match (แมตช์ที่ไม่ได้ออกอากาศทางโทรทัศน์) แองเกิลก็เปิดตัวบนเวทีโทรทัศน์ของ WWF อย่างเป็นทางการในเดือน พฤศจิกายน 1999 ภายในเวลาเพียง 2 เดือน เขาสามารถคว้าแชมป์ได้ถึง 2 รายการพร้อมกัน ได้แก่ WWF European Championship และ WWF Intercontinental Championship อีก 4 เดือนต่อมา เขาชนะการแข่งขัน King of the Ring ปี 2000 และเริ่มเดินหน้าสู่การคว้าแชมป์โลก โดยเขาคว้าแชมป์ WWF Championship ได้ครั้งแรกในเดือน ตุลาคม 2000 และตลอดอาชีพเขาคว้าแชมป์รายการนี้รวมทั้งหมด 4 สมัย นอกจากนี้ แองเกิลยังเคยเป็นแชมป์โลกในหลายรายการ ได้แก่ WCW Championship 1 สมัย และ World Heavyweight Championship 1 สมัย เขายังเป็นนักมวยปล้ำคนที่ 10 ที่สามารถคว้า WWE Triple Crown Championship และนักมวยปล้ำคนที่ 5 ที่สามารถคว้า WWE Grand Slam Championship ด้วยผลงานอันโดดเด่นตลอดอาชีพ เคิร์ต แองเกิลได้รับการบรรจุเข้าสู่ WWE Hall of Fame รุ่นปี 2017 เพื่อเป็นเกียรติแก่ความสำเร็จของเขาในวงการมวยปล้ำอาชีพ

หลังจากออกจาก WWE ในปี 2006 แองเกิลได้เข้าร่วมกับ Total Nonstop Action Wrestling (TNA) ซึ่งเขากลายเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของบริษัท ในช่วงเวลาที่อยู่กับ TNA แองเกิลคว้าแชมป์ TNA World Heavyweight Championship ได้ถึง 6 สมัย ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดของรายการ และเขายังเป็น แชมป์คนแรกในประวัติศาสตร์ของ TNA World Heavyweight Championship อีกด้วย เขายังกลายเป็นนักมวยปล้ำคนที่ 2 ที่คว้า TNA Triple Crown Championship โดยสามารถถือครองแชมป์หลักทั้ง 3 รายการของ TNA ได้พร้อมกัน ได้แก่ TNA World Heavyweight Championship, TNA X Division Championship, TNA World Tag Team Championship นอกจากนี้ แองเกิลยังชนะการแข่งขัน King of the Mountain ถึง 2 ครั้ง ซึ่งเป็นหนึ่งในแมตช์เอกลักษณ์ของ TNA ระหว่างช่วงเวลาที่อยู่กับ TNA เขายังไปแข่งขันให้กับสมาคมในญี่ปุ่น ได้แก่ New Japan Pro-Wrestling (NJPW) และ Inoki Genome Federation (IGF) โดยเขาสามารถคว้าแชมป์ IWGP Heavyweight Championship ได้ 1 ครั้ง กลายเป็นนักมวยปล้ำชาวอเมริกันไม่กี่คนที่เคยถือครองแชมป์อันทรงเกียรติของ NJPW[4] ในปี 2013 เคิร์ต แองเกิลได้รับการบรรจุเข้าสู่ TNA Hall of Fame เพื่อยกย่องผลงานของเขากับบริษัท เขากลายเป็นนักมวยปล้ำคนที่ 2 ต่อจาก สติง ที่ได้รับการบรรจุเข้าสู่ทั้ง WWE Hall of Fame และ TNA Hall of Fame ซึ่งสะท้อนถึงความสำเร็จและอิทธิพลของเขาที่มีต่อวงการมวยปล้ำอาชีพทั้งใน WWE และ TNA

ตลอดอาชีพนักมวยปล้ำอาชีพ แองเกิลคว้าแชมป์มาแล้วมากกว่า 21 รายการ และเป็น แชมป์โลกรวม 13 สมัย เขาเป็นนักมวยปล้ำ เพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ ที่สามารถคว้าแชมป์รายการต่อไปนี้ได้ครบทั้งหมด WWE Championship, World Heavyweight Championship, WCW Championship, TNA World Heavyweight Championship, IWGP Heavyweight Championship แชมป์มวยปล้ำ NCAA (NCAA Wrestling Championship) นอกจากนี้ เขายังเป็น บุคคลคนแรก ที่สามารถพิชิต Triple Crown Championship ได้ทั้งของ WWE และ TNA แองเกิลยังเป็นผู้ปล้ำคู่เอกในรายการ เพย์-เพอร์-วิว สำคัญมากมาย โดยเฉพาะ WrestleMania XIX ซึ่งเป็นรายการใหญ่ที่สุดของ WWE Bound for Glory ถึง 3 ครั้ง ได้แก่ ปี 2007, 2010 และ 2011 ซึ่งเป็นรายการใหญ่ที่สุดของ TNA ในปี 2004 นิตยสาร Wrestling Observer Newsletter ได้บรรจุแองเกิลเข้าสู่ Hall of Fame ของสำนัก และต่อมายังยกย่องให้เขาเป็น "นักมวยปล้ำแห่งทศวรรษ" ประจำช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 ด้าน John Cena อดีตแชมป์โลก WWE หลายสมัย เคยกล่าวยกย่องแองเกิลว่า "โดยไม่ต้องสงสัยเลย เขาคือนักมวยปล้ำที่มีพรสวรรค์รอบด้านมากที่สุดเท่าที่เคยก้าวขึ้นสู่สังเวียน และจะไม่มีใครเหมือนเขาอีกแล้ว" คำกล่าวนี้สะท้อนให้เห็นถึงความสามารถอันโดดเด่นของเคิร์ต แองเกิล ทั้งในด้านเทคนิคการปล้ำ บุคลิกบนเวที และความสำเร็จที่หาใครเทียบได้ยากในประวัติศาสตร์วงการมวยปล้ำอาชีพ[5]

ชีวิตช่วงต้น

เคิร์ต สตีเวน แองเกิล (Kurt Steven Angle)[6] เกิดเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1968 ที่เมืองเมาท์เลบานอน รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา เป็นบุตรของ แจ็กกี (Jackie) และ เดวิด แองเกิล (David Angle)[7] เขามีเชื้อสายเวลส์ เยอรมัน ไอริช โปแลนด์ และลิทัวเนีย[8] แองเกิลมีพี่ชาย 4 คน ได้แก่ เดวิด (David), มาร์ก (Mark), จอห์น (John) และ อีริก (Eric) ซึ่งอีริกก็เป็นนักมวยปล้ำอาชีพเช่นกัน นอกจากนี้เขายังมีพี่สาวชื่อ เลแอนน์ (Le'Anne) ซึ่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2003 ขณะมีอายุ 43 ปี[9] เขาเข้าเรียนที่ มหาวิทยาลัยแคลเรียนแห่งเพนซิลเวเนีย (Clarion University of Pennsylvania) และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านการศึกษาในปี ค.ศ. 1993[10] เมื่อแองเกิลอายุได้ 16 ปี บิดาของเขาซึ่งทำงานเป็นพนักงานควบคุมเครน เสียชีวิตจากอุบัติเหตุระหว่างการก่อสร้างที่อาคาร Fifth Avenue Place เหตุการณ์ครั้งนั้นส่งผลกระทบต่อเขาอย่างมาก โดยแองเกิลได้อุทิศทั้งอาชีพนักมวยปล้ำและหนังสืออัตชีวประวัติของตนเพื่อเป็นเกียรติแก่บิดา[11] แองเกิลเคยให้สัมภาษณ์ว่า หลังจากบิดาเสียชีวิต เขามอง เดวิด ชูลท์ซ (David Schultz) โค้ชมวยปล้ำของตนเสมือนเป็นพ่อคนที่สอง อย่างไรก็ตาม ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1996 ชูลท์ซถูก จอห์น เอเลอูแตร์ ดู ปองต์ (John Eleuthère du Pont) ผู้ให้การสนับสนุนทีมผู้มีโอกาสติดทีมโอลิมปิกของเขา ยิงเสียชีวิต[12] ต่อมาในปี ค.ศ. 2015 มารดาของแองเกิลเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเช่นกัน[13]

วงการมวยปล้ำสมัครเล่น

เคิร์ต แองเกิล
เหรียญรางวัล
มวยปล้ำฟรีสไตล์ชาย
ตัวแทนของ  สหรัฐ
กีฬาโอลิมปิก
เหรียญทอง - ชนะเลิศแอตแลนตา 1996100 กก.
ชิงแชมป์โลก
เหรียญทอง - ชนะเลิศแอตแลนตา 1995100 กก.
เวิลด์คัพ
เหรียญทองแดง - อันดับที่ 3มอสโก รัสเซีย 1992100 กก.
เหรียญเงิน - รองชนะเลิศชัตตานูกายูเอสเอ 1995100 กก.

