ดิอันเดอร์เทเกอร์

Overview

มาร์ค วิลเลียม คาลาเวย์ เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่ปล้ำให้กับสมาคม WWE ที่รู้จักกันอย่างดีในนาม ดิอันเดอร์เทเกอร์

ดิอันเดอร์เทเกอร์
ข้อมูลส่วนบุคคล
ชื่อเกิดMark William Calaway
เกิด (1965-03-24) 24 มีนาคม ค.ศ. 1965 (61 ปี)
Houston, Texas, U.S.
คู่สมรส
  • Jodi Lynn
    (สมรส 1989; หย่า 1999)
  • Sara Frank
    (สมรส 2000; หย่า 2007)
  • Michelle McCool
    (สมรส 2010)
บุตร5
ชื่อบนสังเวียน
  • Kane the Undertaker[1]
  • Commando
  • Boris Dragu[2]
  • Mark Callous
  • Mean Mark Callous
  • Mean Mark[3]
  • Dice Morgan[4]
  • The Master of Pain[4]
  • The Punisher[4]
  • Texas Red[4]
  • Texas Red Jack[4]
  • The Undertaker[4]
ส่วนสูง6 ฟุต 10 นิ้ว (208 เซนติเมตร)[5]
น้ำหนัก309 ปอนด์ (140 กิโลกรัม)[5]
มาจากDeath Valley[5]
Houston, Texas
ฝึกหัดโดยBuzz Sawyer
Rick Davidson
John Davidson
เปิดตัวJune 26, 1987[4]
รีไทร์November 22, 2020[a]
ข้อมูลยูทูบ
ช่อง
ช่วงปี2025–present
ประเภทProfessional wrestling
ผู้ติดตาม360 thousand
ยอดเข้าชม219.7 million
อัปเดตครั้งล่าสุด: June 18, 2026
ลายเซ็น

มาร์ค วิลเลียม คาลาเวย์ (Mark William Calaway; 24 มีนาคม ค.ศ. 1965) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่ปล้ำให้กับสมาคม WWE ที่รู้จักกันอย่างดีในนาม ดิอันเดอร์เทเกอร์ (The Undertaker)[9]

เขาเริ่มต้นอาชีพนักมวยปล้ำในปี 1987 โดยใช้อัตลักษณ์ (กิมมิก) หลายแบบกับสมาคม World Class Championship Wrestling (WCCW) และสมาคมพันธมิตรอื่น ๆ ในปี 1989 เขาเซ็นสัญญากับ World Championship Wrestling (WCW) เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนจะย้ายเข้าสู่ World Wrestling Federation (WWF ปัจจุบันคือ WWE) ในปี 1990

เมื่อเข้าสู่ WWF เขาได้เปลี่ยนกิมมิกเป็น ดิอันเดอร์เทเกอร์ ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในตัวละครที่โดดเด่นและอยู่กับ WWE ยาวนานที่สุด[10][11] ตัวละครนี้มีเอกลักษณ์เกี่ยวกับความตาย พิธีศพ และภาพลักษณ์ของ "Deadman" หรือ "บุรุษแห่งความตาย" ที่เหมือนผู้ฟื้นคืนชีพ จนได้รับความนิยมอย่างมากในกระแสหลัก และคว้ารางวัล Best Gimmick จาก Wrestling Observer Newsletter ติดต่อกันถึง 5 ปี ซึ่งเป็นสถิติสูงสุด[12] ดิอันเดอร์เทเกอร์ยังเป็นนักมวยปล้ำที่อยู่กับ WWE ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ของบริษัท โดยมีระยะเวลารวม 30 ปี ในปี 2000 เขาเปลี่ยนคาแรกเตอร์เป็นนักบิดมอเตอร์ไซค์ในชื่อ American Badass ก่อนจะนำกิมมิก Deadman กลับมาใช้อีกครั้งในปี 2004 โดยยังคงมีองค์ประกอบบางอย่างของ American Badass หลงเหลืออยู่

ดิอันเดอร์เทเกอร์เป็นที่จดจำอย่างมากจากบทบาทในศึก WrestleMania ซึ่งเป็นรายการใหญ่ที่สุดของ WWE เขาสร้างสถิติชนะติดต่อกัน 21 แมตช์ ใน WrestleMania หรือที่ WWE เรียกว่า The Streak และยังได้ขึ้นปล้ำเป็นคู่เอกของ WrestleMania ถึง 5 ครั้ง ได้แก่ WrestleMania 13, 24, 26, 33 และ 36 (คืนแรก) นอกจากนี้ เขายังเป็นที่รู้จักจากเรื่องราวกับน้องชายต่างแม่ในบทบาทบนหน้าจอ คือ Kane โดยทั้งสองสลับกันเป็นทั้งศัตรูและคู่แท็กในนาม Brothers of Destruction ตั้งแต่ปี 1997 จนถึงปี 2020[13][14]

ชีวิตวัยเยาว์

มาร์ก วิลเลียม คาลาเวย์ เกิดเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1965 ที่เมืองฮิวสตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา[15][16][17] เป็นบุตรของแฟรงก์ คอมป์ตัน คาลาเวย์ (Frank Compton Calaway; ถึงแก่กรรมในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2003) และเบ็ตตี แคเธอรีน ทรูบี (Betty Catherine Truby) เขามีพี่ชายทั้งหมด 4 คน ได้แก่ เดวิด, ไมเคิล, พอล และทิโมธี (ซึ่งถึงแก่กรรมในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 ขณะอายุ 63 ปี)[18] คาลาเวย์เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมวอลทริป (Waltrip High School) ซึ่งเขาเป็นสมาชิกของทีมอเมริกันฟุตบอลและทีมบาสเกตบอลของโรงเรียน หลังสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1983 เขาได้รับทุนการศึกษาด้านบาสเกตบอลเพื่อศึกษาต่อที่วิทยาลัยแอนเจลินา (Angelina College) ในเมืองลัฟคิน รัฐเท็กซัส ในปี ค.ศ. 1985 เขาเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเท็กซัส เวสเลยัน (Texas Wesleyan University) ในเมืองฟอร์ตเวิร์ธ รัฐเท็กซัส โดยเรียนสาขาการจัดการกีฬา (Sport Management) และเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์ให้กับทีมแรมส์ (Rams) ในฤดูกาล 1985–1986 อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1986 คาลาเวย์ตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อมุ่งหน้าสู่การเป็นนักกีฬาอาชีพ และเคยพิจารณาที่จะไปเล่นบาสเกตบอลอาชีพในทวีปยุโรปอยู่ช่วงสั้น ๆ ก่อนจะตัดสินใจหันมาเอาดีในเส้นทางนักมวยปล้ำอาชีพแทน[19][20][21][22]

