ตอลิบาน

Overview

ตอลิบาน เรียกตนเองว่า เอมิเรตส์อิสลามแห่งอัฟกานิสถาน ซึ่งคนไทยเรียกกลุ่มนี้ว่า ตาลีบัน เป็นขบวนการทางศาสนา-ทางการเมืองของอิสลามิสต์ดิบันดี (Deobandi) และองค์กรทางทหารในอัฟกานิสถาน ซึ่งหลายรัฐบาลและองค์กรต่าง ๆ ได้มองว่าเป็นผู้ก่อการร้าย

ตอลิบาน
طالبان
คณะผู้ก่อตั้ง
หัวหน้า
รองหัวหน้าที่หนึ่ง:

ที่สอง:

  • โอบัยดุลลอฮ์ อาคูนด์ (เชลย) (2003–2007)
  • อัคตัร มันศูร (2007–2010)
  • ซิราจุดดีน ฮักกานี (2015–2016)
  • มุลลาฮ์ ยะอ์กูบ (2016–ปัจจุบัน)

ที่สาม:

ปีที่ปฏิบัติการ
กลุ่มปฏิบัติการส่วนใหญ่เป็นชาวปาทาน;[1][2] ส่วนน้อยเป็นชาวทาจิกและอุซเบก[3][4]
กองบัญชาการ
ภูมิภาคปฏิบัติการทั่วประเทศอัฟกานิสถาน
แนวคิด
ขนาดกองกำลังส่วนกลาง -
  • 45,000 คน (ประมาณ ค.ศ. 2001)[17]
  • 11,000 คน (ประมาณ ค.ศ. 2008)[18]
  • 36,000 คน (ประมาณ ค.ศ. 2010)[19]
  • 60,000 คน (ประมาณ ค.ศ. 2014)[20]
  • 60,000 คน[21] (ประมาณ ค.ศ. 2017 ไม่รวมกองกำลังท้องถิ่น 90,000 นายและกองกำลัง 50,000 นาย)
  • 75,000 คน (ประมาณ 2021)[22][23][24]
พันธมิตรรัฐพันธมิตร

พันธมิตรที่ไม่ใช่รัฐ

ฝ่ายตรงข้ามรัฐและรัฐบาลระหว่างประเทศที่เป็นศัตรู

ศัตรูที่ไม่ใช่รัฐ

  • National Resistance Front of Afghanistan
  • รัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ – จังหวัดโฆรอซอน[45][46][47]
  • ขบวนการอิสลามอุซเบกิสถาน (หน่วยที่เป็นพันธมิตรกับไอซิล)[48]
  • สภาสูงของเอมิเรตอิสลามอัฟกานิสถาน (HCIEA)[49]
  • แจมอีแยตีอิสลอมี[50]
  • Junbish-i-Milli[50]
  • เฮซเบวะฮ์ดัต[51]
การต่อสู้และสงคราม
ถูกกำหนดให้เป็นกลุ่มก่อการร้ายโดย สหประชาชาติ[53]
 แคนาดา[54]
 คาซัคสถาน[55]
 คีร์กีซสถาน[56]
 รัสเซีย[57]
 ทาจิกิสถาน[58]
 ตุรกี[59]
 สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์[60][61]
ก่อนหน้า
นักศึกษาดารุลอุลูมฮักกานีเย[62][63][64] และJamia Uloom-ul-Islamia[65][66]

ตอลิบาน (อังกฤษ: Taliban; ปาทาน: طالبان, อักษรโรมัน: ṭālibān; แปลว่า นักเรียน หรือ ผู้แสวงหา)[67][68] เรียกตนเองว่า เอมิเรตส์อิสลามแห่งอัฟกานิสถาน (Islamic Emirate of Afghanistan, IEA)[69] ซึ่งคนไทยเรียกกลุ่มนี้ว่า ตาลีบัน เป็นขบวนการทางศาสนา-ทางการเมืองของอิสลามิสต์ดิบันดี (Deobandi) และองค์กรทางทหารในอัฟกานิสถาน ซึ่งหลายรัฐบาลและองค์กรต่าง ๆ ได้มองว่าเป็นผู้ก่อการร้าย[70]