แองเกิล เริ่มฝึกมวยปล้ำสมัครเล่นตั้งแต่อายุ 7 ปี[14] เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยม Mt. Lebanon High School[15] ซึ่งเขาได้รับรางวัลตัวแทนนักกีฬาของโรงเรียนทั้งในกีฬาฟุตบอล (ในตำแหน่งไลน์แบ็กเกอร์ระดับ All-State) และมวยปล้ำ[15][16][17] แองเกิลไม่แพ้ใครในทีมมวยปล้ำระดับนักเรียนปีหนึ่ง และผ่านเข้าแข่งขันรายการระดับรัฐได้ในปีที่สอง[15] เขาจบอันดับ 3 ในการแข่งขันมวยปล้ำระดับรัฐเมื่อเป็นนักเรียนปีสาม และคว้าแชมป์มวยปล้ำระดับรัฐ Pennsylvania Class AAA ในปี 1987 ตอนเป็นนักเรียนปีสุดท้าย[18]

หลังจบมัธยม แองเกิลเข้าเรียนที่ Clarion University of Pennsylvania ซึ่งเขายังคงแข่งขันมวยปล้ำสมัครเล่นต่อไป[19] เขาเป็นแชมป์ระดับ NCAA Division I Wrestling Championships สองสมัย[20] เป็นรองแชมป์ระดับประเทศในปี 1991 และเป็นนักมวยปล้ำ All-American ระดับ NCAA Division I ถึง 3 ครั้ง นอกจากนี้ เขายังเป็นแชมป์ USA Junior Freestyle ในปี 1987, แชมป์ USA Senior Freestyle สองสมัย และแชมป์โลกเยาวชนประเภท Freestyle ของ International Federation of Associated Wrestling Styles (FILA) ในปี 1988[21]

หลังจบมหาวิทยาลัย แองเกิลยังคงแข่งขันมวยปล้ำต่อไป แม้ว่าเขาจะเคยเข้าทดสอบฝีเท้ากับทีมอเมริกันฟุตบอล Pittsburgh Steelers ในตำแหน่งรันนิงแบ็ก แต่ไม่ประสบความสำเร็จ แม้ว่าเขาจะไม่ได้เล่นฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัยก็ตาม[22] ในปี 1995 แองเกิลคว้าเหรียญทองในการแข่งขัน FILA Wrestling World Championships ที่เมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย[20] หลังจากคว้าชัยชนะครั้งนั้น เขาเริ่มเตรียมตัวสำหรับ 1996 Summer Olympics ซึ่งจัดขึ้นที่แอตแลนตาเช่นกัน โดยฝึกซ้อมภายใต้การดูแลของ Dave Schultz ที่สโมสร Pennsylvanian Foxcatcher Club[23] เขาฝึกซ้อมวันละ 8–10 ชั่วโมง[24] ในเดือนมกราคม 1996 ไม่นานหลังจากเริ่มฝึกที่สโมสรแห่งนี้ เดฟ ชูลท์ซ ถูกฆาตกรรมโดย John Eleuthère du Pont ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนทีมของนักกีฬาที่เตรียมไปโอลิมปิก[25] เหตุการณ์นี้ทำให้แองเกิลตัดสินใจออกจากทีมของดูปองต์ หาผู้สนับสนุนรายใหม่ และเข้าร่วม Dave Schultz Wrestling Club เพื่อเป็นเกียรติแก่ชูลท์ซ[26]

แองเกิลยังต้องเผชิญอุปสรรคเพิ่มเติมในการแข่งขันคัดเลือกนักกีฬาโอลิมปิกปี 1996 เมื่อเขาได้รับบาดเจ็บที่คออย่างรุนแรง โดยกระดูกคอหัก 2 ข้อ หมอนรองกระดูกเคลื่อน 2 จุด และกล้ามเนื้อฉีก 4 มัด[27] อย่างไรก็ตาม เขายังคงคว้าชัยชนะในการแข่งขันคัดเลือก และใช้เวลาอีก 5 เดือนต่อมาในการพักฟื้นและฟื้นฟูร่างกาย เมื่อถึงการแข่งขันโอลิมปิก แองเกิลสามารถลงแข่งขันได้ แม้ว่าจะต้องใช้ยาฉีดลดอาการปวดหลายครั้งบริเวณคอ[20] ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 1996 เขาเปิดเผยว่าเขาเคยติดยาแก้ปวด Vicodin ชั่วคราว หลังจากอาการบาดเจ็บที่คอ[28] แองเกิลคว้าเหรียญทองโอลิมปิกในรุ่นเฮฟวี่เวต (90–100 กิโลกรัม หรือ 198–220 ปอนด์)[22] แม้จะมีอาการบาดเจ็บ โดยเอาชนะคู่แข่งหลายคน เช่น Dolgorsürengiin Sumyaabazar จากมองโกเลีย, Wilfredo Morales จากคิวบา และ Sagid Murtazaliev จากยูเครน รวมถึงนักกีฬาคนอื่น ๆ[29] เขาชนะการแข่งขันที่สูสี 4 แมตช์เพื่อผ่านเข้าสู่รอบชิงเหรียญทอง[30]

ในปี 2006 แองเกิลได้รับการยกย่องจาก USA Wrestling ให้เป็นนักมวยปล้ำสาย Shoot Wrestling ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล[32] รวมถึงได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน 15 นักมวยปล้ำระดับมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดตลอดกาล[31] ในเดือนเมษายน 2011 แองเกิลเปิดเผยว่าเขามีแผนจะกลับไปแข่งขันมวยปล้ำสมัครเล่นอีกครั้ง เพื่อพยายามคว้าสิทธิ์เข้าแข่งขัน 2012 Summer Olympics ที่กรุงลอนดอน[32][33] อย่างไรก็ตาม ภายหลังเขาประกาศว่าไม่สามารถเข้าร่วมการคัดเลือกทีมชาติได้เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่หัวเข่า แต่เขายังคงได้รับตำแหน่งกิตติมศักดิ์เป็นผู้จัดการทีม[34] ในปี 2016 เคิร์ต แองเกิล ได้รับการบรรจุเข้าสู่ International Sports Hall of Fame เพื่อยกย่องความสำเร็จในฐานะนักมวยปล้ำสมัครเล่นของเขา[35]

วงการมวยปล้ำอาชีพ

เอกซ์ตรีมแชมเปียนชิปเรสต์ลิง (1996)

เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม 1996 เคิร์ต แองเกิล ได้รับการชักชวนจาก เชน ดักลาส ซึ่งเป็นชาวเมืองพิตต์สเบิร์กเช่นเดียวกัน ให้เข้าร่วมชมศึก Extreme Championship Wrestling (ECW) รายการ High Incident ในงานดังกล่าว แองเกิลได้ขึ้นให้สัมภาษณ์บนเวที และยังร่วมเป็นผู้บรรยายรับเชิญในแมตช์ระหว่าง Taz กับ Little Guido แต่เขาได้เดินออกจากอาคารทันที หลังจากที่ Raven จับ The Sandman มัดติดกับไม้กางเขนด้วยลวดหนาม[36] แองเกิลรู้สึกตกตะลึงกับภาพที่เป็นข้อถกเถียงอย่างมาก และกังวลว่าโอกาสในอาชีพของเขาอาจได้รับความเสียหาย หากถูกมองว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ดังกล่าว เขาจึงขู่ว่าจะฟ้อง พอล เฮย์แมน เจ้าของ ECW หากมีการนำภาพของเขาไปออกอากาศในรายการเดียวกันกับฉากอื้อฉาวนั้น

เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (1998–2006)

แม้จะประสบความสำเร็จอย่างสูงในวงการมวยปล้ำสมัครเล่น แต่ในช่วงแรก เคิร์ต แองเกิล กลับดูถูกวงการมวยปล้ำอาชีพ[37] และเคยปฏิเสธสัญญา 10 ปีกับ WWF เพราะไม่ต้องการยอมรับการแพ้ที่มีการเขียนบทไว้ล่วงหน้า อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ชม WWF Raw Is War ในปี 1998 และชื่นชมความสามารถในการสร้างความบันเทิงของ Stone Cold Steve Austin เขาก็เปลี่ยนมุมมอง และยอมรับในภายหลังว่าทัศนคติเดิมของตนเป็นเรื่อง "โง่"[38][39] ในปี 1998 แองเกิลได้เข้าทดสอบฝีมือกับ WWF อีกครั้ง และเซ็นสัญญา 5 ปีในเดือนสิงหาคม[40] จากนั้นฝึกกับ Dory Funk Jr. ที่ Funkin' Dojo ก่อนเปิดตัวในสังกัดพัฒนา WWA เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พบกับผู้ฝึกสอน Tom Prichard[41] ต่อมาเขาปล้ำให้ทั้ง WWA รวมถึงรับงานกับ NWA, Pennsylvania Championship Wrestling (PCW) และ ECWA ก่อนย้ายไปปล้ำประจำในลีกพัฒนา Power Pro Wrestling (PPW) ของ WWF ที่เมืองเมมฟิสในปี 1999 โดยคว้าแชมป์ PPW Championship เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ก่อนเสียแชมป์ให้ Steve Bradley ในวันที่ 7 สิงหาคม[42] แองเกิลได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำที่เรียนรู้ศาสตร์มวยปล้ำอาชีพได้รวดเร็วที่สุด โดย Triple H กล่าวยกย่องว่าเขาเป็นคนที่เรียนรู้อาชีพนี้ได้เร็วที่สุดเท่าที่เคยเห็น เนื่องจากมีพรสวรรค์ด้านกีฬาที่ยอดเยี่ยมและมีความเข้าใจในวงการอย่างเป็นธรรมชาติ[43]