เส้นทางมวยปล้ำอาชีพ

ช่วงแรกเริ่ม

ช่วงปลายปี ค.ศ. 1986 คาลาเวย์เริ่มฝึกมวยปล้ำกับบัซซ์ ซอว์เยอร์ (Buzz Sawyer)[23][24] แต่เขาไม่ชื่นชอบซอว์เยอร์ เนื่องจากมองว่าซอว์เยอร์ขาดความทุ่มเทในการสอนและถ่ายทอดความรู้ได้อย่างจำกัด[25] หลังจากนั้นคาลาเวย์จึงต้องเรียนรู้และพัฒนาฝีมือจากการขึ้นปล้ำจริงเป็นหลัก[26] ภายใต้หน้ากากและชื่อ "Texas Red" คาลาเวย์ลงแข่งขันมวยปล้ำอาชีพเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1987 ให้กับสมาคม World Class Championship Wrestling (WCCW) โดยเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับบรูเซอร์ โบรดี (Bruiser Brody) ที่สนาม Dallas Sportatorium[27][28] ในแมตช์ดังกล่าว เขามีเพอร์ซิวัล "เพอร์ซี" พริงเกิล ที่ 3 (Percival "Percy" Pringle III) เดินเข้าสู่เวทีด้วย ซึ่งต่อมาจะกลายเป็นผู้จัดการของเขาใน WWF ภายใต้ชื่อ Paul Bearer[29]

มีความเข้าใจผิดอยู่สองเรื่องเกี่ยวกับช่วงเริ่มต้นอาชีพของคาลาเวย์ ได้แก่ เรื่องที่ว่าเขาเปิดตัวบนสังเวียนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984 และอีกเรื่องคือเขาได้รับการฝึกสอนโดยดอน จาร์ดีน (Don Jardine) หรือ The Spoiler อดีตนักมวยปล้ำของ WCCW[30][31] ซึ่งทั้งสองเรื่องไม่เป็นความจริง แม้คาลาเวย์จะไม่เคยได้รับการฝึกจากจาร์ดีน แต่เขาชื่นชมผลงานของจาร์ดีนเป็นอย่างมาก และนำท่าเดินบนเชือกเส้นบน (Top Rope Walk) อันเป็นเอกลักษณ์ของจาร์ดีนมาประยุกต์ใช้ จนทำให้หลายคนเข้าใจผิดว่าเขาเป็นลูกศิษย์ของจาร์ดีน[32][33] เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1987 คาลาเวย์เดินทางไปปล้ำที่เมืองเดอร์บัน ประเทศแอฟริกาใต้ ภายใต้ชื่อ "Texas Red Jack" โดยพ่ายแพ้ให้กับไทเกอร์ ซิงห์ (Tiger Singh)[34] นอกจากนี้ เขายังเคยขึ้นปล้ำตามเรือนจำโดยใช้คาแรกเตอร์ "Boris Dragu" ซึ่งเป็นสัปเหร่อชาวรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1988 คาลาเวย์สร้างคาแรกเตอร์แนวทหารชื่อ The Commando และขึ้นปล้ำในเขตเมืองชิคาโกให้กับสมาคม Central Illinois Wrestling รวมถึงมีช่วงเวลาสั้น ๆ กับสมาคม Southern Championship Wrestling ในรัฐจอร์เจีย

ช่วงปลายปี ค.ศ. 1988 คาลาเวย์เข้าร่วมสมาคม Continental Wrestling Association (CWA) และใช้หลายคาแรกเตอร์ ก่อนที่ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 ภายใต้การดูแลของดัตช์ แมนเทล (Dutch Mantel) เขาจะเปิดตัวใหม่ในชื่อ "The Master of Pain" ซึ่งมีบทบาทเป็นอดีตฆาตกร[35] วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1989 The Master of Pain คว้าแชมป์มวยปล้ำอาชีพรายการแรกในอาชีพ ด้วยการเอาชนะเจอร์รี ลอว์เลอร์ (Jerry Lawler) คว้าแชมป์ USWA Unified World Heavyweight Championship อย่างไรก็ตาม หลังจากครองแชมป์ได้เพียงสามสัปดาห์เศษ ลอว์เลอร์ก็กลายเป็นนักมวยปล้ำคนแรกที่สามารถกดไหล่เขาได้สำเร็จ และชิงแชมป์กลับคืนไป ต่อมาเมื่อกลับไปปล้ำที่เมืองดัลลัสในบทบาท The Punisher คาลาเวย์คว้าแชมป์ USWA Texas Heavyweight Championship เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1989 หลังจากเอริก เอ็มบรี (Eric Embry) สละตำแหน่งแชมป์[36]

เวิลด์เรสต์ลิงเฟเดเรชัน / เอ็นเตอร์เทนเมนต์

ในสมาคม WWE อันเดอร์เทเกอร์ได้รับบทนักมวยปล้ำถึง 2 คาแรคเตอร์ด้วยกัน ได้แก่ เดอะ เดทแมน (สัปเหร่อหรือผีดูดเลือด) และ อเมริกัน แบด แอส (นักเลงขี่มอเตอร์ไซค์ชาวอเมริกัน) ซึ่งเป็นคาแรคเตอร์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง และในบทนั้นเขามีน้องชายเป็นนักมวยปล้ำที่มีฉายาสัตว์ประหลาดยักษ์นามว่า เคน ซึ่งทั้งคู่ได้ร่วมกลุ่มเป็นคู่แทคทีมนามว่า เดอะบราเทอส์ออฟเดสตรักชัน อันเดอร์เทเกอร์ มีชื่อเสียงโด่งดังจากสถิติไร้พ่าย ในเรสเซิลเมเนีย ทั้ง 21 ครั้ง ด้วยสถิติ 21-0 จนถูกทำลายโดยบร็อก เลสเนอร์ เป็น 21-1[37] เป็นแชมป์โลก 7สมัย (แชมป์ WWE 4สมัย และแชมป์โลกเฮฟวี่เวท 3สมัย) นอกจากนั้นยังเป็นผู้ชนะรอยัลรัมเบิล (2007) ซึ่งเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ออกมาเป็นอันดับที่ 30 และเป็นผู้ชนะ

อันเดอร์เทเกอร์เอาชนะ ริก แฟลร์ ด้วยท่า Tombstone Piledriver ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 18 (เป็นการนับสถิติไร้พ่ายอย่างเป็นทางการครั้งแรก)

