Overview
Pythium insidiosum เป็นสปีชีส์หนึ่งในสกุล Pythium และเป็นสมาชิกของชั้นโอโอมัยโคตา (oomycota) Pythium insidiosum มักพบในแหล่งน้ำนิ่งเป็นหลักและพบในดินได้บ้าง Pythium insidiosum เป็นเชื้อก่อโรคในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ซึ่งต่างจากสปีชีส์อื่นในสกุล Pythium ที่เป็นเชื้อก่อโรคในพืชบก Pythium insidiosum ก่อโรคพิธิโอซิส (pythiosis) ในม้า สุนัข และมนุษย์เป็นหลัก อีกทั้งก่อโรคแมวได้ด้วย โรคพิธิโอซิสเป็นโรคไม่ติดต่อและมักพบในภูมิอากาศแบบร้อนชื้น เป็นเชื้อประจำถิ่นในประเทศไทยที่ส่งผลกระทบต่อม้าและมนุษย์เป็นหลัก และในประเทศบราซิล อีกทั้งสัตว์ที่สุขภาพดีก็อาจติดเชื้อได้ Pythium insidiosum ปรับตัวให้เข้ากับอุณหภูมิร่างกายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมได้เป็นอย่างดี โดยมีอุณหภูมิที่เหมาะสมต่อการเจริญเติบโตอยู่ในช่วง 34–36 องศาเซลเซียส
| Pythium insidiosum | |
|---|---|
 | |
| รอยโรคบนผิวหนังที่มีแผลหลุมและเนื้อเยื่อถูกทำลายที่เกิดจาก Pythium insidiosum ในสุนัข | |
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์  | |
| โดเมน: | ยูแคริโอตา Eukaryota |
| เคลด: | Sar |
| เคลด: | Stramenopiles |
| ไฟลัม: | Oomycota |
| ชั้น: | Peronosporomycetes |
| อันดับ: | Peronosporales |
| วงศ์: | Pythiaceae |
| สกุล: | Pythium De Cock, L.Mend., A.A.Padhye, Ajello & Kaufman |
| สปีชีส์: | P. insidiosum |
| ชื่อทวินาม | |
| Pythium insidiosum De Cock, L.Mend., A.A.Padhye, Ajello & Kaufman | |
Pythium insidiosum เป็นสปีชีส์หนึ่งในสกุล Pythium และเป็นสมาชิกของชั้นโอโอมัยโคตา (oomycota) Pythium insidiosum มักพบในแหล่งน้ำนิ่งเป็นหลักและพบในดินได้บ้าง Pythium insidiosum เป็นเชื้อก่อโรคในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ซึ่งต่างจากสปีชีส์อื่นในสกุล Pythium ที่เป็นเชื้อก่อโรคในพืชบก Pythium insidiosum ก่อโรคพิธิโอซิส (pythiosis)[1][2] ในม้า สุนัข และมนุษย์เป็นหลัก อีกทั้งก่อโรคแมวได้ด้วย[3] โรคพิธิโอซิสเป็นโรคไม่ติดต่อและมักพบในภูมิอากาศแบบร้อนชื้น เป็นเชื้อประจำถิ่นในประเทศไทยที่ส่งผลกระทบต่อม้าและมนุษย์เป็นหลัก และในประเทศบราซิล อีกทั้งสัตว์ที่สุขภาพดีก็อาจติดเชื้อได้ Pythium insidiosum ปรับตัวให้เข้ากับอุณหภูมิร่างกายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมได้เป็นอย่างดี โดยมีอุณหภูมิที่เหมาะสมต่อการเจริญเติบโตอยู่ในช่วง 34–36 องศาเซลเซียส (93–97 องศาฟาเรนไฮต์)
ผนังเซลล์ของ Pythium insidiosum ประกอบด้วยเบตา-กลูแคนและเซลลูโลส (ต่างจากเห็ดราที่มีผนังเซลล์เป็นไคทิน) และเยื่อหุ้มเซลล์ไม่มีสเตอรอล ซึ่งเป็นโมเลกุลเป้าหมายของยาต้านเชื้อรา ด้วยเหตุนี้ โรคติดเชื้อ Pythium insidiosum จึงมักรักษาได้ยาก
อ้างอิง
- ↑ Schurko AM, Mendoza L, Lévesque CA, Désaulniers NL, de Cock AW, Klassen GR (พฤษภาคม 2003). "A molecular phylogeny of Pythium insidiosum". Mycol. Res. 107 (Pt 5): 537–44. doi:10.1017/S0953756203007718. PMID 12884950.
{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ Krajaejun T, Imkhieo S, Intaramat A, Ratanabanangkoon K (กุมภาพันธ์ 2009). "Development of an Immunochromatographic Test for Rapid Serodiagnosis of Human Pythiosis". Clin. Vaccine Immunol. 16 (4): 506–9. doi:10.1128/CVI.00276-08. PMC 2668273. PMID 19225072.
{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) - ↑ "Oomycosis". The Merck Veterinary Manual. สืบค้นเมื่อ 2019-06-17.