ปลายปี 1999 แองเกิลเปิดตัวอย่างเป็นทางการในรายการ Survivor Series พร้อมคาแรกเตอร์ฮีลผู้เย่อหยิ่งที่ชอบโอ้อวดว่าเป็น "ฮีโร่ชาวอเมริกัน" และอ้างความสำเร็จจากการคว้าเหรียญทองโอลิมปิก เขาไม่แพ้ใครในช่วงแรก ก่อนคว้าแชมป์ยุโรป และอินเตอร์คอนติเนนทัลพร้อมกัน กลายเป็นนักมวยปล้ำคนที่สามในประวัติศาสตร์ WWF ที่ครองสองแชมป์เดี่ยวพร้อมกัน[44] ปี 2000 ถือเป็นปีแจ้งเกิดอย่างแท้จริง เมื่อแองเกิลชนะ King of the Ring[45] และในศึก No Mercy 2000 เอาชนะ The Rock คว้าแชมป์ WWF สมัยแรก ทั้งที่มีประสบการณ์ในวงการไม่ถึงสองปี นับเป็นความสำเร็จที่รวดเร็วอย่างยิ่ง เขาครองแชมป์จนถึง No Way Out 2001 ก่อนเสียให้ The Rock[46] ในปี 2001 แองเกิลกลายเป็นหนึ่งในกำลังหลักของ WWF เขามีบทบาทสำคัญในศึก The Invasion ระหว่าง WWF กับ The Alliance และในเดือนกันยายนสามารถเอาชนะ Stone Cold Steve Austin ที่บ้านเกิดเมืองพิตต์สเบิร์ก คว้าแชมป์ WWF สมัยที่สอง แม้จะเสียแชมป์คืนในเดือนถัดมา แต่ก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักมวยปล้ำระดับเมนอีเวนต์เต็มตัว[47] ปี 2002 หลัง WWF เปลี่ยนชื่อเป็น WWE เข้าสู่ยุค Ruthless Aggression เขาเปิดศึกกับนักมวยปล้ำหลายคน เขากลับมาคว้าแชมป์ WWE จาก Big Show ใน Armageddon 2002[48] และรักษาแชมป์ไว้ได้ในศึกสำคัญหลายรายการ อย่างไรก็ตาม ใน WrestleMania XIX เขาเสียแชมป์ให้ Brock Lesnar ในแมตช์ระดับตำนาน[49] ก่อนกลับมาทวงแชมป์คืนในแมตช์สามเส้าที่ Vengeance 2003 นับเป็นแชมป์โลกสมัยที่สี่ของเขา[50]

ปี 2004 หลังจากที่แองเกิลพลาดโอกาสคว้าแชมป์ WWE ใน WrestleMania XX แองเกิลต้องเข้ารับการผ่าตัดคอ[51] แต่กลับมาในฐานะผู้จัดการทั่วไปของ SmackDown[52] ในปี 2005 แองเกิลเปิดศึกกับ Shawn Michaels และสามารถเอาชนะได้ใน WrestleMania 21[53] หลังจากนั้น แองเกิลได้ย้ายมา Raw และกลายเป็นคู่ปรับของ John Cena[54] ปีต่อมา 2006 เขาย้ายกลับมา SmackDown และคว้าแชมป์โลก World Heavyweight[55][56] ในศึก No Way Out แองเกิลต้องป้องกันแชมป์กับ The Undertaker ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในแมตช์ที่ดีที่สุดในอาชีพของทั้งสองคน[57][58][59] ก่อนจะเสียแชมป์ให้ Rey Mysterio ใน WrestleMania 22 แบบสามเส้าโดยมี Randy Orton ร่วมปล้ำด้วย[60] แต่เขายังคงเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำระดับแนวหน้าของ WWE อย่างไรก็ตาม ปัญหาอาการบาดเจ็บเรื้อรังและการใช้ยาแก้ปวดทำให้ทั้งสองฝ่ายตกลงยุติสัญญา และในเดือนสิงหาคม 2006 เคิร์ต แองเกิลอำลา WWE หลังอยู่กับบริษัทเกือบ 8 ปี[61][62]

โทเทิล นอนสต็อป แอคชั่น เรสต์ลิง (2006–2016)

หลังจากแยกทางกับ WWE ในเดือนสิงหาคม 2006 Kurt Angle ต้องยุติบทบาทกับบริษัทเนื่องจากปัญหาอาการบาดเจ็บสะสมและปัญหาสุขภาพ แม้จะออกจาก WWE แต่ชื่อเสียงของเขาในฐานะอดีตแชมป์โลกและเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิกยังคงได้รับความสนใจจากหลายสมาคมมวยปล้ำทั่วโลก ในเดือนตุลาคม 2006 Angle สร้างความฮือฮาด้วยการเปิดตัวกับ TNA Wrestling (ปัจจุบันคือ Impact Wrestling) เขาเปิดศึกกับ Samoa Joe ทันที ซึ่งในเวลานั้นเป็นนักมวยปล้ำดาวรุ่งที่ยังไม่เคยแพ้ใคร ทั้งสองสร้างแมตช์คุณภาพระดับคลาสสิกหลายครั้ง และได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในคู่ปรับที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของ TNA ความสำเร็จของ Angle ยังทำให้ภาพลักษณ์ของ TNA แข็งแกร่งขึ้นในฐานะคู่แข่งสำคัญของ WWE[63]

ในปี 2007 Angle สร้างประวัติศาสตร์ด้วยการเป็นแชมป์โลกคนแรกของ TNA World Heavyweight Championship หลังจากสมาคมยุติความร่วมมือกับ NWA จากนั้นเขาครองตำแหน่งแชมป์โลกหลายสมัย และยังคว้าแชมป์ TNA X Division Championship รวมถึงแชมป์แท็กทีม ทำให้เขากลายเป็น TNA Triple Crown Champion อีกด้วย[64] นอกจากความสำเร็จใน TNA แล้ว Angle ยังกลับไปปล้ำที่ประเทศญี่ปุ่น โดยในปี 2007 เขาเอาชนะ Brock Lesnar คว้า IWGP Heavyweight Championship ของ New Japan Pro-Wrestling ซึ่งยิ่งตอกย้ำว่าเขาเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำที่ประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติ

ตลอดช่วงปี 2008–2014 Kurt Angle เป็นกำลังสำคัญของ TNA อย่างต่อเนื่อง เขาแข่งขันกับนักมวยปล้ำชั้นนำของสมาคม เช่น Sting, AJ Styles, Jeff Jarrett, Abyss, Bobby Roode, James Storm, Mr. Anderson และ Bobby Lashley รวมถึงเป็นผู้นำกลุ่ม Main Event Mafia ร่วมกับ Sting, Kevin Nash, Booker T และ Scott Steiner ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มที่โด่งดังที่สุดของ TNA แม้จะยังรักษาฝีมือการปล้ำระดับสูงไว้ได้ แต่ Angle ก็ต้องเผชิญกับอาการบาดเจ็บหลายครั้ง โดยเฉพาะบริเวณคอและหัวเข่า ทำให้ต้องพักรักษาตัวเป็นระยะ อย่างไรก็ตาม เขายังคงสามารถกลับมาคว้าแชมป์โลก TNA ได้อีกหลายครั้ง จนรวมทั้งหมด 6 สมัย ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดของสมาคมในเวลานั้น ในปี 2013 เขาได้รับเกียรติบรรจุเข้าสู่ TNA Hall of Fame ถือเป็นการยกย่องผลงานอันยิ่งใหญ่ที่สร้างไว้กับบริษัท แม้จะยังเป็นนักมวยปล้ำที่ยังแข่งขันอยู่ก็ตาม[65][66][67]

ช่วงปี 2015 Kurt Angle กลับมาคว้าแชมป์โลก TNA เป็นสมัยที่ 6 ก่อนเสียแชมป์ให้กับ EC3 หลังจากนั้นเขาประกาศว่าจะอำลาสมาคม และเริ่มทัวร์อำลา (Farewell Tour) พบกับนักมวยปล้ำรุ่นใหม่และคู่ปรับคนสำคัญหลายคน แมตช์สุดท้ายของเขาใน TNA เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2016 โดยพ่ายแพ้ให้กับ Bobby Lashley ก่อนปิดฉากเส้นทางเกือบ 10 ปีในสมาคม ซึ่งหลายคนยกย่องว่า Kurt Angle คือหนึ่งในนักมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของ TNA หลังออกจาก TNA ในปี 2016 Angle ลดจำนวนการขึ้นปล้ำลงเพื่อดูแลสุขภาพ แต่ยังรับงานในสมาคมอิสระและงานพบปะแฟน ๆ เป็นครั้งคราว ขณะเดียวกันก็เริ่มมีข่าวลืออย่างต่อเนื่องว่า WWE ต้องการดึงตัวเขากลับ หลังจากความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายดีขึ้น

ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2017–2020)