อันเดอร์เทเกอร์ ได้เจอกับ จิมมี สนูกกา ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 7 เป็นครั้งแรกของ อันเดอร์เทเกอร์ และสามารถเอาชนะไปมาได้สำเร็จด้วยสถิติ 1-0 (สมัยนั้นยังไม่การจดจำสถิติ)[38] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 8 ได้เอาชนะเจก โรเบิตส์ เพิ่มสถิติเป็น 2-0[38] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 9 ได้เอาชนะไจแอนท์ ก็อนซาเลซไปแบบ DQ เป็นสถิติ 3-0[38] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 11 ได้เอาชนะคิงคองบันดี ด้วยสถิติ 4-0[38] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 12 ได้เอาชนะเควิน แนชด้วยสถิติ 5-0[38] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 13 ได้เอาชนะไซโค ซิด ในแมตช์ไม่มีกติกาชิงแชมป์ WWF ทำให้ได้แชมป์ WWF และสร้างสถิติ 6-0[39] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 14 ได้เอาชนะน้องชายอย่างเคนด้วยสถิติ 7-0[38] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 15 ได้เอาชนะบิ๊กบอสแมน ในกติกานรกในกรงเหล็ก ผู้แพ้ถูกจับแขวนคอ เพิ่มสถิติ 8-0[40] อันเดอร์เทเกอร์ได้มารับบทอเมริกัน แบด แอส (นักเลงขี่มอเตอร์ไซค์ชาวอเมริกัน) และได้เอาชนะทริปเปิลเอช ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 17 สร้างสถิติ 9-0[38] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 18 ได้เอาชนะริก แฟลร์ ทำสถิติชนะครบ 10 ครั้ง (เป็นการนับสถิติไร้พ่ายของอันเดอร์เทเกอร์อย่างเป็นทางการครั้งแรก)[41][42][42][38]

ในบท "อเมริกัน แบด แอส" (นักเลงขี่มอเตอร์ไซค์ชาวอเมริกัน) ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 19

อันเดอร์เทเกอร์ได้ปล้ำกติกาการ 2 รุม 1 กับบิ๊กโชว์ และเอ-เทรน ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 19 เพิ่มสถิติ 11-0 ซึ่งเดิมเป็นกติกาแทกทีมโดยจะจับคู่กับนาธาน โจนส์[38] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 20 อันเดอร์เทเกอร์ได้กลับมารับบทเดอะเดดแมน(สัปเหร่อ)อีกครั้ง และได้ปล้ำเอาชนะเคนไปได้เป็นครั้งที่ 2 สร้างสถิติเป็น 12-0[43] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 21 อันเดอร์เทเกอร์ได้เอาชนะนักมวยปล้ำนักฆ่าตำนานอย่าง แรนดี ออร์ตัน ด้วยท่า Tombstone Piledriver สามารถหยุดสถิตินักฆ่าตำนานไว้ได้และสร้างสถิติเป็น 13-0[44] จากนั้นออร์ตันก็ลอบทำร้ายอันเดอร์เทเกอร์ตลอดเวลา และท้าเจอกันในอาร์มาเกดดอน (2005) ในเฮลล์อินเอเซลล์ แมทช์ โดยอันเดอร์เทเกอร์ก็เอาชนะได้สำเร็จ[45] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 22 อันเดอร์เทเกอร์ได้เอาชนะมาร์ก เฮนรีไปได้ในการจับคู่ต่อสู้ยัดใส่โลงศพ สร้างสถิติเป็น 14-0[38]

ในรอยัลรัมเบิล (2007) อันเดอร์เทเกอร์ได้เป็นผู้ชนะรอยัลรัมเบิล ประจำปี 2007[46] และได้เป็นคู่เอกในเรสเซิลเมเนียโดยได้เลือกที่จะชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับบาทิสตา ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23 โดยเป็นการเดินพันระหว่างแชมป์โลกเฮฟวี่เวทกับสถิติที่ไม่เคยแพ้ใคร 14-0 ผลปรากฏว่าอันเดอร์เทเกอร์จัดการบาทิสตาด้วยท่า Tombstone Piledriver คว้าแชมป์โลกมาครองได้พร้อมกับสร้างสถิติเป็น 15-0[38] ในโนเวย์เอาท์ (2008) อันเดอร์เทเกอร์ได้เป็นผู้ชนะจากแมตช์กรงเหล็กอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ จากการหาผู้ท้าชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวทในเรสเซิลเมเนีย ได้สิทธิ์ชิงแชมป์โลกกับเอดจ์ และในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 24 อันเดอร์เทเกอร์ก็สามารถคว้าแชมป์ไปได้ด้วยท่าเฮลเกท พร้อมกับสถิติ 16-0[47] แต่อีกเดือนถัดมา วิคกี เกอร์เรโรก็สั่งปลดอันเดอร์เทเกอร์ออกจากตำแหน่งแชมป์ โดยอ้างว่าอันเดอร์เทเกอร์ใช้ท่าเฮลเกท ในการต่อสู้กับเดอะเกรทคาลี ซึ่งเป็นท่าที่อันตราย ทำให้ตำแหน่งแชมป์ว่าง เอดจ์และอันเดอร์เทเกอร์ต้องไปเจอกันในวันไนท์สแตนด์ (2008)แบบการต่อสู้ด้วยโต๊ะ บันได และเก้าอี้ และเอดจ์ ก็ได้แชมป์อีกครั้งจากการช่วยเหลือของเคิร์ต ฮอว์กินส์และแซค ไรเดอร์ ส่งผลให้อันเดอร์เทเกอร์ถูกไล่ออก ต่อมาวิคกีก็รู้ว่าเอดจ์เป็นชู้กับคริสตัล ทำให้วิคกีจึงเรียกตัวอันเดอร์เทเกอร์กลับมา WWE โดยเจอกับเอดจ์ ในซัมเมอร์สแลม (2008)แบบเฮลอินเอเซล สุดท้ายอันเดอร์เทเกอร์ก็สามารถล้างแค้นเอดจ์ได้สำเร็จ[48][49]