เป็นหนึ่งในสองหน่วยงานที่กล่าวอ้างว่าเป็นรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายของอัฟกานิสถาน ควบคู่ไปกับสาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถานซึ่งเป็นที่ยอมรับในระดับสากล

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 ถึง 2001 ตอลิบานได้เข้ายึดอำนาจเหนือพื้นที่ประมาณสามในสี่ของอัฟกานิสถาน และบังคับใช้กฎหมายชารีอะฮ์หรือกฎหมายอิสลามอย่างเคร่งครัด[71] ตอลิบานเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1994 ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มที่โดดเด่นในสงครามกลางเมืองอัฟกานิสถาน[72] และส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยพวกนักเรียน(ตาลิบ) จากพื้นที่ปัชตุน (Pashtun) ทางตะวันออกและทางใต้ของอัฟกานิสถานที่ได้เข้าศึกษาในโรงเรียนอิสลามแบบดั้งเดิม และต่อสู้รบในช่วงสงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน[73][9][10][74] ภายใต้การนำของมุฮัมมัด อุมัร ขบวนการนี้ได้แผ่ขยายไปทั่วอัฟกานิสถาน ทำให้อำนาจของกลุ่มขุนศึกมูจาฮีดีนต้องจบลง เอมิเรตส์อิสลามแห่งอัฟกานิสถานซึ่งใช้ระบบรวบอำนาจเบ็ดเสร็จ[75][76] ถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1996 และได้ย้ายเมืองหลวงอัฟกานิสถานไปยังกันดะฮาร์ มันถูกควบคุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศจนกระทั่งถูกโค่นล้มอำนาจภายหลังจากการบุกครองอัฟกานิสถานที่นำโดยอเมริกาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 หลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน ในช่วงการปกครองส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกลุ่มก่อนหน้านี้ได้ถูกจัดตั้งขึ้นโดยกลุ่มพันธมิตรฝ่ายเหนือ ซึ่งส่วนใหญ่ยังคงเป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติว่าเป็นความต่อเนื่องของรัฐอิสลามอัฟกานิสถานแบบชั่วคราว[77] ณ จุดสูงสุด การยอมรับทางการทูตอย่างเป็นทางการของรัฐบาลตอลิบานซึ่งเป็นที่ยอมรับจากสามประเทศเท่านั้น: ปากีสถาน ซาอุดีอาระเบีย และสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ภายหลังต่อมากลุ่มได้ถูกจัดตั้งใหม่เป็นขบวนการก่อกบฏเพื่อต่อสู้รบกับการบริหารปกครองของนายการ์ไซซึ่งได้รับหนุนหลังจากสหรัฐและกองกำลังสนับสนุนด้านความมั่นคงนานาชาติ (International Security Assistance Force, ISAF) ที่นำโดยเนโท ในสงครามในอัฟกานิสถาน

