ดิอาเซียนเวย์

Overview

"ดิอาเซียนเวย์" เป็นเพลงประจำชาติและเพลงสัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน) ประพันธ์เนื้อร้องโดย พยอม วลัยพัชรา และแต่งทำนองโดย กิตติคุณ สดประเสริฐ และสำเภา ไตรอุดม เพลงนี้เป็นผลงานที่ชนะเลิศจากการประกวดแข่งขันระดับภูมิภาค ซึ่งมีผลงานส่งเข้าประกวดทั้งหมด 99 เพลงจากทั้ง 10 ประเทศสมาชิกอาเซียน โดยการประกวดจัดขึ้นใน ค.ศ. 2008 เพื่อจัดตั้งบทเพลงประจำสมาคมอย่างเป็นทางการ

ดิอาเซียนเวย์
เพลงชาติของ  อาเซียน
ชื่ออื่นThe ASEAN Way
เนื้อร้องพยอม วลัยพัชรา
ทำนอง
  • กิตติคุณ สดประเสริฐ
  • สำเภา ไตรอุดม
รับไปใช้28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008
ตัวอย่างเสียง

"ดิอาเซียนเวย์" (อังกฤษ: The ASEAN Way) เป็นเพลงประจำชาติและเพลงสัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน) ประพันธ์เนื้อร้องโดย พยอม วลัยพัชรา และแต่งทำนองโดย กิตติคุณ สดประเสริฐ และสำเภา ไตรอุดม[1] เพลงนี้เป็นผลงานที่ชนะเลิศจากการประกวดแข่งขันระดับภูมิภาค ซึ่งมีผลงานส่งเข้าประกวดทั้งหมด 99 เพลงจากทั้ง 10 ประเทศสมาชิกอาเซียน โดยการประกวดจัดขึ้นใน ค.ศ. 2008 เพื่อจัดตั้งบทเพลงประจำสมาคมอย่างเป็นทางการ[2]

เพลงดิอาเซียนเวย์สามารถขับร้องได้ในหลากหลายภาษา โดยแต่ละประเทศสมาชิกจะมีเนื้อร้องเป็นภาษาของตนเองตามแนวทางปฏิบัติของคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสารสนเทศ (ACC Guidelines)[3] อย่างไรก็ตาม บทเพลงในเวอร์ชันภาษาอังกฤษจะถูกใช้เป็นฉบับทางการในการดำเนินงานและพิธีการต่าง ๆ[4]

ประวัติ

แนวคิดในการจัดทำเพลงประจำอาเซียน

แนวคิดในการจัดทำเพลงประจำอาเซียนเกิดขึ้นครั้งแรกจากการหารือในการประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสารสนเทศ (ASEAN Committee on Culture and Information) ครั้งที่ 29 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1994 ซึ่งที่ประชุมเห็นพ้องต้องกันว่าอาเซียนควรมีบทเพลงประจำสมาคม เพื่อใช้ในระหว่างการดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ ทางด้านวัฒนธรรมและสารสนเทศ โดยมีมติให้ใช้เงินจากกองทุนวัฒนธรรมอาเซียน (ASEAN Cultural Fund) ในการจัดทำ "โครงการประกวดเพลงอาเซียน"[5]

ต่อมาในการประชุมคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสารสนเทศ ครั้งที่ 29 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1997 ณ ประเทศมาเลเซีย ได้มีการพิจารณาบทเพลงอาเซียนที่ผ่านเข้าสู่รอบสุดท้าย ซึ่งประกอบด้วยบทเพลงจากประเทศไทย มาเลเซีย และประเทศฟิลิปปินส์ โดยเพลงที่ได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง ได้แก่ เพลง "อาเซียนซองออฟยูนิตี" (ASEAN Song of Unity) จากฟิลิปปินส์[5][6][7] อย่างไรก็ตาม เพลงดังกล่าวกลับไม่เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในกลุ่มประเทศสมาชิก เนื่องจากถูกนำไปใช้เฉพาะในการประชุมของคณะกรรมการอาเซียนว่าด้วยวัฒนธรรมและสารสนเทศและกิจกรรมที่เกี่ยวข้องเท่านั้น ส่งผลให้ในการประชุมสุดยอดอาเซียนครั้งต่อ ๆ มา จึงได้มีการแต่งบทเพลงขึ้นเพื่อใช้เปิดในการประชุมเป็นครั้งคราว

