รัฐและดินแดนสหภาพของประเทศอินเดีย

Overview

ประเทศอินเดียเป็นสหพันธรัฐ ประกอบด้วย 28 รัฐ และ 8 สหมณฑล รวมทั้งหมด 36 หน่วยการปกครอง

รัฐและสหมณฑลของประเทศอินเดีย
หมวดหมู่	สหพันธรัฐ
ที่ตั้ง	สาธารณรัฐอินเดีย
จำนวน	28 รัฐ 8 สหมณฑล
ประชากร	รัฐ: รัฐสิกขิม – 610,577 คน (น้อยที่สุด) รัฐอุตตรประเทศ – 199,812,341 คน (มากที่สุด) สหมณฑล: ลักษทวีป – 64,473 คน (น้อยที่สุด) เดลี – 16,787,941 คน (มากที่สุด)
พื้นที่	รัฐ: รัฐกัว – 3,702 km2 (1,429 sq mi) (น้อยที่สุด) รัฐราชสถาน – 342,269 km2 (132,151 sq mi) (มากที่สุด) สหมณฑล: ลักษทวีป – 32 km2 (12 sq mi) (น้อยที่สุด) ลาดัก – 59,146 km2 (22,836 sq mi) (มากที่สุด)
หน่วยการปกครอง	จังหวัด (Division), อำเภอ (District)

ประเทศอินเดียเป็นสหพันธรัฐ ประกอบด้วย 28 รัฐ และ 8 สหมณฑล^[1] รวมทั้งหมด 36 หน่วยการปกครอง