กลุ่มตอลิบานถูกประณามจากนานาประเทศ เนื่องจากการบังคับใช้กฎหมายชารีอะฮ์ของศาสนาอิสลามอย่างเข้มงวด ซึ่งส่งผลทำให้ชาวอัฟกันหลายคนถูกปฏิบัติอย่างโหดร้ายทารุณ[78][79] ในช่วงการปกครองของพวกเขา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 ถึง ค.ศ. 2001 ตอลิบานและพันธมิตรของพวกเขาได้สังหารหมู่พลเรือนชาวอัฟกัน ปฏิเสธเสบียงอาหารของยูเอ็นที่จะมอบให้แก่พลเรือนที่กำลังอดอยาก 160,000 คน และดำเนินนโยบายเกี่ยวกับพสุธาจมเพลิง ซึ่งเป็นการเผาพื้นที่อันอุดมสมบูรณ์และทำลายบ้านเรือนหลายหมื่นหลัง[80][81][82][83][84][85] ในขณะที่ตอลิบานควบคุมอัฟกานิสถาน พวกเขาสั่งห้ามกิจกรรมเคลื่อนไหวและสื่อต่าง ๆ รวมทั้งภาพวาด[86] ภาพถ่าย[87] และภาพยนตร์ที่แสดงให้เห็นถึงภาพของคนหรือสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ[88] พวกเขายังสั่งห้ามในการใช้เครื่องเล่นดนตรีทุกชนิด ยกเว้นเพียงการใช้ดาฟ(daf) ซึ่งเป็นเครื่องเล่นดนตรีประเภทกลองชนิดหนึ่ง[89] ตอลิบานได้กีดกันไม่ให้เด็กสาวและหญิงสาวในการเข้าศึกษาในโรงเรียน[90] สั่งห้ามไม่ให้ผู้หญิงทำงานนอกสถานพยาบาล(แพทย์ชายจะถูกสั่งห้ามไม่ให้รักษาผู้หญิง)[91] และกำหนดให้ผู้หญิงต้องมาพร้อมกับญาติผู้ชายและสวมผ้าบุรเกาะอ์ตลอดเวลาเมื่ออยู่ในที่สาธารณะ[92] ถ้าผู้หญิงทำผิดกฏข้อบังคับบางอย่าง พวกเขาจะถูกเฆี่ยนตีหรือประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณะ[93] ชนกลุ่มน้อยทางศาสนาและชาติพันธุ์ถูกเลือกปฏิบัติอย่างหนักในช่วงการปกครองของตอลิบาน ตามข้อมูลขององค์การสหประชาชาติ กลุ่มตอลิบานและพันธมิตรของพวกเขาได้มีส่วนรับผิดชอบต่อการเสียชีวิตของพลเรือนชาวอัฟกันถึง 76% ในปี ค.ศ. 2010 และ 80% ในปี ค.ศ. 2011 และ 2012[94][95][96][97][98][99] กลุ่มตอลิบานยังมีส่วนร่วมในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ทางวัฒนธรรม ทำลายอนุสรณ์สถานมากมาย รวมทั้งพระพุทธรูปแห่งบามียานซึ่งมีอายุนับเก่าแก่มา 1,500 ปี ที่มีชื่อเสื่องโด่งดัง.[100][101][102][103]

อุดมการณ์ของตอลิบานได้ถูกอธิบายว่าเป็นการผสมผสานรูปแบบ "นวัตกรรม" ของกฎหมายอิสลามชารีอะฮ์ที่มีพื้นฐานมาจากมูลฐานนิยมของดิบันดี[104] และความเชื่อทางศาสนาอิสลามที่เข้มแข็ง ซึ่งได้ผสมเข้าด้วยกัน[104] กับบรรทัดฐานทางสังคมและวัฒนธรรมของปัชตุน ซึ่งเป็นที่รู้จักกันคือ ปัชตุนวาลี (Pashtunwali)[1][2][105][106] เนื่องจากกลุ่มตอลิบานส่วนใหญ่เป็นชนเผ่าปัชตุนกันหมด

หน่วยข่าวกรองระหว่างราชการ (Inter-Services Intelligence, ISI) และการทหารของปากีสถานถูกกล่าวหาอย่างกว้างขวางโดยประชาคมระหว่างประเทศและรัฐบาลอัฟกานิสถานว่าได้ให้การสนับสนุนกลุ่มตอลิบานในช่วงการก่อตั้งและช่วงเวลาที่อยู่ในอำนาจ และสนับสนุนกลุ่มตอลิบานอย่างต่อเนื่องในช่วงการก่อกบฏ ปากีสถานได้ระบุว่าได้ยกเลิกให้การสนับสนุนทั้งหมดแก่กลุ่มนี้ หลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน[27][28][107][108][109][110] ในปี ค.ศ. 2001 ได้มีรายงานว่า ชาวอาหรับ 2,500 คนซึ่งภายใต้การบังคับบัญชาของผู้นำอัลกออิดะฮ์ อุซามะฮ์ บิน ลาดิน ซึ่งต่อสู้รบเพื่อกลุ่มตอลิบาน[111]

ภายหลังกรุงคาบูลถูกตีแตก เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 2021 กลุ่มตอลิบานได้เข้าควบคุมอัฟกานิสถานอีกครั้ง