บิ๊กโชว์ได้ไปลอบทำร้ายอันเดอร์เทเกอร์ ทำให้อันเดอร์เทเกอร์แค้นมากจึงไปขอท้าเจอกับบิ๊กโชว์ ในเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2008) ในรูปแบบการปล้ำ (Casket Match) จับคู่ต่อสู้ยัดใส่โลงศพ สุดท้ายอันเดอร์เทเกอร์ก็เอาชนะไปได้[50] ต่อมาเจบีแอลได้ออกมาประกาศว่าตนจะเป็นคู่ต่อสู้กับอันเดอร์เทเกอร์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25 ชอว์น ไมเคิลส์ก็ออกมาแล้วบอกว่า ถ้าจะไปเจอกับอันเดอร์เทเกอร์ ให้ชนะตนเสียก่อนเพื่อหาผู้ชนะไปเจอกับอันเดอร์เทเกอร์ แล้วชอว์นก็เป็นฝ่ายชนะแต่วลาดิเมียร์ คอซลอฟได้ออกมาทำร้ายชอว์น เพราะต้องการที่จะไปเจอกับ อันเดอร์เทเกอร์ อาทิตย์ต่อมา จึงเป็นศึกระหว่างชอว์นกับคอซลอฟ เพื่อหาผู้ชนะไปเจอกับอันเดอร์เทเกอร์ ท้ายที่สุดชอว์นก็เป็นฝ่ายชนะ แล้วได้ไปเจอกับอันเดอร์เทเกอร์ ผลปรากฏว่าอันเดอร์เทเกอร์เป็นฝ่ายชนะและสร้างสถิติเป็น 17-0[51]

ในซัมเมอร์สแลม (2009) อันเดอร์เทเกอร์ได้โผล่มารอบทำร้ายซีเอ็ม พังก์ ด้วยท่าโชคสแลม หลังจากที่พังก์ได้แชมป์โลกเฮฟวี่เวทจากเจฟฟ์ ฮาร์ดี[52] ในเบรกกิ้งพอยท์ อันเดอร์เทเกอร์ได้ขอท้าชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวทจากพังก์ ในแมตช์ซับมิสชั่น ใครตบพื้นก่อนยอมแพ้ ผลปรากฏว่า อันเดอร์เทเกอร์ เอาชนะไปได้ด้วยท่า Hells's Gate และคว้าแชมป์ไปได้ แต่ว่า ทีโอดอร์ ลอง ได้ประกาศให้เริ่มแมตช์ใหม่อีกครั้ง เพราะท่านี้ถูกแบน พังก์เลยฉวยโอกาสจัดการใส่ อนาคอนด้า ไวส์ และกรรมการตัดสินให้พังก์ชนะทั้งที่อันเดอร์เทเกอร์ไม่ได้ตบพื้นยอมแพ้เหมือนเหตุการณ์มอนทรีออลสครูว์จ็อบ และพังก์ยังเป็นแชมป์ต่อไป[53] ในเฮลอินเอเซล (2009) อันเดอร์เทเกอร์ได้ขอท้าชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวทกับพังก์อีกครั้ง ในแมตช์เฮลอินเอเซล สุดท้ายอันเดอร์เทเกอร์ก็สามารถคว้าแชมป์ได้สำเร็จ[54] ในทีแอลซี (2009) อันเดอร์เทเกอร์ต้องป้องกันแชมป์กับบาทิสตา ผลปรากฏว่าในตอนแรกบาทิสตาชนะและได้แชมป์แต่ทีโอดอร์ ลองผู้จัดการทั่วไปของสแมคดาวน์ ออกมาสั่งให้เริ่มใหม่อีกครั้ง และอันเดอร์เทเกอร์ก็สามารถป้องกันแชมป์เอาไว้ได้สำเร็จ[55]

อันเดอร์เทเกอร์ในตอนป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ในรอยัลรัมเบิล (2010)

ในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010) อันเดอร์เทเกอร์เสียแชมป์โลกเฮฟวี่เวทให้กับคริส เจอริโค จากการถูกชอว์น ไมเคิลส์ มาลอบทำร้ายด้วยท่า Sweet Chin Music ใส่อันเดอร์เทเกอร์[56][57] จากนั้นในรอว์ อันเดอร์เทเกอร์ปรากฏตัวอีกครั้ง และได้รับคำท้าจากชอว์น ว่าจะรีแมตช์กันอีกครั้ง ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 26 โดยมีการเดิมพันระหว่าง อาชีพของชอว์น กับ สถิติไร่พ่ายของอันเดอร์เทเกอร์ ถ้า ชอว์นแพ้ ชอว์นจะต้องเลิกปล้ำ แต่ถ้าอันเดอร์เทเกอร์แพ้ เขาจะถูกทำลายสถิติไม่เคยแพ้ใครในเรสเซิลเมเนีย ผลปรากฏว่า อันเดอร์เทเกอร์ก็เป็นฝ่ายชนะ ทำให้ชอว์นต้องยุติอาชีพมวยปล้ำ[58][59]

อันเดอร์เทเกอร์ได้ถูกทำร้ายแล้วเคนก็ไล่กระทืบนักมวยปล้ำทุกคนเพื่อหาคนที่ทำร้ายอันเดอร์เทเกอร์[60] ในซัมเมอร์สแลม (2010) หลังจากเคนป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวทกับเรย์ มิสเตริโอไว้ได้ ขณะที่เคนจะจับเรย์เข้าไปนอนในโลงศพนั้น ก็มีอันเดอร์เทเกอร์นอนอยู่ และความจริงก็ปรากฏว่าเคนคือคนที่ทำร้ายอันเดอร์เทเกอร์ และอันเดอร์เทเกอร์จะเล่นงานเคนด้วยโชคสแลม แต่เคนแก้ท่าได้และเล่นงานด้วยท่า Tombstone Piledriver[61] ในไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2010) อันเดอร์เทเกอร์ได้ขอท้าชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับเคน แต่ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้ ต่อมาพอล แบเรอร์อดีตผู้จัดการของเคนและอันเดอร์เทเกอร์ได้กลับมาอีกครั้ง และได้เป็นผู้จัดการของเทเกอร์ซึ่งมาในบทธรรมะ[62] ในเฮลอินเอเซล (2010) อันเดอร์เทเกอร์ได้ชิงแชมป์กับเคนแต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะถูกแบเรอร์ผู้จัดการของเขาหักหลัง กลายเป็นผู้จัดการของเคน และเป็นอธรรม ต่อมาในแบรกกิ้ง ไรท์ส (2010) อันเดอร์เทเกอร์ได้ขอท้าชิงแชมป์อีกครั้งกับ เคน ในแมตช์การปล้ำฝังทั้งเป็น (Buried Alive) ใครจับคู่ต่อสู้ลงหลุมและเอาดินกลบได้ จะเป็นฝ่ายชนะไป แต่อันเดอร์เทเกอร์ก็ถูกพวกเดอะเน็กซัสมาก่อกวน และฝังอันเดอร์เทเกอร์ ทำให้แพ้ให้กับเคน ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้ ซึ่งอันเดอร์เทเกอร์ได้แพ้ให้กับเคน ติดต่อกันถึง3ครั้งในศึกใหญ่ และแมตช์อันเดอร์เทเกอร์ได้รับอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่

การเปิดตัวของอันเดอร์เทเกอร์ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27