ในเดือนมกราคม 2017 WWE ประกาศว่า Kurt Angle จะได้รับการบรรจุเข้าสู่ WWE Hall of Fame Class of 2017 โดยมี John Cena เป็นผู้กล่าวแนะนำเข้าสู่หอเกียรติยศ ถือเป็นการปิดฉากความขัดแย้งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อปี 2006 และเป็นการยอมรับว่าเขาคือหนึ่งในนักมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลของ WWE[68]

หลังจบ WrestleMania 33 ในเดือนเมษายน 2017 Kurt Angle กลับมาปรากฏตัวในรายการ Raw และได้รับแต่งตั้งให้เป็น Raw General Manager แทน Mick Foley ทำหน้าที่บริหารรายการและมีบทบาทสำคัญในเนื้อเรื่องของ WWE แม้ในช่วงแรกจะยังไม่ได้กลับมาปล้ำเต็มเวลา แต่การกลับมาของเขาก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากแฟนมวยปล้ำทั่วโลก และถือเป็นการเริ่มต้นบทใหม่ของ Kurt Angle ใน WWE หลังจากห่างหายไปนานกว่า 10 ปี

เดือนตุลาคม 2017 ในทีแอลซี แองเกิลได้ขึ้นปล้ำให้กับ WWE ครั้งแรกในรอบ11ปีโดยจับคู่กับเดอะชีลด์เอาชนะทีมเดอะมิซ, เคน, บรอน สโตรว์แมน, ซีซาโรและเชมัสไปได้[69] ในเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2017)แองเกิลได้เป็นกัปตันทีมฝั่งรอว์เจอกับทีมฝั่งสแมคดาวน์โดยมีข้อแม้ว่าถ้าทีมรอว์แพ้แองเกิลต้องออกจากตำแหน่ง GM สุดท้ายทริปเปิลเอชเป็นฝ่ายนำทีมรอว์คว้าชัยไปได้โดยระหว่างแมตช์ทริปเปิลเอชได้เล่นงานแองเกิลจนออกจากการแข่งขัน

ในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2018)แองเกิลและทริปเปิลเอชกับสเตฟานีได้มาทำพิธีเซ็นสัญญาของรอนดา ราวซีย์ ก่อนที่แองเกิลแฉความจริงว่าทริปเปิลเอชกับสเตฟานีแค้นรอนดามาตั้งแต่เรสเซิลเมเนีย 31 และอยากได้มายำเล่นนานแล้ว ซึ่ง 3 ปีผ่านไปก็สำเร็จ ก่อนจะแฉสเตฟานีว่า ทุกวันนี้รอนดาไม่เหลืออะไรแล้ว ลำพังแค่เจอเธอ เธอยังชนะได้เลย ด้านทริปเปิลเอชรีบมาห้าม แต่โดนรอนดาจับทุ่มกับโต๊ะจนพัง สเตฟานีโมโหตบหน้ารอนดาอย่างแรง!!! ก่อนที่รอนดาหยิบสัญญามาเซ็น คืนต่อมารอนดาบอกให้สเตฟานีขอโทษที่ตบหน้าเธอและสเตฟานีก็ยอมขอโทษแต่ทริปเปิลเอชก็ชกใส่แองเกิล สัปดาห์ต่อมาแองเกิลประกาศจะจับคู่กับรอนดาเจอทริปเปิลเอชกับสเตฟานีแบบแท็กทีมผสมในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 34ซึ่งทีมแองเกิลชนะไปได้[70]

ต่อมาได้มีปัญหากับแบรอน คอร์บินในเรื่องการเป็น GM ผู้จัดการรอว์จนในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 35แองเกิลแพ้ให้กับคอร์บินในแมตช์อำลาสังเวียนของแองเกิล[71][72] ก่อนจะถูกยกเลิกสัญญากับ WWE ในปีต่อมาจากการลดงบประมาณอันเนื่องมาจากการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19[73][74]

รูปแบบการปล้ำและบุคลิก

เมื่อเคิร์ต แองเกิลเริ่มฝึกฝนเพื่อเป็นนักมวยปล้ำอาชีพ เขาถูกขอไม่ให้ดูเทปการแข่งขันเก่า ๆ เนื่องจากรูปแบบการปล้ำได้เปลี่ยนแปลงไปในช่วงยุคแอตติจูด และการแข่งขันมีความดุดันมากขึ้น แทนที่จะดูการแข่งขันเก่า เขาเรียนรู้จากการดูนักมวยปล้ำในยุคนั้น เช่น สโตน โคลด์ สตีฟ ออสติน, ทริปเปิล เอช และเดอะ ร็อก[75] แองเกิลกล่าวว่าการแข่งขันกับเดอะ ร็อก ในศึกโน เวย์ เอาต์ 2001 เป็นจุดเปลี่ยนจาก "เคิร์ต แองเกิลที่ตลกและดูไม่จริงจัง" ไปสู่การเป็นนักมวยปล้ำที่จริงจังมากขึ้น รวมถึงมีการใช้ท่าโจมตีมากขึ้น[76]

เหรียญทองโอลิมปิกและเหรียญทองจากการแข่งขันมวยปล้ำชิงแชมป์โลกของแองเกิลมักถูกนำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของตัวละครมวยปล้ำอาชีพของเขา บุคลิกของเขาจะแตกต่างกันไปตามบทบาทว่าเป็นฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายอธรรม เมื่อเป็นฝ่ายธรรมะ แองเกิลมักแสดงตัวเป็นแบบอย่างที่ดี แต่เมื่อเป็นฝ่ายอธรรม เขาจะนำความสำเร็จของตัวเองมาใช้โอ้อวดและดูถูกผู้อื่น เขาผสมผสานพื้นฐานจากมวยปล้ำสมัครเล่นเข้ากับการปล้ำบนเวที โดยใช้ท่าซูเพล็กซ์หลายรูปแบบ เช่น เบลลีทูแบ็ก เยอรมัน และเบลลีทูเบลลี รวมถึงท่าซับมิชชัน เช่น รีร์เน็กเคดโชก และไทรแองเกิลโชก เขามักใช้ท่าปิดฉากหลักสองท่าเพื่อจบการแข่งขัน ได้แก่ โอลิมปิกสแลม ซึ่งมีชื่อว่า แองเกิลสแลม และแองเคิลล็อก[77]

ระหว่างการเปิดตัวของแองเกิลในดับเบิลยูดับเบิลยูอี เป็นเรื่องปกติที่แฟนมวยปล้ำจะตะโกนว่า "ยู ซัก!" ตามจังหวะเพลงเปิดตัวของเขา เสียงตะโกนนี้เริ่มต้นขึ้นระหว่างความบาดหมางของแองเกิลกับเดอะ ร็อก ในเดือนกุมภาพันธ์ 2001 แต่ได้รับความนิยมมากขึ้นระหว่างความบาดหมางของเขากับเอดจ์ในปี 2002 เสียงตะโกนดังกล่าวกลายเป็นเอกลักษณ์ของตัวละครแองเกิล ไม่ว่าเขาจะรับบทเป็นฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายอธรรมก็ตาม ต่อมาเพลงเปิดตัวนี้ถูกนำไปใช้โดยโคลบี โควิงตัน นักสู้ของยูเอฟซี[78]

อาชีพนักแสดง

แองเกิลแสดงความสนใจที่จะประกอบอาชีพด้านการแสดงหลังจากเกษียณจากมวยปล้ำอาชีพ ในปี 2008 เขาเปิดตัวในวงการภาพยนตร์ด้วยการรับบทเป็นผู้คุมเรือนจำที่มีแนวคิดเหยียดเชื้อชาติในภาพยนตร์สั้นเรื่อง เชนส์[79] ในปี 2009 เขารับบทเป็นฆาตกรต่อเนื่อง แบรด เมย์ฟิลด์ ในภาพยนตร์เรื่อง เอนด์ เกม ในตอนหนึ่งของรายการ พรอส ปะทะ โจส์ ฤดูกาลที่สาม เขาร่วมทีมกับ จิมมี สมิธ และ เคนดัลล์ กิลล์ เพื่อต่อสู้กับทีมโจส์ แองเกิลยังปรากฏตัวในตอน คาร์ แวก แวนิช ของรายการ คริส แองเจิล มายด์ฟรีก ในภาพยนตร์เรื่อง วอริเออร์ ปี 2011 เขารับบทเป็น โคบา นักสู้เอ็มเอ็มเอชาวรัสเซีย โดยเป็นบทที่ไม่มีบทพูด และยังรับบทเป็นนายอำเภอประจำเมืองชื่อ วิล โลแกน ในภาพยนตร์เรื่อง ริเวอร์ ออฟ ดาร์กเนส[80][81]