ดูเพิ่ม

อ้างอิง

  1. 1 2 Giustozzi, Antonio (2009). Decoding the new Taliban: insights from the Afghan field. Columbia University Press. น. 249. ISBN 978-0-231-70112-9.
  2. 1 2 Clements, Frank A. (2003). Conflict in Afghanistan: An Encyclopedia (Roots of Modern Conflict). ABC-CLIO. น. 219. ISBN 978-1-85109-402-8.
  3. ↑ Bezhan, Frud. "Ethnic Minorities Are Fueling the Taliban's Expansion in Afghanistan". Foreign Policy (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 26 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "The Non-Pashtun Taleban of the North: A case study from Badakhshan – Afghanistan Analysts Network". Afghanistan-Analysts.org. 3 มกราคม 2017. สืบค้นเมื่อ 21 มกราคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ Whine, Michael (1 กันยายน 2001). "Islamism and Totalitarianism: Similarities and Differences". Totalitarian Movements and Political Religions. 2 (2): 54–72. doi:10.1080/714005450. S2CID 146940668.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. 1 2 Deobandi Islam: The Religion of the Taliban U. S. Navy Chaplain Corps, 15 October 2001
  7. 1 2 Maley, William (2001). Fundamentalism Reborn? Afghanistan and the Taliban. C Hurst & Co. น. 14. ISBN 978-1-85065-360-8.
  8. 1 2
  9. 1 2 Ogata, Sadako N. (2005). The Turbulent Decade: Confronting the Refugee Crises of the 1990s. W. W. Norton & Company. น. 286. ISBN 978-0-393-05773-7.
  10. 1 2 McNamara, Melissa (31 สิงหาคม 2006). "The Taliban In Afghanistan". CBS. สืบค้นเมื่อ 5 มิถุนายน 2016.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. 1 2 "Did you know that there are two different Taliban groups?". www.digitaljournal.com. 1 เมษายน 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ "Taliban – Oxford Islamic Studies Online". www.oxfordislamicstudies.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-08-12. สืบค้นเมื่อ 2015-03-15.
  13. ↑ "Afghan Taliban". National Counterterrorism Center. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 9 พฤษภาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 7 เมษายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ Rashid, Taliban (2000)
  15. ↑ "Why are Customary Pashtun Laws and Ethics Causes for Concern? | Center for Strategic and International Studies". Csis.org. 19 ตุลาคม 2010. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 9 พฤศจิกายน 2010. สืบค้นเมื่อ 18 สิงหาคม 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ "Understanding taliban through the prism of Pashtunwali code". CF2R. 30 พฤศจิกายน 2013. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 10 สิงหาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 18 สิงหาคม 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  17. ↑ "Taliban and the Northern Alliance". US Gov Info. About.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-01-01. สืบค้นเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  18. ↑ 9/11 seven years later: US 'safe,' South Asia in turmoil เก็บถาวร 10 มกราคม 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Retrieved 24 August 2010.
  19. ↑ Hamilton, Fiona; Coates, Sam; Savage, Michael (3 มีนาคม 2010). "MajorGeneral Richard Barrons puts Taleban fighter numbers at 36000". The Times. London. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2011-06-29. สืบค้นเมื่อ 2015-03-15.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  20. ↑ "Despite Massive Taliban Death Toll No Drop in Insurgency". Voice of America. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 3 กรกฎาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ "Afghanistan's Security Forces Versus the Taliban: A Net Assessment". Combating Terrorism Center at West Point. 14 มกราคม 2021. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2021-08-15. สืบค้นเมื่อ 14 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. ↑ "Remarks by President Biden on the Drawdown of U.S. Forces in Afghanistan". The White House. 8 กรกฎาคม 2021. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 กรกฎาคม 2021. สืบค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  23. ↑ "Taliban Sweep in Afghanistan Follows Years of U.S. Miscalculations". The New York Times. 14 สิงหาคม 2021. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 17 สิงหาคม 2021. สืบค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ "Taliban's Afghanistan takeover raises big questions for U.S. security chiefs". NBC News. 16 สิงหาคม 2021. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 สิงหาคม 2021. สืบค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Multiple Sources:
  26. ↑ Multiple Sources:
  27. 1 2 Giraldo, Jeanne K. (2007). Terrorism Financing and State Responses: A Comparative Perspective. Stanford University Press. น. 96. ISBN 978-0-8047-5566-5. Pakistan provided military support, including arms, ammunition, fuel, and military advisers, to the Taliban through its Directorate for Inter-Services Intelligence (ISI)
  28. 1 2 "Pakistan's support of the Taliban". Human Rights Watch. 2000. Of all the foreign powers involved in efforts to sustain and manipulate the ongoing fighting [in Afghanistan], Pakistan is distinguished both by the sweep of its objectives and the scale of its efforts, which include soliciting funding for the Taliban, bankrolling Taliban operations, providing diplomatic support as the Taliban's virtual emissaries abroad, arranging training for Taliban fighters, recruiting skilled and unskilled manpower to serve in Taliban armies, planning and directing offensives, providing and facilitating shipments of ammunition and fuel, and ... directly providing combat support.
  29. ↑ Multiple Sources:
  30. 1 2 "Why did Saudi Arabia and Qatar, allies of the US, continue to fund the Taliban after the 2001 war?". scroll.in. สืบค้นเมื่อ 19 เมษายน 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ Diplomat, Samuel Ramani, The. "What's Behind Saudi Arabia's Turn Away From the Taliban?". The Diplomat.{{cite web}}: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
  32. ↑ Guelke, Adrian (25 สิงหาคม 2006). Terrorism and Global Disorder – Adrian Guelke – Google Libros. ISBN 978-1-85043-803-8. สืบค้นเมื่อ 15 สิงหาคม 2012.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  33. ↑ Katz, Rita. "The Taliban's Victory Is Al Qaeda's Victory".
  34. 1 2 "Watch: in Pakistan Jaish-e-Muhammed & Lashkar-e-taiba rallies to celebrate Taliban takeover in Afghanistan". YouTube. สืบค้นเมื่อ 23 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ Roggio, Bill (12 กรกฎาคม 2021). "Taliban advances as U.S. completes withdrawal". FDD's Long War Journal. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 24 กรกฎาคม 2021. สืบค้นเมื่อ 16 กรกฎาคม 2021.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ Tom Wheeldon (18 สิงหาคม 2021). "Pakistan cheers Taliban out of 'fear of India' – despite spillover threat". France 24. The Afghan militants' closeness to Pakistani jihadist group Tehrik-e-Taliban (TTP or, simply, the Pakistani Taliban) is a particular source of concern. The TTP have carried out scores of deadly attacks since their inception in the 2000s, including the infamous 2014 Peshawar school massacre. The Taliban and the TTP are "two faces of the same coin", Pakistani Army Chief General Qamar Javed Bajwa and ISI boss Lieutenant General Faiz Hameed acknowledged at an off-the-record briefing in July. Indeed, the Taliban reportedly freed a senior TTP commander earlier this month during their sweep through Afghanistan. "Pakistan definitely worries about the galvanising effects the Taliban's victory will have on other Islamist militants, and especially the TTP, which was already resurging before the Taliban marched into Kabul," Michael Kugelman, a South Asia expert at the Wilson Center in Washington, DC, told FRANCE 24. "It's a fear across the establishment." {{cite web}}: ลิงก์ภายนอกใน |quote= (วิธีใช้)CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ "Afghan Taliban reject TTP claim of being a 'branch of IEA'". 11 ธันวาคม 2021. สืบค้นเมื่อ 11 ธันวาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)"Afghan Taliban deny TTP part of movement, call on group to seek peace with Pakistan". 11 ธันวาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  38. ↑ "Afghan militant fighters 'may join Islamic State'". BBC News. 2 กันยายน 2014. สืบค้นเมื่อ 3 มีนาคม 2017.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  39. ↑ "Afghanistan: Ghani, Hekmatyar sign peace deal". Al Jazeera. 29 กันยายน 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  40. ↑ "ISIS Violence Dents Taliban Claims Of Safer Afghanistan". NDTV.com. 9 พฤศจิกายน 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  41. ↑ "Why Central Asian states want peace with the Taliban". DW News. 27 มีนาคม 2018. "Taliban have assured Russia and Central Asian countries that it would not allow any group, including the IMU, to use Afghan soil against any foreign state," Muzhdah said.