ในรอว์ วันที่ 21 กุมภาพันธ์ อันเดอร์เทเกอร์ได้หายกลับมาจากอาการบาดเจ็บ พร้อมกับ ทริปเปิล เอช ที่หายกลับมาจากอาการบาดเจ็บเช่นเดียวกัน ทั้งคู่ได้เผชิญหน้าและท้าทายกัน และทั้งคู่จะได้เจอกันเป็นครั้งที่2 ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 ซึ่งเป็นการเจอกันอีกครั้งในรอบ 10 ปี ของศึก เรสเซิลเมเนีย (ครั้งก่อนอันเดอร์เทเกอร์เอาชนะทริปเปิลเอชไปได้ในครั้งที่17) ในแมตช์ไม่มีกฎกติกา โดยมีสถิติไร้พ่าย 18-0 ของอันเดอร์เทเกอร์ เป็นเดิมพัน สุดท้าย ดิอันเดอร์เทเกอร์ ก็เป็นฝ่ายสามารถเอาชนะทริปเปิลเอช และสร้างสถิติเป็น 19-0 มาได้สำเร็จ หลังจากนั้นอันเดอร์เทเกอร์ต้องพักการปล้ำ[63]

อันเดอร์เทเกอร์กับทริปเปิลเอชในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28
อันเดอร์เทเกอร์กับเคนในรอว์ตอนที่ 1000

ในรอว์ 30 มกราคม 2012 อันเดอร์เทเกอร์ได้หายกลับมาจากอาการบาดเจ็บ โดยเผชิญหน้ากับทริปเปิลเอชอีกครั้ง ก่อนจะไปมองโลโก้เรสเซิลเมเนียและทำท่าเชือดคอ[64] ต่อมาอันเดอร์เทเกอร์ได้ขอท้าเจอกับทริปเปิลเอชอีกครั้ง ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28 ซึ่งเป็นการเจอกันครั้งที่3 ของทั้งคู่ในเรสเซิลเมเนีย (ครั้งแรกอันเดอร์เทเกอร์เอาชนะไปได้ในครั้งที่17 และครั้งที่2 เอาชนะไปได้ในครั้งที่27) ในรูปแบบเฮลอินเอเซล แมตช์ โดยมีสถิตไร้พ่าย 19-0 ของอันเดอร์เทเกอร์เป็นเดิมพัน และมีชอว์น ไมเคิลส์เป็นกรรมการพิเศษ[65] ในเรสเซิลเมเนีย วันที่ 1 เมษายน 2012 อันเดอร์เทเกอร์ออกมาด้วยทรงผมและชุดใหม่ อันเดอร์เทเกอร์สามารถล๊อค Hell's Gate 2 ครั้ง แต่ไม่สามารถเอาชนะทริปเปิลเอชได้ และ Tombstone Piledriver 1 ครั้ง ก็ไม่สามารถหยุดยั้งได้ อันเดอร์เทเกอร์ชนะทริปเปิลเอชอีกรอบด้วย Tombstone ครั้งที่2 และขยับสถิติขึ้นเป็น 20-0 หลังจากที่เขาสามารถอยู่รอดจากการโจมตีโดยเก้าอี้มากกว่า 15 ครั้ง การโจมตีด้วยค้อน 2ครั้ง Pedigree ได้ 2ครั้ง และ Sweet Chin Music จากชอว์น 1 ครั้ง หลังจากจบศึก ทั้ง3คนได้เดินออกจากเวทีด้วยกัน และได้รับการปรบมือมากกว่า 70,000 คน อันเดอร์เทเกอร์ได้พักจากการปล้ำหลังเรสเซิลเมเนีย ซึ่งรายงานบางแห่งรายงานว่า อันเดอร์เทเกอร์ได้รับการบาดเจ็บน้อยกว่าศึกก่อน และบาดเจ็บที่ไหล่ซ้ายค่อนข้างหนัก อันเดอร์เทเกอร์อาจจะกลับมาอีกครั้งในปี 2013 ก่อนศึกใหญ่ เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29 ที่ นิวยอร์ก, รัฐนิวเจอร์ซีย์[66] ในรอว์ 1,000 เคนเปิดตัวออกมาปล้ำ แต่จินเดอร์ มาฮาลออกมาขัดจังหวะพร้อมด้วยเหล่าจ็อบเบอร์จะขึ้นไปรุมเคนแต่เสียงระฆังดังขึ้น อันเดอร์เทเกอร์ออกมาช่วยกันกับเคนถล่มบรรดานักมวยปล้ำ 6 คนจนหมด[67][68]