ในรายการ ไรต์ อาฟเตอร์ เรสต์ลิง ทางสถานีวิทยุซีเรียส แซตเทิลไลต์ เรดิโอ แองเกิลเปิดเผยว่า หลังจากสัญญาของเขาหมดลงในปี 2011 เขาจะเปลี่ยนไปเป็นนักมวยปล้ำแบบพาร์ตไทม์ เพื่อมุ่งเน้นไปที่ธุรกิจแองเกิล ฟู้ดส์และอาชีพด้านการแสดง[82] ในภาพยนตร์เรื่อง โปร เรสต์เลอร์ส ปะทะ ซอมบีส์ ปี 2013 เขารับบทเป็นตัวเองทั้งในเวอร์ชันมนุษย์และซอมบีส์[83] แองเกิลยังมีบทเล็ก ๆ ในภาพยนตร์แนวคัลต์เรื่อง ชาร์กนาโด 2: เดอะ เซคันด์ วัน และภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้เรื่อง น็อต คูล ซึ่งทั้งสองเรื่องออกฉายในปี 2014 นอกจากนี้เขายังปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่อง เดอะ ลาสต์ วิทช์ ฮันเตอร์[84] เขายังปรากฏตัวรับเชิญในภาพยนตร์เรื่อง เพน แอนด์ เกน ซึ่งเขาเข้าต่อสู้กับตัวละครที่รับบทโดย ดเวย์น จอห์นสัน ในฉากทะเลาะวิวาทภายในเรือนจำ แองเกิลยังปรากฏตัวในรายการ ดั๊ก ไดนาสตี ตอนหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ 2016[85] ตั้งแต่ปี 2018 ถึง 2019 แองเกิลให้เสียงพากย์เป็น ชิป ดาเมจ ในรายการแอนิเมชันของการ์ตูนเน็ตเวิร์กเรื่อง โอเค เคโอ! เล็ตส์ บี ฮีโรส์[86]

ผลงานการแสดง

Film
Year Title Role Notes
2009 End Game Brad Mayfield
2009 Chains Deputy Short film
2011 Dylan Dog: Dead of Night Wolfgang
2011 River of Darkness Sheriff Will Logan
2011 Waking Up "Crush" Carlisle Short film
2011 Warrior "The Great" Koba
2012 Beyond the Mat Coach Kamen Still not released
2012 Death from Above Thule
2012 Drummer for the Mob FBI Agent
2012 Olympic Trials with Kurt Angle Himself Funny or Die short
2013 Pain & Gain Benjamin Rowe
2013 Horse Cops Eli Paste
2013 Pro Wrestlers vs Zombies Himself
2014 Sharknado 2: The Second One Fire Chief
2014 Not Cool Security Guard
2015 The Last Witch Hunter Bodyguard
Television
Year Title Role Notes
1997 Fox 53 Ten O'Clock News Himself Sportscaster: "The Angle on Sports"
2000 SMTV Live Himself
2001 The Weakest Link Himself
2007 Inside MMA Himself Season 1, episodes 10 and 11
2008 Pros vs. Joes Himself Season 3, episode 1
2009 Criss Angel Mindfreak Himself Episode: "Car Wreck Vanish"
2011 Extreme Makeover: Home Edition Himself Episode: "The Lampe Family"
2013 Baal Veer Himself [87]
2016 Duck Dynasty Himself Episode: "Van He'llsing"
2016 Those Who Can't Coach Joe Donnelly[88] Episode: "A New Dog in the Yard"
2018–2019 OK K.O.! Let's Be Heroes Chip Damage Voice; 6 episodes
2021 Ryan's Mystery Playdate Himself Episode: "Ryan's Super Tough Playdate"

งานอื่น ๆ

ในปี 1996 เคิร์ต แองเกิลเข้าทำงานเป็นตัวแทนฝ่ายการตลาดให้กับโพรทอส ฟู้ดส์ ผู้ผลิตออสทริม ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ทำจากเนื้อนกกระจอกเทศ[89][90] ในปี 1997 เขาทำงานเป็นผู้บรรยายกีฬากับสถานีโทรทัศน์ดับเบิลยูพีจีเอช-ทีวี[91][92] ซึ่งเป็นสถานีเครือข่ายฟ็อกซ์ประจำเมืองพิตต์สเบิร์กเป็นเวลาหนึ่งปี นอกจากนี้เขายังแสดงในโฆษณาของพิซซ่า เอาต์เล็ต เครือร้านพิซซ่าที่ตั้งอยู่ในพิตต์สเบิร์ก ทั้งโฆษณาพิซซ่าของแองเกิลและช่วงเวลาที่เขาทำงานกับดับเบิลยูพีจีเอช-ทีวีถูกนำมาอ้างอิงในรายการโทรทัศน์ของดับเบิลยูดับเบิลยูอี โดยช่วงเวลาที่ทำงานกับสถานีโทรทัศน์ดังกล่าวถูกนำเสนอผ่านรายการ ไรด์ อะลอง ของดับเบิลยูดับเบิลยูอี เน็ตเวิร์ก นอกจากนี้ การทำงานกับดับเบิลยูพีจีเอช-ทีวียังทำให้เขาถูกนับเป็นศิษย์เก่าของซินแคลร์ บรอดคาสต์ กรุ๊ป ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของสถานี แม้ว่าเขาจะไม่เคยปรากฏตัวให้กับริง ออฟ ฮอนเนอร์ ซึ่งเป็นสมาคมมวยปล้ำที่ซินแคลร์เป็นเจ้าของก็ตาม[93][94]

แองเกิลเป็นแฟนกีฬาศิลปะการต่อสู้แบบผสมมาอย่างยาวนาน และเคยพูดถึงความต้องการที่จะลงแข่งขันเป็นครั้งคราว ดานา ไวต์ ประธานยูเอฟซี เปิดเผยว่าแองเกิลเคยอยู่ระหว่างการเจรจาเพื่อเข้าร่วมแข่งขันในฐานะนักสู้รุ่นเฮฟวีเวตในฤดูกาลที่ 10 ของ ดิ อัลติเมต ไฟเตอร์ แต่เขาไม่ผ่านข้อกำหนดทางการแพทย์ แองเกิลเซ็นสัญญากับเบลลาทอร์ เอ็มเอ็มเอ เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2015 เขาเข้าร่วมงานพบปะแฟน ๆ เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ซึ่งเป็นวันก่อนการแข่งขันเบลลาทอร์ 145 จากนั้นในคืนถัดมาเขาเข้าร่วมทีมผู้บรรยายระหว่างการแข่งขันระหว่างบ็อบบี แลชลีย์กับเจมส์ ทอมป์สัน โดยมีการพูดเป็นนัยว่าเขาอาจขึ้นสังเวียนให้กับสมาคมในอนาคต[95]

หนังสือของแองเกิลชื่อ อิตส์ ทรู อิตส์ ทรู วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 18 กันยายน 2001[96] ในปี 2008 แองเกิลได้รับเลือกให้ปรากฏบนหน้าปกอัลบั้มชุดที่สองของวงดนตรีเมทัลเอ็มเมอร์ชื่อ เดอะ รีสเปกต์ อิชชู โดยเขาปรากฏอยู่ทั้งด้านหน้าและด้านหลังของปก รวมถึงส่วนแทรกภายในอัลบั้ม[97] ตั้งแต่เดือนมกราคม 2021 ถึงเดือนมกราคม 2024 แองเกิลร่วมจัดรายการพอดแคสต์ชื่อ เดอะ เคิร์ต แองเกิล โชว์ กับคอนราด ทอมป์สัน[98] ในเดือนกรกฎาคม 2025 แองเกิลได้รับการว่าจ้างให้เป็นนักวิเคราะห์กีฬาให้กับเรียล อเมริกัน ฟรีสไตล์[99] และแองเกิลยังถือหุ้นบางส่วนในบริษัทอีกด้วย[100]

ชีวิตส่วนตัว

แองเกิลแต่งงานกับ คาเรน สเมดลีย์ (Karen Smedley)[101] เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1998[102] ทั้งคู่มีลูกด้วยกัน 2 คน[103] ต่อมาในเดือน กันยายน ค.ศ. 2008 มีรายงานว่าคาเรนได้ยื่นฟ้องหย่าจากแองเกิล[104] ในปี 2010 มีรายงานว่าแองเกิลหมั้นกับนักแสดงสาว จิโอวานนา ยานนอตติ (Giovanna Yannotti)[105] และทั้งสองแต่งงานกันเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2012[106] ทั้งคู่มีลูกด้วยกัน 3 คน โดยหนึ่งในนั้นเป็นบุตรบุญธรรม[111]

แองเกิลเป็นชาว คริสเตียน[112][113] เขาเคยสนับสนุน มาร์โก รูบิโอ (Marco Rubio) ในการเลือกตั้งขั้นต้นของพรรครีพับลิกันสำหรับตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ปี 2016[114] ในด้านกีฬา เขาเป็นแฟนของทีมจากเมืองพิตต์สเบิร์ก ได้แก่ Pittsburgh Steelers (อเมริกันฟุตบอล) Pittsburgh Penguins (ฮอกกี้น้ำแข็ง)[115][116] นอกจากนี้ เขายังชอบเล่น กลอง เป็นงานอดิเรกอีกด้วย[117][118] ในเดือน กรกฎาคม ค.ศ. 2015 แองเกิลเข้ารับการผ่าตัดฉุกเฉินเพื่อเอาของเหลวที่สะสมอยู่บริเวณ ไขสันหลัง ออก หลังจากเกิดอาการชาตามแขนขาทั้งหมด[119] ก่อนหน้านั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์ เขาเพิ่งเข้ารับการผ่าตัดเพื่อเอา เนื้องอกชนิดไม่ร้ายแรงบริเวณคอออก[120]