รายชื่อ

รัฐ

รัฐ	ISO 3166-2:IN	รหัส ทะเบียนรถ	สภาเขต	เมืองหลวง	เมืองใหญ่สุด	วันที่จัดตั้ง	ประชากร[2]	พื้นที่ (ตร.กม.)	ภาษา ราชการ[3]	ภาษาราชการ อื่น ๆ[3]
รัฐอานธรประเทศ	IN-AP	AP	ใต้	ไฮเดอราบาด (โดยนิตินัย) อมราวตี (โดยพฤตินัย) [4][5]	วิศาขาปัฏฏนัม	1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956	49,506,799	160,205	ภาษาเตลูกู	—
รัฐอรุณาจัลประเทศ	IN-AR	AR	ตะวันออกเฉียงเหนือ	อิฏานคร		20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987	1,383,727	83,743	ภาษาอังกฤษ	—
รัฐอัสสัม	IN-AS	AS	ตะวันออกเฉียงเหนือ	ทิสปุระ	คุวาหาฏี	26 มกราคม ค.ศ. 1950	31,205,576	78,550	ภาษาอัสสัม	ภาษาเบงกอล, ภาษาโบโด
รัฐพิหาร	IN-BR	BR	ตะวันออก	ปัฏนา		26 มกราคม ค.ศ. 1950	104,099,452	94,163	ภาษาฮินดี	ภาษาอูรดู
รัฐฉัตตีสครห์	IN-CT	CG	กลาง	นยารายปุระ	รายปุระ	1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000	25,545,198	135,194	ภาษาฮินดี	—
รัฐกัว	IN-GA	GA	ตะวันตก	ปณชี	วัชกู ดา กามา	30 พฤษภาคม ค.ศ. 1987	1,458,545	3,702	ภาษากงกณี	ภาษาอังกฤษ, ภาษามราฐี
รัฐคุชราต	IN-GJ	GJ	ตะวันตก	คานธีนคร	อะห์มดาบาด	1 พฤษภาคม ค.ศ. 1960	60,439,692	196,024	ภาษาคุชราต	—
รัฐหรยาณา	IN-HR	HR	เหนือ	จัณฑีครห์	ฟรีดาบาด	1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1966	25,351,462	44,212	ภาษาฮินดี	ภาษาปัญจาบ[6][7]
รัฐหิมาจัลประเทศ	IN-HP	HP	เหนือ	ศิมลา (ฤดูร้อน) ธรรมศาลา (ฤดูหนาว)[8]	ศิมลา	25 มกราคม ค.ศ. 1971	6,864,602	55,673	ภาษาฮินดี	ภาษาสันสกฤต[9]
รัฐฌารขัณฑ์	IN-JH	JH	ตะวันออก	รางจี	ชัมเศทปุระ	15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000	32,988,134	74,677	ภาษาฮินดี	ภาษาอูรดู[10]
รัฐกรณาฏกะ	IN-KA	KA	ใต้	เบงคลูรู		1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956	61,095,297	191,791	ภาษากันนาดา	ภาษาอังกฤษ
รัฐเกรละ	IN-KL	KL	ใต้	ติรุวนันตปุรัม	โกชิ	1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956	33,406,061	38,863	ภาษามลยาฬัม	ภาษาอังกฤษ
รัฐมัธยประเทศ	IN-MP	MP	กลาง	โภปาล	อินโดร์	1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956	72,626,809	308,252	ภาษาฮินดี	—
รัฐมหาราษฏระ	IN-MH	MH	ตะวันตก	มุมไบ (ฤดูร้อน) นาคปุระ (ฤดูหนาว)[11]	มุมไบ	1 พฤษภาคม ค.ศ. 1960	112,374,333	307,713	ภาษามราฐี	—
รัฐมณีปุระ	IN-MN	MN	ตะวันออกเฉียงเหนือ	อิมผาล		21 มกราคม ค.ศ. 1972	2,855,794	22,347	ภาษามณีปุระ	ภาษาอังกฤษ
รัฐเมฆาลัย	IN-ML	ML	ตะวันออกเฉียงเหนือ	ชิลลอง		21 มกราคม ค.ศ. 1972	2,966,889	22,720	ภาษาอังกฤษ	ภาษาคาซี
รัฐมิโซรัม	IN-MZ	MZ	ตะวันออกเฉียงเหนือ	ไอซอล		20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987	1,097,206	21,081	ภาษาอังกฤษ, ภาษาฮินดี, ภาษามีโซ	—
รัฐนาคาแลนด์	IN-NL	NL	ตะวันออกเฉียงเหนือ	โกหิมา	ทีมาปุระ	1 ธันวาคม ค.ศ. 1963	1,978,502	16,579	ภาษาอังกฤษ	—
รัฐโอฑิศา	IN-OR	OD	ตะวันออก	ภุพเนศวร		26 มกราคม ค.ศ. 1950	41,974,218	155,820	ภาษาโอริยา	—
รัฐปัญจาบ	IN-PB	PB	เหนือ	จัณฑีครห์	ลุธิยานา	1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1966	27,743,338	50,362	ภาษาปัญจาบ	—
รัฐราชสถาน	IN-RJ	RJ	เหนือ	ชัยปุระ		1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956	68,548,437	342,269	ภาษาฮินดี	ภาษาอังกฤษ
รัฐสิกขิม	IN-SK	SK	ตะวันออกเฉียงเหนือ	กังต็อก		16 พฤษภาคม ค.ศ. 1975	610,577	7,096	ภาษาอังกฤษ, ภาษาเนปาล	ภาษาสิกขิม, ภาษากูรุง, ภาษาเลปชา, ภาษาลิมบู, ภาษามาคัร, ภาษาสุนุวาร์, ภาษาเนวาร์, Rai, ภาษาเศรปา, ภาษาตามาง
รัฐทมิฬนาฑู	IN-TN	TN	ใต้	เจนไน		1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956	72,147,030	130,058	ภาษาทมิฬ	ภาษาอังกฤษ
รัฐเตลังคานา	IN-TG	TS	ใต้	ไฮเดอราบาด		2 มิถุนายน ค.ศ. 2014	35,193,978[12]	114,840[12]	ภาษาเตลูกู, ภาษาอูรดู[13]	—
รัฐตริปุระ	IN-TR	TR	ตะวันออกเฉียงเหนือ	อัครตละ		21 มกราคม ค.ศ. 1972	3,673,917	10,492	ภาษาเบงกอล, ภาษาอังกฤษ, ภาษากอกบอรอก	—
รัฐอุตตรประเทศ	IN-UP	UP	เหนือ	ลัคเนา	กานปุระ	26 มกราคม ค.ศ. 1950	199,812,341	243,286	ภาษาฮินดี	ภาษาอูรดู
รัฐอุตตราขัณฑ์	IN-UT	UK	เหนือ	แกร์แซน (ฤดูร้อน) เดห์ราดูน (ฤดูหนาว)[14]	เดห์ราดูน	9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000	10,086,292	53,483	ภาษาฮินดี	ภาษาสันสกฤต[15]
รัฐเบงกอลตะวันตก	IN-WB	WB	ตะวันออก	โกลกาตา		26 มกราคม ค.ศ. 1950	91,276,115	88,752	ภาษาเบงกอล, ภาษาเนปาล	ภาษาฮินดี, ภาษาโอริยา, ภาษาปัญจาบ, ภาษาสันถาลี, ภาษาอูรดู