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  42. ↑ Roggio, Bill; Weiss, Caleb (14 มิถุนายน 2016). "Islamic Movement of Uzbekistan faction emerges after group's collapse". Long War Journal. สืบค้นเมื่อ 6 สิงหาคม 2017.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  43. ↑ "Rare look at Afghan National Army's Taliban fight". BBC News. สืบค้นเมื่อ 18 สิงหาคม 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  44. ↑ "Taliban attack NATO base in Afghanistan – Central & South Asia". Al Jazeera. สืบค้นเมื่อ 18 สิงหาคม 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  45. ↑ "ISIS reportedly moves into Afghanistan, is even fighting Taliban". 12 มกราคม 2015. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2015. สืบค้นเมื่อ 27 มีนาคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  46. ↑ "ISIS, Taliban announced Jihad against each other". The Khaama Press News Agency. 20 เมษายน 2015. สืบค้นเมื่อ 23 เมษายน 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  47. ↑ "Taliban leader: allegiance to ISIS 'haram'". Rudaw. 13 เมษายน 2015. สืบค้นเมื่อ 23 เมษายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  48. ↑ "Taliban say gap narrowing in talks with US over Afghanistan troop withdrawal". Military Times. 5 พฤษภาคม 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  49. ↑ Qazi, Shereena (9 พฤศจิกายน 2015). "Deadly Taliban infighting erupts in Afghanistan". www.aljazeera.com (ภาษาอังกฤษ).{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  50. 1 2 "Afghanistan's warlord vice-president spoiling for a fight with the Taliban". The Guardian. 4 สิงหาคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  51. ↑ Ibrahimi, Niamatullah. 2009. "Divide and Rule: State Penetration in Hazarajat (Afghanistan) from Monarchy to the Taliban", Crisis States Working Papers (Series 2) 42, London: Crisis States Research Centre, London School of Economics
  52. ↑ Jonson, Lena (25 สิงหาคม 2006). Tajikistan in the New Central Asia. ISBN 978-1-84511-293-6. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 16 มกราคม 2016. สืบค้นเมื่อ 17 ธันวาคม 2014.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  53. ↑ "In Afghanistan, Lest We Forget". 16 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  54. ↑ "Currently listed entities". Public Safety Canada (ตีพิมพ์เมื่อ 21 มิถุนายน 2019). 3 กุมภาพันธ์ 2021. สืบค้นเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  55. ↑ "The list of prohibited foreign organizations in Kazakhstan". Electronic government of the Republic of Kazakhstan. 28 พฤศจิกายน 2019. สืบค้นเมื่อ 4 มีนาคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  56. ↑ "List of terrorist and extremist organizations banned in Kyrgyzstan". 24.kg. 5 เมษายน 2017. สืบค้นเมื่อ 3 มีนาคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  57. ↑ Единый федеральный список организаций, признанных террористическими Верховным Судом Российской Федерации [Single federal list of organizations recognized as terrorist by the Supreme Court of the Russian Federation]. Russian Federation National Anti-Terrorism Committee. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2 พฤษภาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 20 เมษายน 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  58. ↑ "The list of terrorists and extremists". National Bank of Tajikistan. สืบค้นเมื่อ 3 มีนาคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  59. ↑
  60. ↑ "43 new designations specifically address threats posed by Qatar linked and based Al Qaida Terrorism Support Networks". Emirates News Agency. 9 มิถุนายน 2017. สืบค้นเมื่อ 4 มีนาคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  61. ↑ "UAE, Saudi Arabia, Egypt, Bahrain declare details of new terror designations". Emirates News Agency. 25 กรกฎาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 4 มีนาคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  62. ↑ Imtiaz Ali, แม่แบบ:FIL-Luge link, Spotlight on Terror, The Jamestown Foundation, Volume 4, Issue 2, 23 May 2007.
  63. ↑ Haroon Rashid (2 October 2003). The 'university of holy war', BBC Online.
  64. ↑ Mark Magnier (30 May 2009). Pakistan religious schools get scrutiny, Los Angeles Times.