ในปี 2007 นิตยสาร Sports Illustrated รายงานว่าชื่อของแองเกิลปรากฏอยู่ในฐานข้อมูลลูกค้าของศูนย์สุขภาพแห่งหนึ่งในรัฐฟลอริดา ซึ่งถูกสงสัยว่าอาจเป็นแหล่งจัดหาสารเพิ่มสมรรถภาพร่างกาย[121] รายงานดังกล่าวกล่าวหาว่าแองเกิลเคยได้รับใบสั่งยา: Trenbolone (สเตียรอยด์ที่ไม่ได้รับการอนุมัติให้ใช้กับมนุษย์โดย FDA) Nandrolone (สเตียรอยด์ชนิดหนึ่ง) อย่างไรก็ตาม แองเกิลปฏิเสธข้อกล่าวหา โดยระบุว่าปัญหาบริเวณคอของเขาเป็นเรื่องที่มีหลักฐานทางการแพทย์ชัดเจน[122] เขาเคยไม่ผ่านการตรวจสารเสพติดของ นโยบาย Wellness Policy ของ WWE เนื่องจากใบสั่งยา nandrolone ของเขาหมดอายุ[123] แองเกิลเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาเกี่ยวกับปัญหาการติดยาแก้ปวดตามใบสั่งแพทย์ โดยเขากล่าวว่าเริ่มมีปัญหาการติดยาแก้ปวดในปี 2003 หลังจากใช้ยาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บจากการปล้ำ เขาเผยว่าอาการติดยารุนแรงถึงขั้นที่ครั้งหนึ่งเคยรับประทาน Vicodin ชนิดแรงพิเศษมากถึง 65 เม็ดต่อวัน หลังจากเข้ารับการบำบัดภายหลังเหตุการณ์ถูกจับกุมในข้อหา ขับรถขณะมึนเมา (DUI) ในปี 2013 แองเกิลกล่าวว่าเขาสามารถเลิกยาและใช้ชีวิตอย่างสะอาดได้ โดยไม่ได้กลับไปใช้สารเสพติดอีก[124]

ผลงานแชมป์ รางวัล และความสำเร็จ

มวยปล้ำโฟล์คสไตล์

  • Canadian Cup Championship
    • Winner (1990)
  • Collegiate/High School
    • Clarion University Freshman of the Year (1988)
    • Pennsylvania State Wrestling Champion (1987)
  • International Federation of Associated Wrestling Styles
    • FILA Junior World Freestyle Champion (1988)
    • FILA World Championships gold medal in freestyle wrestling (100 kg) (1995)
  • International Sports Hall of Fame
  • National Amateur Wrestling Hall of Fame
    • National Wrestling Hall of Fame Distinguished Member (Class of 2001)
  • National Collegiate Athletic Association
    • NCAA Division I All-American (1990–1992)
    • NCAA Division I Heavyweight Champion (1990, 1992)
  • Olympic Games
  • USA Wrestling
    • USA Junior Freestyle Champion (1987)
    • USA Senior Freestyle Champion (1995, 1996)
    • USA Wrestling Hall of Fame (Class of 2001)
  • Clarion University of Pennsylvania
    • Athletics Hall of Fame (Class of 1998)[125]

มวยปล้ำอาชีพ

แชมป์โลก TNAและแชมป์เฮฟวี่เวท IWGP

นัดที่มีการเดิมพัน

Winner (wager) Loser (wager) Location Event Date Notes
Edge (hair)Kurt Angle (hair)Nashville, TennesseeJudgment Day19 พฤษภาคม 2002[158]

หมายเหตุ

  1. ↑ Angle originally won both tag team championship belts from solo championship holder Samoa Joe. Sting won a four-way match to win the other share of the title, and joined Angle in his reign midway through.
  2. 1 2 Won during the Invasion storyline.