สหมณฑล

สหมณฑล	ISO 3166-2:IN	รหัส ทะเบียนรถ	เมืองหลวง	เมืองใหญ่สุด	ประชากร[2]	พื้นที่ (ตร.กม.)	ภาษา ราชการ[3]	ภาษาราชการ อื่น ๆ[3]
หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์	IN-AN	AN	พอร์ตแบลร์		380,581	8,249	ภาษาอังกฤษ, ภาษาฮินดี	ภาษาเบงกอล, ภาษาทมิฬ, ภาษาเตลูกู, ภาษามลยาฬัม
จัณฑีครห์	IN-CH	CH	จัณฑีครห์	—	1,055,450	114	ภาษาอังกฤษ, ภาษาฮินดี, ภาษาปัญจาบ	—
ดาดราและนครหเวลี และดามันและดีอู	IN-DD	DD	ดามัน		586,956	603	ภาษาอังกฤษ, ภาษาคุชราต, ภาษาฮินดี	ภาษากงกณี, ภาษามราฐี
เดลี	IN-DL	DL	นิวเดลี	—	16,787,941	1,490	ภาษาอังกฤษ, ภาษาฮินดี	ภาษาปัญจาบ, ภาษาอูรดู[16]
ชัมมูและกัศมีร์	IN-JK	JK	ศรีนคร (ฤดูร้อน) ชัมมู (ฤดูหนาว)	ศรีนคร	12,258,433	55,538	ภาษาอังกฤษ, ภาษาอูรดู	ภาษาโดกรี, ภาษากัศมีร์
ลาดัก	IN-LA	LA	เลห์ (ฤดูร้อน) การ์คิล (ฤดูหนาว)[17]	เลห์	290,492	174,852	ภาษาอังกฤษ, ภาษาลาดัก	—
ลักษทวีป	IN-LD	LD	กวรัตติ		64,473	32	ภาษาอังกฤษ, ภาษามลยาฬัม	—
ปุฑุเจรี	IN-PY	PY	ปุฑุเจรี		1,247,953	492	ภาษาอังกฤษ,[18] ภาษาทมิฬ	ภาษาเตลูกู, ภาษามลยาฬัม

อ้างอิง

1. ↑ DelhiAugust 5. "States and Union Territories" (ภาษาอังกฤษ). Know India Programme. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2021-08-19. สืบค้นเมื่อ 2020-04-21.{{cite web}}: CS1 maint: numeric names: authors list (ลิงก์)
2. 1 2 "List of states with Population, Sex Ratio and Literacy Census 2011".
3. 1 2 3 4 "Report of the Commissioner for linguistic minorities: 50th report (July 2012 to June 2013)" (PDF). Commissioner for Linguistic Minorities, Ministry of Minority Affairs, Government of India. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 8 กรกฎาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 14 มกราคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
4. ↑ "After 2200 Years, Amaravati Gets Back Power!".
5. ↑ "Data". ap.gov.in. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 3 สิงหาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 27 มิถุนายน 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
6. ↑ "Haryana grants second language status to Punjabi". Hindustan Times. 28 มกราคม 2010. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-09-03. สืบค้นเมื่อ 2020-05-19.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
7. ↑ "Punjabi gets second language status in Haryana". Zee news. 28 มกราคม 2010.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
8. ↑ "Dharamshala Declared Second Capital of Himachal". www.hillpost.in (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2017-01-21.
9. ↑ Pratibha Chauhan (17 กุมภาพันธ์ 2019). "Bill to make Sanskrit second official language of HP passed". The Tribune. Shimla. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2019. สืบค้นเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
10. ↑ "Research data". ierj.in. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2021-02-25. สืบค้นเมื่อ 2020-05-19.
11. ↑ Monsoon session to start in Maha’s winter Capital Nagpur from July 4
12. 1 2 "Telangana State Profile". Telangana government portal. น. 34. สืบค้นเมื่อ 11 มิถุนายน 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
13. ↑ "Urdu Gets First Language Status".
14. ↑ "Gairsain Named Uttarakhand's New Summer Capital". The Times of India (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-03-05.
15. ↑ "Sanskrit: Reviving the language in today's India – Livemint".
16. ↑ "Official Language Act 2000" (PDF). Government of Delhi. 2 กรกฎาคม 2003. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 4 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
17. ↑ Excelsior, Daily (12 พฤศจิกายน 2019). "LG, UT Hqrs, Head of Police to have Sectts at both Leh, Kargil: Mathur". สืบค้นเมื่อ 17 ธันวาคม 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
18. ↑ "Regional data" (PDF). lawsofindia.org. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2020-05-03. สืบค้นเมื่อ 2020-05-19.

แหล่งข้อมูลอื่น

• Official Government of India website: States and Union Territories