  65. ↑ Tom Hussain (4 สิงหาคม 2015). "Mullah Omar worked as potato vendor to escape detection in Pakistan". McClatchy news. สืบค้นเมื่อ 11 ตุลาคม 2016.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  66. ↑ Gunaratna, Rohan; Iqbal, Khuram (2012), Pakistan: Terrorism Ground Zero, Reaktion Books, น. 41, ISBN 978-1-78023-009-2
  67. ↑ "Taliban". Lexico UK English Dictionary. Oxford University Press. n.d.
  68. ↑ "Definition of TALIBAN". www.merriam-webster.com. สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  69. ↑ Post, The Jakarta. "US welcomes Qatar decision on Taliban name change". The Jakarta Post. สืบค้นเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ 2017.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  70. ↑
  71. ↑ Matinuddin 1999, pp. 37, 42–43.
  72. ↑ "The Taliban". Mapping Militant Organizations. Stanford University. สืบค้นเมื่อ 5 มิถุนายน 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  73. ↑
  74. ↑ Masood Ashraf Raja (6 พฤษภาคม 2016). The Religious Right and the Talibanization of America. Springer. น. 16–. ISBN 978-1-137-58490-8.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  75. ↑
  76. ↑ "Problems of perception and vision: Turkey and the U.S" (PDF). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 2021-08-17. สืบค้นเมื่อ 22 มกราคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  77. ↑ "Map of areas controlled in Afghanistan '96". edition.cnn.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2019-04-11. สืบค้นเมื่อ 2021-08-20.
  78. ↑ Skain, Rosemarie (2002). The women of Afghanistan under the Taliban. McFarland. น. 41. ISBN 978-0-7864-1090-3.
  79. ↑
  80. ↑ Rashid, Ahmed (2002). Taliban: Islam, Oil and the New Great Game in Central Asia. I.B.Tauris. น. 253. ISBN 978-1-86064-830-4.
  81. ↑ Gargan, Edward A (ตุลาคม 2001). "Taliban massacres outlined for UN". Chicago Tribune. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-10-13. สืบค้นเมื่อ 2021-08-20.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  82. ↑ "Confidential UN report details mass killings of civilian villagers". Newsday. newsday.org. 2001. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 18 พฤศจิกายน 2002. สืบค้นเมื่อ 12 ตุลาคม 2001.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  83. ↑ U.N. says Taliban starving hungry people for military agenda, 7 มกราคม 1998 {{citation}}: ข้ามพารามิเตอร์ |agency= ซึ่งไม่รู้จัก (วิธีใช้)CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  84. ↑ Goodson, Larry P. (2002). Afghanistan's Endless War: State Failure, Regional Politics and the Rise of the Taliban. University of Washington Press. น. 121. ISBN 978-0-295-98111-6.
  85. ↑ "Re-Creating Afghanistan: Returning to Istalif". NPR. 1 สิงหาคม 2002. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 23 ตุลาคม 2013.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  86. ↑ "Afghanistan: Kabul Artists Tricked Taliban To Save Banned Paintings". RadioFreeEurope/RadioLiberty. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  87. ↑ Constable, Pamela (26 มีนาคม 2001). "Taliban Ban on Idolatry Makes a Country Without Faces". The Washington Post. ISSN 0190-8286. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2021.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  88. ↑ "Afghanistan's Love Of The Big Screen". NPR.org. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  89. ↑ "Ethnomusicologist Discusses Taliban Vs. Musicians". RadioFreeEurope/RadioLiberty. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  90. ↑ Lakanwal, Emran Feroz, Abdul Rahman. "In Rural Afghanistan, Some Taliban Gingerly Welcome Girls Schools". Foreign Policy. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์)
  91. ↑ "A Woman Among Warlords ~ Women's Rights in the Taliban and Post-Taliban Eras | Wide Angle | PBS". Wide Angle. 11 กันยายน 2007. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  92. ↑ "Afghan women forced from banking jobs as Taliban take control". Reuters. 13 สิงหาคม 2021. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  93. ↑ Reuters Staff (1 กันยายน 2015). "Afghan man and woman given 100 lashes in public for adultery". Reuters. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2021. {{cite news}}: |author= มีชื่อทั่วไป (วิธีใช้)CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  94. ↑ ISAF has participating forces from 39 countries, including all 26 NATO members. See ISAF Troop Contribution Placement (PDF), NATO, 5 ธันวาคม 2007, ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 9 พฤศจิกายน 2009{{citation}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  95. ↑ Skaine, Rosemarie (2009). Women of Afghanistan in the Post-Taliban Era: How Lives Have Changed and Where They Stand Today. McFarland. น. 41. ISBN 978-0-7864-3792-4.