อ้างอิง

  1. 1 2 "Kurt Angle". WWE. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 8, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. ↑ "How Kurt Angle won an Olympic gold medal 'with a broken freakin' neck'". ESPN. กรกฎาคม 31, 2016. สืบค้นเมื่อ 27 พฤษภาคม 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ Dr. Robert Goldman (มีนาคม 15, 2016). "2016 International Sports Hall of Fame Inductees". www.sportshof.org. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 14, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. 1 2 "International Wrestling Grand Prix Heavyweight Title". Wrestling-titles.com. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 24, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "WrestleMania Orlando". WWE 24. มกราคม 28, 2018. 8 นาที. WWE Network.{{cite episode}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ "Kurt Angle Bio, Stats, and Results | Olympics at Sports-Reference.com". sports-reference.com. เมษายน 17, 2020. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ เมษายน 17, 2020. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 8, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. ↑ Schaefer, A. R. (2002). Olympic Hero: Pro Wrestler Kurt Angle. Capstone Press. ISBN 978-0736813105.
  8. ↑ "Facebook Fan Q&A 8/26/16". Kurtanglebrand.com. สิงหาคม 26, 2016. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 7, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ "LéAnne Angle Obituary – Pittsburgh, PA". Post-Gazette.com. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 17, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ "Kurt Angle Bio at Washington Post.com". The Washington Post. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 11, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ "Kurt Angle Biography (1968–)". Film Reference. ธันวาคม 9, 1968. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 20, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ "Heir Sentenced Up to 30 Years For Killing of Olympic Wrestler". The New York Times. พฤษภาคม 14, 1997. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 29, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ "My Mom, My Superhero". มกราคม 7, 2016. สืบค้นเมื่อ มกราคม 22, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 13. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. 1 2 3 Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 53. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 27. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  17. ↑ Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 62. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  18. ↑ Kurt Angle - Mount Lebanon Blue Devils Wrestling. PA-Wrestling.com. Retrieved August 2, 2025.
  19. ↑ Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 48. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  20. 1 2 3 Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 4. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ Loverro, Thom. The Rise & Fall of ECW: Extreme Championship Wrestling (p.173)
  22. ↑ Montgomery, Troy (มกราคม 21, 2025). "Former WWE Superstar Kurt Angle Explains How He Almost Signed With Steelers".{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  23. ↑ Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 123. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ Martinez, M. (กรกฎาคม 31, 2007). "Professional wrestler talks shop at West Valley Mall". Tri-Valley Herald. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 31, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). Harper Entertainment. น. 5. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 139. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 2. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  28. ↑ Rossi, Rob. "Grappling with addiction". Pittsburgh Tribune-Review. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 28, 2008. สืบค้นเมื่อ มกราคม 15, 2008.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  29. ↑ "Wrestling at the 1996 Atlanta Summer Games: Men's Heavyweight, Freestyle". Sports Reference. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 18 เมษายน 2020. สืบค้นเมื่อ 3 พฤษภาคม 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  30. ↑ "Wrestling at the 1996 Atlanta Summer Games". Sports Reference. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 17 เมษายน 2020. สืบค้นเมื่อ 1 พฤษภาคม 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ "Angle named Greatest Shoot Wrestler of All-Time". WWE. สืบค้นเมื่อ มกราคม 13, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  32. ↑ Caldwell, James (เมษายน 29, 2011). "TNA News: Kurt Angle planning Olympics comeback in 2012, discusses re-signing with TNA & part-time schedule". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 8, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  33. ↑ "Kurt Angle on his hardest task – making an Olympic return in 2012". BBC. กุมภาพันธ์ 16, 2012. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 14, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  34. ↑ "Kurt Angle's hopes of wrestling at London 2012 ended by injury". BBC. เมษายน 12, 2012. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 23, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. 1 2 "Kurt Angle". International Sports HOF. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 7, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ Loverro, Thom. The Rise & Fall of ECW: Extreme Championship Wrestling (p. 172).
  37. ↑ "Kurt Angle". Off the Record with Michael Landsberg. เมษายน 29, 2004. TSN.{{cite episode}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  38. ↑ "Kurt Angle: Homecoming". WWE 24. กรกฎาคม 10, 2017. 10–11 นาที. WWE Network.{{cite episode}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  39. ↑ Barnett, Josh (พฤษภาคม 2, 2017). "From mat to ring, WWE's amateur and pro wrestling connection". USA Today. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 27, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  40. ↑ The World Wrestling Alliance based in Massachusetts in association with the World Wrestling Federation (สิงหาคม 21, 1998). "Kurt Angle vs. Shawn Stasiak". SummerSlam Fest (Day 2). Kurt Angle recently signed a five-year deal with the World Wrestling Federation.{{cite episode}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  41. ↑ Kreikenbohm, Philip. "Kurt Angle (p. 16)". Cagematch.net. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กรกฎาคม 8, 2019. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 27, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  42. ↑ Cawthon, Graham (มกราคม 16, 2023). "Yearly Results: 1999". TheHistoryOfWWE.com.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  43. ↑ "Triple H". Stone Cold Podcast. กุมภาพันธ์ 2, 2015. 26 นาที. WWE Network.{{cite episode}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  44. ↑ "No Way Out 2000 results". WWE.
  45. 1 2 PWI Staff. Pro Wrestling Illustrated presents: 2007 Wrestling almanac & book of facts. "Wrestling's historical cards" (p. 106)
  46. ↑ "No Mercy 2000 results". WWE.
  47. ↑ Solowrestling (กันยายน 15, 2021). "Kurt Angle ganó su segundo Campeonato de WWE como consecuencia del 11-S". Solowrestling.mundodeportivo.com. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 7, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  48. ↑ McAvennie, Michael (2003). "WWE The Yearbook: 2003 Edition". Pocket Books. น. 329–330.
  49. ↑ 2007 Wrestling Almanac & Book of Facts. "Wrestling's historical cards" (p. 112–113)
  50. ↑ Clevett, Jason (กรกฎาคม 28, 2003). "Angle takes Vengeance on Lesnar". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ สิงหาคม 22, 2016. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 30, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  51. ↑ Powell, John (มีนาคม 15, 2004). "WrestleMania XX bombs". SLAM! Sports. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 30, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  52. ↑ Nemer, Paul (มีนาคม 26, 2004). "Full WWE SmackDown Results - 3/25/04 (Eddie Guerrero vs. Booker T & more)". WrestleView.com. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 30, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  53. ↑ 2007 Wrestling Almanac & Book of Facts. "Wrestling's historical cards" (p. 117)
  54. ↑ 2007 Wrestling Almanac & Book of Facts. "Wrestling's historical cards" (p. 118)
  55. ↑ "Pro Wrestling Illustrated, May 2006". Arena Reports. Kappa Publishing. พฤษภาคม 2006. น. 130.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  56. ↑ Brady, Hicks. "2006: The year in wrestling". 2007 Wrestling Almanac and Book of Facts. Kappa Publications. น. 16. 2007 Edition.
  57. ↑ "5 Best Wrestling Matches of 2006". sportskeeda.com. ตุลาคม 4, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  58. ↑ Clark, Andy (มกราคม 1, 2007). "The Shimmy 01.01.07: The Top 52 WWE Matches of 2006". 411MANIA. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 30, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  59. ↑ Jun 30, Tim Sherry/FanSided via Daily DDT Fansided; ET, 2017 at 10:28p (มกราคม 20, 2017). "Kurt Angle's Top 10 WWE Matches". Fox Sports.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) CS1 maint: numeric names: authors list (ลิงก์)
  60. ↑ 2007 Wrestling Almanac & Book of Facts. "Wrestling's historical cards" (pp. 119–120).
  61. ↑ Clevett, Jason. "WWE releases Kurt Angle". SLAM Wrestling!. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 14, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  62. ↑ "Angle talks about his release". WWE. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 23, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  63. ↑ "NWA/Trobich strips TNA/Cage/Team 3D of NWA branded Championships". National Wrestling Alliance. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 24, 2009. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  64. ↑ "Hard Justice 2007 Results". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ กันยายน 3, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  65. ↑ Caldwell, James (มิถุนายน 28, 2012). "Caldwell's TNA Impact Wrestling results 6/28: Ongoing "virtual-time" coverage of live Impact – BFG Series, Tag Title main event". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 28, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  66. ↑ Caldwell, James (กันยายน 9, 2012). "Caldwell's TNA No Surrender PPV results 9/9: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV – BFG Series finals". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ กันยายน 9, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  67. ↑ Caldwell, James (ตุลาคม 14, 2012). "Caldwell's TNA Bound for Glory PPV results 10/14: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV – Aries vs. Hardy, Storm vs. Roode". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  68. ↑ Melok, Bobby. "Kurt Angle to be inducted into WWE Hall of Fame Class of 2017". WWE. สืบค้นเมื่อ มกราคม 16, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  69. ↑ Powell, Jason. "Powell's WWE TLC 2017 live review: Kurt Angle, Dean Ambrose, and Seth Rollins vs. Braun Strowman, Kane, The Miz, Sheamus, and Cesaro in a TLC match, AJ Styles vs. Finn Balor, Asuka debuts, Alexa Bliss vs. Mickie James for the Raw Women's Championship". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 22, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  70. ↑ Powell, Jason (เมษายน 8, 2018). "Powell's WrestleMania 34 live review: AJ Styles vs. Shinsuke Nakamura for the WWE Championship, Brock Lesnar vs. Roman Reigns for the WWE Universal Championship, Charlotte Flair vs. Asuka for the Smackdown Women's Championship, Ronda Rousey and Kurt Angle vs. Triple H and Stephanie McMahon". Pro Wreslting Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 9, 2018. สืบค้นเมื่อ เมษายน 8, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  71. ↑ Benigno, Anthony (ตุลาคม 8, 2018). "Kurt Angle won a Global Battle Royal to qualify for the WWE World Cup". WWE. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 19, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  72. ↑ Powers, Kevin (เมษายน 7, 2019). "Baron Corbin def. Kurt Angle". WWE. สืบค้นเมื่อ เมษายน 8, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  73. ↑ "Rusev, Kurt Angle and other Superstars released". WWE. เมษายน 15, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  74. ↑ Brookhouse, Brent (เมษายน 15, 2020). "WWE talent cuts: Kurt Angle, Rusev among those released in response to coronavirus impact". CBS Sports. สืบค้นเมื่อ เมษายน 15, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  75. ↑ Surrao, Lennard (มีนาคม 4, 2021). ""You have got to steal moves from the best" – Former WWE Champion admits he took Bret Hart's move". Sportskeeda (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ มีนาคม 5, 2021.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  76. ↑ Lovell, Blake (มีนาคม 8, 2021). "Kurt Angle Recalls Botched Finish In No Way Out 2001 Match With The Rock, What Rock Told Earl Hebner". 411 Mania. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 8, 2021.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  77. ↑ Martin, Adam (เมษายน 1, 2006). "SmackDown Results – 3/31/06 – Kansas City, MO (Build for WM22...)". WrestleView. สืบค้นเมื่อ มกราคม 11, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  78. ↑ "WWE: How & when Did the Kurt Angle 'You Suck' Chant Get Started?". Heavy.com. กรกฎาคม 24, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  79. ↑ "Chains". IMDb.
  80. ↑ "Kurt Angle Wrestles Kevin Nash Down a River of Darkness". Dreadcentral.com. ตุลาคม 6, 2009. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 3, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  81. ↑ "Wrestler horror River of Darkness wraps; exclusive first photos". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 29, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  82. ↑ "Kurt Angle talks about future". Sirius Radio 98. The Score Satellite Radio. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 4, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) CS1 maint: deprecated archival service (ลิงก์)
  83. ↑ Matthew Sampson (มีนาคม 28, 2014). "Pro Wrestlers vs Zombies (2014)". IMDb. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 17, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  84. ↑ Ritman, Alex (มกราคม 13, 2017). "Former WWE Star Kurt Angle Returns to Ring for Wrestling Comedy (Exclusive)". The Hollywood Reporter (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 1, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  85. ↑ Lipshutz, Jason (มกราคม 20, 2014). "One Direction's Liam Payne Defends 'Duck Dynasty' Endorsement on Twitter". Billboard (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 1, 2024.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  86. ↑ "Kurt Angle (visual voices guide)". Behind The Voice Actors (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-12-12.