ในรอว์ วันที่ 4 มีนาคม 2013 เปิดรายการด้วยการกลับมาของอันเดอร์เทเกอร์ จากนั้นซีเอ็ม พังก์ออกมาประกาศว่าจะทำลายสถิติของอันเดอร์เทเกอร์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29 แรนดี ออร์ตัน ออกมา และบอกว่า พังก์เคยแพ้ออร์ตันในเรสเซิลเมเนียมาแล้ว แถมยังไม่เคยเจอกับอันเดอร์เทเกอร์ ในเรสเซิลเมเนียด้วย ออร์ตันบอกว่าเมื่อ 8 ปีก่อนเขาเคยเจอกับอันเดอร์เทเกอร์มาแล้ว ตอนนั้นเขายังเป็นดาวรุ่ง และก็เกือบชนะได้ด้วย ตอนนี้ไม่ใช่ดาวรุ่งอีกต่อไปแล้ว และก็อยากจะเจอกับอันเดอร์เทเกอร์อีกครั้ง ออร์ตันถามแฟนๆ ในสนามว่าอยากเห็นใครเจอกับอันเดอร์เทเกอร์ มากกว่ากัน พังก์? (คนดูโห่) ออร์ตัน? (คนดูเฮ) บิ๊กโชว์ออกมาอีกคน และบอกว่าเขาต่างหากที่จะน็อค อันเดอร์เทเกอร์ เชมัสออกมา บอกว่าเขาเป็นคนเดียวที่ไม่เคยเจอกับอันเดอร์เทเกอร์เลย ดังนั้นเขาจึงไม่เคยแพ้อันเดอร์เทเกอร์มาก่อน จึงเหมาะสมกว่าที่จะเจอกับอันเดอร์เทเกอร์ วิคกี เกอร์เรโร ออกมาจัดแมตช์ 4 เส้า พังก์, ออร์ตัน, บิ๊กโชว์ และเชมัส ผู้ชนะจะได้เจอกับอันเดอร์เทเกอร์ ในเรสเซิลเมเนีย สุดท้ายพังก์ก็เป็นฝ่ายชนะ และได้ไปเจอกับอันเดอร์เทเกอร์[69] วันต่อมาวันที่ 5 มีนาคม พอล แบเรอร์ อดีตผู้จัดการของอันเดอร์เทเกอร์และเคน ได้เสียชีวิตลง[70]ในรอว์ วันที่ 11 มีนาคม ได้มีการทำพิธีไว้อาลัยให้กับแบเรอร์ อันเดอร์เทเกอร์ออกมาไว้อาลัยกับกระปุกสถิตย์วิญญาณที่ตั้งอยู่กลางเวที แต่แล้วพังก์ก็ออกมารบกวน พังก์บอกว่าอยากจะออกมาแสดงความเสียใจกับความสูญเสียของอันเดอร์เทเกอร์ ซึ่งจะเสียสถิติในเรสเซิลเมเนีย กลายเป็น 20-1 เคนออกมาและจะจับพังก์โช๊คสแลมลงไปที่พื้นด้านล่าง แต่พังก์ดิ้นหลุดและหนีไปได้ คืนเดียวกัน เคนเอาชนะพังก์ไปได้ จากการช่วยเหลือของอันเดอร์เทเกอร์ หลังแมตช์ อันเดอร์เทเกอร์ออกมา แต่พังก์เอากระปุกวิญญาณมาทุบหัวเคนจากด้านหลัง ก่อนจะเอากระปุกหนีไปพร้อมกับทำท่าล้อเลียนอันเดอร์เทเกอร์[71][72] ในเรสเซิลเมเนีย อันเดอร์เทเกอร์เอาชนะพังก์ไปได้ และเพิ่มสถิตเป็น 21-0[73] ในรอว์คืนต่อมา 8 เมษายน อันเดอร์เทเกอร์ได้อุทิศชัยชนะในเรสเซิลเมเนียให้กับแบเรอร์ แต่เดอะชีลด์ ออกมารุมล้อมอันเดอร์เทเกอร์ แต่เคนกับแดเนียล ไบรอัน ออกมาช่วยอันเดอร์เทเกอร์ ทำให้เดอะชีลด์หนีไป[74] ในรอว์ 8 เมษายน อันเดอร์เทเกอร์ได้จับคู่กับเคน และไบรอัน เจอกับเดอะชีลด์ สุดท้ายเดอะชีลด์ก็เอาชนะไป[75] ในสแมคดาวน์ 26 เมษายน อันเดอร์เทเกอร์ได้เอาชนะดีน แอมโบรส หนึ่งในสมาชิกกลุ่มเดอะชีลด์ไปได้ หลังแมตช์ได้ถูกเดอะชีลด์ลอบทำร้าย[76]

ในรอว์ 24 กุมภาพันธ์ 2014 บร็อก เลสเนอร์ กับ พอล เฮย์แมน ออกมาพร้อมกับสัญญาปล้ำเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30 เฮย์แมนบอกว่าเลสเนอร์ควรจะได้ชิงแชมป์ WWE มากกว่า แต่โชคร้ายที่ทริปเปิลเอชให้ได้แค่ให้เลสเนอร์เลือกคู่ต่อสู้เอาเอง จะเป็นใครก็ได้ จะสร้างประวติศาสตร์อะไรก็สร้างไปเลย เฮย์แมนบอก ไม่รู้จะสร้างสถิติอะไรอีกแล้ว แชมป์ฟุตบอลมหาวิทยาลัยก็เป็นมาแล้ว แชมป์ WWE อายุน้อยสุดก็เป็นมาแล้ว ดังนั้นคงไม่มีใครจะให้ท้าทายได้อีก แต่อันเดอร์เทเกอร์ออกมาจ้องหน้าเลสเนอร์ จากนั้นก็จ้องไปที่สัญลักษณ์เรสเซิลเมเนีย เลสเนอร์เซ็นสัญญา แล้วก็เอาปากกายื่นให้อันเดอร์เทเกอร์ แต่อันเดอร์เทเกอร์เอาปากกาปักใส่มือเลสเนอร์ แล้วจับโชคสแลม ใส่โต๊ะจนพัง[77] ในเรสเซิลเมเนีย เลสเนอร์ได้หยุดสถิติอันยาวนานของอันเดอร์เทเกอร์ เป็น 21-1 ซึ่งทำให้คนดูช็อคทั้งสนาม[78][79] หลังจากจบแมตช์ อันเดอร์เทเกอร์ได้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล เนื่องจากอาการบาดเจ็บ[80]

เบรย์ ไวแอ็ตต์ได้ท้าเจออันเดอร์เทเกอร์ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 31 และอันเดอร์เทเกอร์ได้ตอบรับคำท้า[81][82] และอันเดอร์เทเกอร์ก็เอาชนะไปได้[83] ในแบทเทิลกราวด์ (2015)อันเดอร์เทเกอร์ได้รีเทิร์นอีกครั้งโดยโผล่มาเล่นงานบร็อก เลสเนอร์เป็นการล้างแค้น ระหว่างการชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWEกับเซท รอลลินส์[84] ในซัมเมอร์สแลม (2015)ได้รีแมตช์กับเลสเนอร์ตั้งแต่ในเรสเซิลเมเนีย 30 สุดท้ายอันเดอร์เทเกอร์เป็นฝ่ายชนะ และเป็นการเอาชนะเลสเนอร์ได้ครั้งแรก[85] ในเฮลอินเอเซล (2015) อันเดอร์เทเกอร์ได้รีแมตช์กับเลสเนอร์เป็นครั้งสุดท้าย ในเฮลล์อินเอเซลล์ แมทช์ แต่ก็แพ้ให้เลสเนอร์ในที่สุด หลังแมตช์ได้ถูกไวแอ็ตต์แฟมิลีมารุมทำร้าย[86][87] ในรอว์ 9 พฤศจิกายน 2015 เดอะบราเทอส์ออฟเดสตรักชัน(อันเดอร์เทเกอร์และเคน)ได้กลับมารวมทีมกันอีกครั้ง โดยมาจัดการไวแอ็ตต์แฟมิลี[88] ในเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2015) เดอะบราเทอส์ออฟเดสตรักชันเอาชนะไวแอ็ตต์แฟมิลีไปได้[89]

ในรอว์ วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2016 วินซ์ แม็กแมนประกาศให้อันเดอร์เทเกอร์เจอกับเชน แม็กแมน ในเฮลอินเอเซลแมทช์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 32 โดยมีเงื่อนไขว่าถ้าเชนชนะจะได้คุมรอว์ และจะเป็นเรสเซิลเมเนียครั้งสุดท้ายของอันเดอร์เทเกอร์[90][91] แต่อันเดอร์เทเกอร์ก็เอาชนะเชนไปได้[92][93] อันเดอร์เทเกอร์ได้กลับมาอีกครั้งในสแมคดาวน์ไลฟ์ ตอนที่900[94]