การประกวดเพลงประจำอาเซียน ค.ศ. 2008

ใน ค.ศ. 2008 เพื่อให้เป็นไปตามกฎบัตรอาเซียน ข้อ 40 (ซึ่งระบุให้อาเซียนมีเพลงประจำอาเซียน) จึงได้มีการประกาศจัดประกวดเพลงขึ้นในทุกประเทศสมาชิกสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เพื่อสรรหาบทเพลงประจำสมาคมอย่างเป็นทางการมาทดแทนเพลง "อาเซียนฮิมน์" (ASEAN Hymn) ซึ่งเป็นเพลงประจำภูมิภาคโดยพฤตินัยในขณะนั้น แต่ถูกมองจากประเทศสมาชิกหลายประเทศว่ายังขาดพลังและความกระตือรือร้น[8] สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จึงได้มอบหมายให้ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพในการจัดประกวดเพลงอาเซียน โดยที่ประชุมประเทศสมาชิกอาเซียนมีมติเห็นชอบให้กำหนดรูปแบบการประกวดเป็นแบบเปิด และมอบหมายให้สำนักเลขาธิการอาเซียนแห่งชาติของแต่ละประเทศทำหน้าที่คัดกรองคุณสมบัติในรอบแรก ก่อนจะส่งผลงานมายังประเทศไทยภายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008

กรมอาเซียน กระทรวงการต่างประเทศของไทย ได้เป็นเจ้าภาพจัดการประกวดเพลงอาเซียนระดับภูมิภาครอบแรกเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2008 ณ โรงแรมพูลแมน คิง เพาเวอร์ กรุงเทพฯ โดยมีกรรมการ 1 คนจากแต่ละประเทศสมาชิกอาเซียน การประกวดครั้งนี้เปิดโอกาสให้ประชาชนของประเทศสมาชิกอาเซียนทุกคนส่งผลงานเข้าประกวดได้ โดยจำกัดไม่เกิน 20 ผลงานต่อหนึ่งประเทศ ซึ่งคณะกรรมการประกวดได้คัดเลือกบทเพลงจำนวน 10 เพลงให้ผ่านเข้าสู่รอบสุดท้าย จากผลงานที่ส่งเข้าประกวดทั้งหมด 99 เพลง และได้จัดการประกวดรอบตัดสินขึ้นในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 โดยคณะกรรมการตัดสินประกอบด้วยกรรมการ 10 คนจากอาเซียนในรอบแรก และกรรมการอีก 3 คนจากประเทศนอกกลุ่มอาเซียน ได้แก่ ญี่ปุ่น จีน และออสเตรเลีย

คณะกรรมการตัดสินมีมติเป็นเอกฉันท์เลือกเพลง "ดิอาเซียนเวย์" (The ASEAN Way) จากประเทศไทย ซึ่งประพันธ์และเรียบเรียงทำนองโดย กิตติคุณ สดประเสริฐ แต่งดนตรีโดย สำเภา ไตรอุดม และประพันธ์เนื้อร้องโดย พยอม วลัยพัชรา ให้เป็นเพลงประจำภูมิภาคอย่างเป็นทางการของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในรอบตัดสินเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 โดยผลงานที่ชนะเลิศได้รับเงินรางวัลจำนวนกว่า 20,000 ดอลลาร์สหรัฐ และได้รับการประกาศให้เป็นเพลงประจำภูมิภาคอย่างเป็นทางการของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้[2][4]

เพลงดิอาเซียนเวย์ได้รับการบรรเลงต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ณ โรงละครอักษรา บรรเลงโดยวงดุริยางค์ราชนาวี กองทัพเรือไทย และถูกนำมาใช้เปิดตัวอย่างเป็นทางการในพิธีเปิดการประชุมสุดยอดอาเซียน ครั้งที่ 14 เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ณ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี (ปัจจุบันคือจังหวัดประจวบคีรีขันธ์และเพชรบุรีในพื้นที่จัดงานต่อเนื่อง) ประเทศไทย[5]