  96. ↑ Shanty, Frank (2011). The Nexus: International Terrorism and Drug Trafficking from Afghanistan. Praeger. น. 86–88. ISBN 978-0-313-38521-6.
  97. ↑ "Citing rising death toll, UN urges better protection of Afghan civilians". United Nations Assistance Mission in Afghanistan. 9 มีนาคม 2011. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 26 กรกฎาคม 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  98. ↑ Haddon, Katherine (6 ตุลาคม 2011). "Afghanistan marks 10 years since war started". Agence France-Presse. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 10 ตุลาคม 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  99. ↑ "UN: Taliban Responsible for 76% of Deaths in Afghanistan". The Weekly Standard. 10 สิงหาคม 2010. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2011-01-02. สืบค้นเมื่อ 2011-10-07.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  100. ↑ Novic, Elisa (13 ตุลาคม 2016). The Concept of Cultural Genocide: An International Law Perspective. Oxford University Press. น. 1. ISBN 9780191090912.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  101. ↑ Kinloch, Graham Charles; Mohan, Raj P. (2005). Genocide: Approaches, Case Studies, and Responses. Algora Publishing. น. 220–229, 313–314. ISBN 9780875863818.
  102. ↑ "GENERAL ASSEMBLY 'APPALLED' BY EDICT ON DESTRUCTION OF AFGHAN SHRINES; STRONGLY URGES TALIBAN TO HALT IMPLEMENTATION | Meetings Coverage and Press Releases". www.un.org. The United Nations. 9 มีนาคม 2001. สืบค้นเมื่อ 2 สิงหาคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  103. ↑ "Cultural 'cleansing' exposes outrageous methods of Taliban | The Japan Times". The Japan Times. สืบค้นเมื่อ 2 สิงหาคม 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  104. 1 2 Rashid 2000, pp. 132, 139
  105. ↑ Maley, William (2002). The Afghanistan wars. Palgrave Macmillan. น. ?. ISBN 978-0-333-80290-8.
  106. ↑ Shaffer, Brenda (2006). The limits of culture: Islam and foreign policy (พิมพ์ครั้งที่ illustrated). MIT Press. น. 277. ISBN 978-0-262-69321-9. The Taliban's mindset is, however, equally if not more defined by Pashtunwali
  107. ↑ Joscelyn, Thomas (22 กันยายน 2011). "Admiral Mullen: Pakistani ISI sponsoring Haqqani attacks". The Long War Journal. สืบค้นเมื่อ 1 ธันวาคม 2011. During a Senate Armed Services Committee hearing today, Admiral Michael Mullen, the Chairman of the Joint Chiefs of Staff, highlighted the Pakistani Inter-Services Intelligence Agency's role in sponsoring the Haqqani Network – including attacks on American forces in Afghanistan. "The fact remains that the Quetta Shura [Taliban] and the Haqqani Network operate from Pakistan with impunity," Mullen said in his written testimony. "Extremist organizations serving as proxies of the government of Pakistan are attacking Afghan troops and civilians as well as US soldiers." Mullen continued: "For example, we believe the Haqqani Network—which has long enjoyed the support and protection of the Pakistani government and is, in many ways, a strategic arm of Pakistan's Inter-Services Intelligence Agency—is responsible for the September 13th attacks against the U.S. Embassy in Kabul."{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  108. ↑ Barnes, Julian E.; Rosenberg, Matthew; Habib Khan Totakhil (5 ตุลาคม 2010). "Pakistan Urges On Taliban". The Wall Street Journal. the ISI wants us to kill everyone—policemen, soldiers, engineers, teachers, civilians—just to intimidate people,{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  109. ↑ US attack on Taliban kills 23 in Pakistan, The New York Times, 9 September 2008
  110. ↑ Partlow, Joshua (3 ตุลาคม 2011). "Karzai accuses Pakistan of supporting terrorists". สืบค้นเมื่อ 21 มกราคม 2018 – โดยทาง www.WashingtonPost.com.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  111. ↑

แหล่งที่มา

อ่านเพิ่ม

แหล่งข้อมูลอื่น

Related

No related data.

Recommendations