ในรอยัลรัมเบิล (2017) อันเดอร์เทเกอร์ได้เข้าร่วมแมตช์รอยัลรัมเบิลเป็นลำดับที่29 แต่ถูกเหวี่ยงออกจากเวทีโดยโรแมน เรนส์[95][96][97] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 33ได้แพ้ให้กับเรนส์และเป็นการพ่ายแพ้ครั้งที่สองของอันเดอร์เทเกอร์ในเรสเซิลเมเนีย[98][99] หลังแมตช์ได้ถอดถุงมือ, ถอดเสื้อคลุม, และถอดหมวกวางทิ้งไว้บนเวทีก่อนจะเดินจากไป เหมือนจะบอกว่าเขารีไทร์แล้ว[100]

ใน Raw ครบรอบ 25 ปี 22 มกราคม 2018 อันเดอร์เทเกอร์ออกมาพูดบนเวทีถึงบรรดาคนที่ถูกเขาฝังไปตลอด 25 ปี มันถึงเวลาแล้วที่คนพวกนั้นจะไปสู่สุขติ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 34อันเดอร์เทเกอร์ได้กลับมาขึ้นปล้ำเป็นแมตช์แรกโดยชนะจอห์น ซีนาไปในเวลาไม่ถึง 3 นาที[101] ในเกรเทสต์ รอยัลรัมเบิลอีเวนต์พิเศษที่ประเทศซาอุดีอาระเบียอันเดอร์เทเกอร์ได้ขึ้นปล้ำในแมตช์จับใส่โลงศพชนะรูเซฟไปได้[102] ในซูเปอร์โชว์-ดาวน์อันเดอร์เทเกอร์แพ้ให้กับทริปเปิลเอชในการเจอกันแบบตัวต่อตัวครั้งสุดท้าย[103] ในคราวน์ จูเอ็ล (2018)เทเกอร์และเคนแพ้ให้กับทริปเปิลเอชและชอว์น[104]

ในซูเปอร์โชว์ดาวน์ (2019)ที่ประเทศซาอุดีอาระเบีย อันเดอร์เทเกอร์สามารถเอาชนะโกลด์เบิร์กไปได้ในการเจอกันครั้งแรก[105] ในรอว์ 24 มิถุนายน 2019 อันเดอร์เทเกอร์ได้ปรากฏตัวออกมาช่วยโรแมน เรนส์จัดการทั้งเชน แม็กแมนและดรูว์ แม็กอินไทร์ก่อนจะมีการประกาศแมตช์แท็้กทีมระหว่างเทเกอร์และเรนส์เจอกับเชนและดรูว์ในศึกเอ็กซ์ตรีมรูลส์[104]

ใน Super ShowDown ปี 2020 อันเดอร์เทเกอร์ได้ปรากฏตัวแบบเซอร์ไพรส์โดยเล่นงานกลุ่ม OC (Luke Gallows และ Karl Anderson) และเข้าร่วมแมตช์ชิงถ้วย Tuwaiq เอาชนะ AJ Styles เป็นคนสุดท้าย[106] ใน Elimination Chamber 2020 เทเกอร์ได้ป่วนแมตช์ของ AJ อีกครั้งจนแพ้ Aleister Black[107] ทำให้ AJ แค้นมากจึงขอท้าเจอในกติกา Boneyard Match[108] ที่ WrestleMania 36 ซึ่งเทเกอร์เป็นฝ่ายชนะ[109][110][111][112]

รีไทร์

เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน 2020 ในตอนสุดท้ายของสารคดี The Last Ride เขาได้ประกาศอำลาวงการมวยปล้ำอาชีพอย่างเป็นทางการ ต่อมาในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน เขาได้ยืนยันในการให้สัมภาษณ์ว่า "ผมเกษียณอย่างเป็นทางการแล้ว" หลังจากนั้น นักมวยปล้ำและบุคคลสาธารณะจำนวนมากได้ร่วมแสดงความเคารพและยกย่องเขาผ่านโซเชียลมีเดียของตนเอง[113] นอกจากนี้ Madison Square Garden ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็น สังเวียนมวยปล้ำที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก ก็ได้ร่วมแสดงความยกย่องและอำลาเทเกอร์เช่นกัน[114] เทเกอร์ได้ประกาศรีไทร์จากการปล้ำอย่างเป็นทางการใน Survivor Series 2020 ครบรอบ 30 ปีในสมาคม WWE[115][8][116] ในปี 2022 เทเกอร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติ WWE Hall of Fame[117]

เมื่อวันที่ 5 เมษายน 2024 The Undertaker ทำหน้าที่เป็นผู้กล่าวเชิดชูเกียรติให้แก่ Muhammad Ali ในพิธี WWE Hall of Fame (2024)[118] เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2024 ในศึก WrestleMania XL คืนที่ 2 The Undertaker ปรากฏตัวแบบเซอร์ไพรส์ในแมตช์คู่เอกระหว่าง Roman Reigns กับ Cody Rhodes โดยเข้ามาช่วย Cody Rhodes และจัดท่า Chokeslam ใส่ Dwayne Johnson[119] ในเดือนสิงหาคม 2025 มีรายงานว่า The Undertaker เป็น หนึ่งในบุคคลสำคัญที่ผลักดัน การดำเนินงานของ Lucha Libre AAA Worldwide (AAA) ซึ่งเป็นบริษัทมวยปล้ำในเม็กซิโกที่อยู่ภายใต้เครือของ WWE นอกจากนี้ เขายังทำหน้าที่เป็น บุคคลผู้ทรงอิทธิพล ในด้านการสร้างสรรค์เนื้อเรื่องและกระบวนการผลิตรายการของ AAA อีกด้วย[120]

มรดกและการยกย่อง

การยอมรับและคำชื่นชม

ดิอันเดอร์เทเกอร์ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำอาชีพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล[121] รวมถึงได้รับการยอมรับว่าเป็นคาแรกเตอร์และบุคคลที่เป็นสัญลักษณ์ที่สุดในประวัติศาสตร์ WWE อีกด้วย ในปี ค.ศ. 2013 เขาได้รับการโหวตจากผู้อ่านของ Digital Spy ให้เป็นนักมวยปล้ำ WWE ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล[122] เว็บไซต์ IGN จัดอันดับให้อันเดอร์เทเกอร์เป็นนักมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลอันดับ 2 พร้อมกล่าวว่าเขาเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำและตัวละครที่ได้รับความเคารพมากที่สุดในวงการ โดยได้รับการปฏิบัติราวกับเป็น "สมบัติล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินค่าได้"[123] หลุยส์ ปาเอซ-ปูมาร์ (Luis Paez-Pumar) จาก Complex กล่าวว่า คาแรกเตอร์ The Undertaker คือ "กิมมิกที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์มวยปล้ำอาชีพ"[124] ขณะที่ลุค วิงกี (Luke Winkie) จาก Sports Illustrated จัดอันดับให้อันเดอร์เทเกอร์เป็นนักมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลอันดับ 5[125]