หลักเกณฑ์การประกวด

  • ภาษา: ภาษาอังกฤษ
  • บทเพลงต้องสะท้อนถึงเกียรติภูมิ ความร่วมมือ และความสามัคคีของอาเซียน
  • ต้องสะท้อนถึงวัฒนธรรมและชาติพันธุ์ที่หลากหลายของอาเซียน
  • ต้องเป็นผลงานที่ประพันธ์ขึ้นมาใหม่
  • ความยาวต้องไม่เกิน 60 วินาที[4]

คณะกรรมการตัดสิน

กรรมการจากนอกกลุ่มอาเซียน:

แนวทางปฏิบัติ

บทเพลงประจำอาเซียนเป็นสิ่งสะท้อนถึงความสามัคคีของอาเซียน ซึ่งทางอาเซียนระบุว่าบทเพลงนี้ยังช่วยสร้างเสริมความตระหนักรู้ถึงอัตลักษณ์อาเซียนและความรู้สึกผูกพันร่วมกันในหมู่ประชาชนของภูมิภาค ด้วยเหตุนี้ จึงได้มีการรับรองแนวทางปฏิบัติเฉพาะขึ้นในการประชุมคณะกรรมการประสานงานอาเซียน (ASEAN Coordinating Council: ACC) ครั้งที่ 6 ณ กรุงฮานอย เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2010 แนวทางปฏิบัติดังกล่าวจะต้องผ่านความเห็นชอบจากคณะกรรมการประสานงานอาเซียน โดยมีข้อเสนอแนะในการแก้ไขเพิ่มเติมจากประเทศสมาชิก และได้รับการพิจารณาโดยคณะกรรมการผู้แทนถาวรประจำอาเซียน (Committee of Permanent Representatives) เพื่อให้มั่นใจว่าการเปลี่ยนแปลงใด ๆ จะเกิดขึ้นผ่านกระบวนการที่ยึดหลักฉันทามติ

แนวทางปฏิบัตินี้เน้นย้ำถึงความจำเป็นในการปฏิบัติต่อบทเพลงประจำอาเซียนอย่างสมเกียรติและเคารพ โดยกำหนดให้ผู้เข้าร่วมรับฟังต้องยืนขึ้นเมื่อเพลงบรรเลง นอกจากนี้ ยังมีข้อห้ามไม่ให้นำบทเพลงประจำอาเซียนไปใช้เพื่อการค้าหรือการโฆษณาชวนเชื่อทางการเมือง ทั้งนี้ แนวทางปฏิบัติยังส่งเสริมให้นำบทเพลงนี้ไปใช้ในการประชุมที่เป็นทางการของอาเซียน กิจกรรมที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนในโอกาสพิเศษต่าง ๆ รวมถึงสนับสนุนให้ประเทศสมาชิกแปลบทเพลงประจำอาเซียนเป็นภาษาท้องถิ่นของตนเองเพื่อสร้างความตระหนักรู้ให้มากยิ่งขึ้น[3]

อ้างอิง

  1. ↑ "ASEAN Anthem THE ASEAN WAY" (PDF). asean.org. สืบค้นเมื่อ 2022-01-04.
  2. 1 2 Auto, Hermes (2018-11-15). "From socks to handwave: Some light-hearted moments from Asean Summit | The Straits Times". www.straitstimes.com (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-01-04.
  3. 1 2 "Guidelines on the Use of the ASEAN Anthem". asean.org. สืบค้นเมื่อ 2023-11-09.
  4. 1 2 3 4 5 "Change of chair will see the #Asean Anthem return to its roots" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2022-01-04.
  5. 1 2 3 "Images of ASEAN: Celebrating 50 Years of Collaboration through Culture and Information" (PDF). Association of Southeast Asian Nations (พิมพ์ครั้งที่ 1st). National Commission for Culture and the Arts and the Association of Southeast Asian Nations. ISBN 978-621-432-012-7.
  6. ↑ 1st ASEAN Constitution เก็บถาวร 20 ธันวาคม 2006 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
  7. ↑ "Asean having trouble finding the right tune". The Nation. 4 ตุลาคม 1997. น. A4. สืบค้นเมื่อ 26 ตุลาคม 2025.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. ↑ "NewspaperSG". eresources.nlb.gov.sg. สืบค้นเมื่อ 2023-11-09.

แหล่งข้อมูลอื่น

Related

No related data.

Recommendations