  87. ↑ "PHOTOS: Olympic gold medalist Kurt Angle to fight 'Balveer'? Photo Gallery, Picture News Gallery". The Indian Express. ธันวาคม 9, 2013. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 12, 2013. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 20, 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  88. ↑ "Those Who Can't" A New Dog in the Yard (TV Episode 2016) – IMDb (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน), พฤศจิกายน 17, 2016, สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 31, 2021{{citation}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  89. ↑ "Kurt Angle, 1996 Olympic Gold Medal Wrestler Signs Multi-Year Deal With World Wrestling Federation". Business Wire. ตุลาคม 17, 1998. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ ธันวาคม 3, 2007. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 14, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  90. ↑ Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 200. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  91. ↑ Thomas Chamberlin (กุมภาพันธ์ 2001). "It's True: He's a Real American Hero". เล่มที่ 2 ฉบับที่ 5. Wrestling Digest. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ กุมภาพันธ์ 28, 2008. สืบค้นเมื่อ กันยายน 2, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  92. ↑ Agostino, David (สิงหาคม 12, 2005). "A grateful Angle comments on hometown reception". WWE. สืบค้นเมื่อ กันยายน 2, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  93. ↑ "Kurt Angle Pizza Commercial – video dailymotion". Dailymotion. ตุลาคม 18, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  94. ↑ "Kurt Angle on his disaster as a sportscaster (WWE Network Exclusive)". กรกฎาคม 3, 2017. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 15, 2021 – โดยทาง YouTube.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  95. ↑ "Kurt Angle, yes that Kurt Angle, has revealed that he could end up taking MMA fight", by Darragh Murphy, SportsJoe.ie.
  96. ↑ Angle, Kurt; Harper, John (ตุลาคม 2002). It's True! It's True!. Harper Collins. ISBN 978-0061098932.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  97. ↑ "e Respect Issue (Behind the Scenes) Featuring Kurt Angle". TheDoublejShow. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 4, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  98. ↑ Barrasso, Justin (มกราคม 28, 2021). "Kurt Angle Launches First Podcast: 'I Won't Be Holding Back'". Sports Illustrated. สืบค้นเมื่อ มกราคม 28, 2021.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  99. ↑ Knight, Cain A. (กรกฎาคม 17, 2025). "Kurt Angle officially joins Hulk Hogan's Real American Freestyle wrestling". Yahoo Sports. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 20, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  100. ↑ "Kurt Angle Reminisces On 25th Anniversary Of Winning WWF Title, Says TNA Run Better Than WWE". ตุลาคม 22, 2025 – โดยทาง YouTube.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  101. ↑ "Karen Angle biography". IMDb. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 12, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  102. ↑ Angle, Kurt (กันยายน 18, 2001). It's True, It's True (พิมพ์ครั้งที่ Hardcover). HarperEntertainment. น. 187. ISBN 978-0-06-039327-4.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  103. ↑ Magee, Bob (ตุลาคม 8, 2007). "As I See It 10/8: Tick, tick...boom". WrestleView. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 16, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  104. ↑ Meltzer, Dave (กันยายน 17, 2008). "Wed. update; Lesnar-Couture tickets; wrestling couple splitting; Foley TNA news, ratings notes". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 16, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  105. ↑ Caldwell, James (เมษายน 14, 2010). "TNA News: Kurt Angle reportedly engaged to young model". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ เมษายน 18, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  106. ↑ Nemer, Roy (กรกฎาคม 20, 2012). "TNA star Kurt Angle getting married today". WrestleView. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 21, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  107. ↑ Meltzer, Dave (กันยายน 30, 2010). "Thurs. update: Lots of TV tonight, Hall of Famer expects child soon, Ratings good and bad, Scoring". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ กันยายน 30, 2010. Giovanna Yanotti, the actress/fiance of Kurt Angle, announced today that the couple is expecting their first child.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  108. ↑ Meltzer, Dave (มกราคม 22, 2011). "Sat. update: Angle rushed home from European tour, fiance labor induced, Team RKO put back together". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ มกราคม 23, 2011. Kurt Angle rushed back to Pittsburgh from the European tour last night when he got a phone call that his pregnant fiance, actress Giovanna Yannotti, had been rushed to the hospital with extremely high blood pressure and passed out. The doctors felt it necessary to induce labor and she gave birth to Giuliana Marie Angle, a 5.5 pound 18 inch long baby. The baby is said to be doing well, although she is about three weeks premature. At last word, the mother was still in intensive care with doctors today attempting to get her blood pressure under control.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  109. ↑ "Kurt Angle welcomes birth of new daughter". Pro Wrestling Insider. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 8, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  110. ↑ "Kurt Angle on Instagram: "My wife and I are in Bulgaria visiting our adopted son. We ran into this at the mall. It's a mini wrestling ring. I heard @rusevig trained…"". Instagram. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 23, 2021. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 13, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  111. ↑ [107][108][109][110]
  112. ↑ Kurt Angle [@RealKurtAngle] (พฤษภาคม 18, 2014). "Sunday. Prayer day. Church day. We go, not for Our needs, but to celebrate HIM! #Sacrifice" (ทวีต) – โดยทาง ทวิตเตอร์.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  113. ↑ #MyComeback 3. พฤษภาคม 23, 2014. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 15, 2021. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 17, 2015 – โดยทาง YouTube.{{cite AV media}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  114. ↑ Smilowitz, Elliot (มกราคม 27, 2016). "Pro wrestler Kurt Angle goes to the mat for Rubio". The Hill.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  115. ↑ "Kurt Angle on Twitter" (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ มีนาคม 25, 2018 – โดยทาง Twitter.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  116. ↑ "Q&A: The Mixed Martial Arts And Crafts Of Kurt Angle". Big Lead Sports. กรกฎาคม 23, 2011. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 9, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  117. ↑ "411MANIA". Kurt Angle Thinks AEW ‘Has a Very Long Road Ahead of Them,’ Discusses What Winning King of the Ring Can Mean for Your Career (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-09-13.
  118. ↑ guzzomatic (2023-06-07). "Kurt Angle Says He Wanted To Ask Chris Jericho If He Could Be Part Of His Band". Fightful (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-09-13.
  119. ↑ "Kurt Angle undergoes emergency surgery after losing feeling in extremities". Fox Sports. กรกฎาคม 16, 2015. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 17, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  120. ↑ Mike Chiari. "Kurt Angle Hospitalized: Updates on TNA Star's Recovery from Surgery". Bleacher Report. Just one week after undergoing a successful operation to remove a benign tumor from his neck, TNA star Kurt Angle was rushed to the hospital for emergency surgery to remove fluid buildup on his spinal cord.
  121. ↑ Llosa, Luis Fernando; L. Jon Wertheim (มีนาคม 6, 2007). "Inside the Steroid Sting". Sports Illustrated. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 8, 2007. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 6, 2007.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  122. ↑ Angle, Kurt (มีนาคม 8, 2007). "Angle responds". Kurt Angle's Official Website. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 10, 2007. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 8, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  123. ↑ "Wrestler Kurt Angle Continues to Deny Using Steroids for Performance Enhancement". Steroids.info. กันยายน 14, 2011. สืบค้นเมื่อ มกราคม 6, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  124. ↑ Nicholas Atkin (กันยายน 13, 2016). "Kurt Angle says he took '65 Vicodin a day' at height of addiction issues". ESPN. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 25, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  125. ↑ "Kurt S. Angle (1998) - Clarion University Sports Hall of Fame". Clarion Athletics (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2025-11-03.
  126. ↑ Eck, Kevin (มกราคม 11, 2010). "Best of the Decade awards". The Baltimore Sun. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กุมภาพันธ์ 4, 2021. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 20, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  127. ↑ "Past Honorees". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ เมษายน 11, 2009. สืบค้นเมื่อ มกราคม 16, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  128. ↑ "Kurt Angle to Receive Lou Thesz/Art Abrams Award From Cauliflower Alley Club". www.pwinsider.com.
  129. ↑ "Kurt Angle and Don Curtis to enter Hall of Fame". WCFCourier. ตุลาคม 12, 2011. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 17, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  130. ↑ "Kurt Angle reception set for 2015 National Pro Wrestling HOF". Wrestleview. พฤษภาคม 22, 2015. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 23, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  131. ↑ "Who Will Be Inducted into the IPWHF in October 2024?". IPWHF. Albany, NY. 14 กรกฎาคม 2024. สืบค้นเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  132. ↑ "Next Official Memphis Wrestling Hall of Fame Induction Ceremony". memphis-wrestling.jimdosite.com. Official Memphis Wrestling. สืบค้นเมื่อ กันยายน 22, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  133. ↑ "Power Pro Wrestling Heavyweight Title". Wrestling Titles. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 1, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  134. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 "PWI Awards". Pro Wrestling Illustrated. Kappa Publishing Group. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 21, 2016. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 17, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  135. ↑ "Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 2001". Internet Wrestling Database. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 17, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  136. ↑ "Southern California Match of the Year". SoCal Uncensored.
  137. ↑ Pullar III, Sid (กันยายน 30, 2024). "20 Greatest WWE Wrestlers Of All Time". Sports Illustrated. สืบค้นเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2024.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  138. ↑ "TNA World Heavyweight Title history". wrestling-titles.com.
  139. ↑ "Total Nonstop Action Wrestling official title history". TNA Wrestling. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 21, 2008. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 24, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  140. ↑ "TNA World Tag Team Title". Wrestling Titles. สืบค้นเมื่อ มกราคม 15, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  141. ↑ "TNA Slammiversary results". ProWrestlingHistory.com. สืบค้นเมื่อ กันยายน 14, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  142. ↑ "Slammiversary 2009". Pro Wrestling History. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 6, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  143. 1 2 3 "Kurt Angle-Wrestler". Kurt Angle Official Site. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 13, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  144. ↑ "Impact HOF – Impact Wrestling.com". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 18, 2018. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 21, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  145. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Meltzer, Dave (มกราคม 26, 2011). "Biggest issue of the year: The 2011 Wrestling Observer Newsletter Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter. Campbell, CA: 1–40. ISSN 1083-9593.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  146. ↑ Beltrán, William (สิงหาคม 3, 2010). "Según el Wrestling Observer... ¿Quiénes son los mejores los mejores de la década?". Súper Luchas Magazine (ภาษาสเปน). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ สิงหาคม 6, 2010. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 5, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  147. ↑ "Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame". Pwi-online.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤศจิกายน 12, 2015. สืบค้นเมื่อ มกราคม 24, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  148. ↑ "WWE World Heavyweight Championship History". WWE. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 28, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  149. ↑ "World Heavyweight Championship History". WWE. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 28, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  150. ↑ "WCW World Championship History". WWE. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 28, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  151. ↑ "Intercontinental Championship History". WWE. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 28, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  152. ↑ "US Title History". WWE. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 28, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  153. ↑ "European Championshipweb". WWE. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 28, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  154. ↑ "History of the Hardcore Championship". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 25, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  155. ↑ "WWE Tag Team Championship History". WWE. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 28, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  156. ↑ "WWE Tag Team Title Tournaments". Pro Wrestling History. สืบค้นเมื่อ มกราคม 16, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  157. ↑ "Kurt Angle returns to WWE for Hall of Fame induction". USA Today. สืบค้นเมื่อ เมษายน 3, 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  158. ↑ Copeland, Adam (พฤศจิกายน 2004). Adam Copeland on Edge. WWE Books. น. 204. ISBN 0-7434-8347-2.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งที่มา

แหล่งข้อมูลอื่น

Related

No related data.

Recommendations