แมตช์ติดต่อกันของเขากับชอว์น ไมเคิลส์ (Shawn Michaels) ใน WrestleMania XXV และ WrestleMania XXVI ได้รับเสียงชื่นชมอย่างล้นหลามจากนักวิจารณ์ และคว้ารางวัล Match of the Year จากทั้ง Pro Wrestling Illustrated และ Wrestling Observer Newsletter ในปี 2009 และ 2010 ตามลำดับ[13][14] นอกจากนี้ แมตช์ Hell in a Cell ระหว่างอันเดอร์เทเกอร์กับทริปเปิล เอช (Triple H) ใน WrestleMania XXVIII ยังได้รับรางวัล Slammy Award สาขาแมตช์แห่งปี 2012 และได้รับการโหวตให้เป็นแมตช์แห่งปีจาก Pro Wrestling Illustrated อีกด้วย[126][127][128]

นักมวยปล้ำชื่อดังอย่าง บิ๊กโชว์ (Big Show) ยกย่องให้อันเดอร์เทเกอร์เป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล[129] ขณะที่ มาร์ก เฮนรี (Mark Henry) และ วินซ์ แม็กแมน (Vince McMahon) ต่างกล่าวว่าอันเดอร์เทเกอร์คือนักมวยปล้ำคนโปรดของพวกเขา[130][131] ด้าน จิม รอสส์ (Jim Ross) สมาชิกหอเกียรติยศ WWE และอดีตผู้บริหารของบริษัท กล่าวยกย่องว่า "ไม่ต้องสงสัยเลยว่า The Undertaker คือนักมวยปล้ำร่างใหญ่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มวยปล้ำ... และไม่มีซูเปอร์สตาร์คนใดใน WWE ที่ยิ่งใหญ่ไปกว่า The Undertaker"[132]

ในปี ค.ศ. 2016 หนังสือ Guinness World Records Gamer's Edition ได้บันทึกสถิติของอันเดอร์เทเกอร์ในฐานะผู้ครองสถิติ ชนะติดต่อกันมากที่สุดใน WrestleMania[133] ส่วนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 ทอม ฟอร์ดี (Tom Fordy) นักข่าวจาก The Telegraph ได้ยกย่องเขาว่าเป็น "นักกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก"[134] อันเดอร์เทเกอร์ยังเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำเพียง 2 คน (อีกคนคือ เดอะร็อก (The Rock)) ที่ได้ขึ้นปล้ำในคู่เอก (Main Event) ของ WrestleMania ครบ 4 ทศวรรษ ได้แก่ ทศวรรษ 1990: WrestleMania 13 (1997) ทศวรรษ 2000: WrestleMania XXIV (2008) ทศวรรษ 2010: WrestleMania XXVI (2010) และ WrestleMania 33 (2017) ทศวรรษ 2020: WrestleMania 36 (2020)

โดยเฉพาะคาแรกเตอร์ "Deadman" ของอันเดอร์เทเกอร์ ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกิมมิกที่ยอดเยี่ยมที่สุดในประวัติศาสตร์มวยปล้ำอาชีพ เขาคว้ารางวัล Best Gimmick จาก Wrestling Observer Newsletter ติดต่อกัน 5 ปี (1990–1994) ทิม ฟริออร์แวนต์ (Tim Friorvant) จาก ESPN กล่าวว่า อันเดอร์เทเกอร์คือ "ตัวละครที่เป็นเสาหลักของ WWE มานานกว่าสามทศวรรษ"[135] ขณะที่ชอว์น วาเลนติโน (Shawn Valentino) จาก Pro Wrestling Torch แสดงความคิดเห็นว่า "The Undertaker อาจเป็นคาแรกเตอร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มวยปล้ำอาชีพ"[136] นอกจากนี้ แมตช์ความยาว 12 นาที ระหว่าง The Undertaker กับ สโตน โคลด์ สตีฟ ออสติน (Stone Cold Steve Austin) ในรายการ Raw เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1999 สามารถทำเรตติ้งโทรทัศน์ได้สูงถึง 9.5 ซึ่งยังคงเป็น เซกเมนต์ที่มีเรตติ้งสูงที่สุดในประวัติศาสตร์รายการ Raw จนถึงปัจจุบัน[137]

การตอบรับต่อช่วงปลายอาชีพ

แม้ว่า The Undertaker จะได้รับคำชื่นชมอย่างสูงตลอดช่วงเวลาส่วนใหญ่ในอาชีพนักมวยปล้ำของเขา แต่ในช่วงปลายอาชีพกลับได้รับเสียงวิจารณ์อย่างหนักจากการที่เขายังคงขึ้นปล้ำต่อ โดยเฉพาะหลังจากที่สถิติไร้พ่ายใน WrestleMania Streak ของเขาสิ้นสุดลงจากความพ่ายแพ้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2014 ภายหลัง มาร์ก คาลาเวย์ (Mark Calaway) เปิดเผยว่า หลังจากได้รับอาการ กระทบกระเทือนทางสมองอย่างรุนแรง (severe concussion) ในแมตช์กับ Brock Lesnar ที่ WrestleMania เขาสูญเสียความมั่นใจในการขึ้นปล้ำไปมาก[138] ใน WrestleMania 33 หลังจากที่เขาพ่ายแพ้ให้กับ Roman Reigns เป็นครั้งที่สองในประวัติศาสตร์ WrestleMania หลุยส์ ปาเอซ-ปูมาร์ จาก Rolling Stone กล่าวว่า อันเดอร์เทเกอร์ "ควรจะรีไทร์ตั้งแต่ตอนที่สตรีคถูกทำลาย" แต่เขายังคงปล้ำต่อเพื่อช่วยผลักดัน (pass the rub) ให้กับโรแมน เรนส์ ซึ่งถูกมองว่าเป็นการส่งต่อที่ไม่สมบูรณ์และน่าเศร้า[139] ตัวอันเดอร์เทเกอร์เองก็ยอมรับว่าเขาผิดหวังกับผลงานของตัวเองในแมตช์กับโรแมน เรนส์[140] หลังจากแมตช์กับ John Cena ที่ WrestleMania 34 เว็บไซต์ IGN ได้เผยแพร่บทความชื่อว่า "การกลับมาของ Undertaker ยอดเยี่ยม แต่ตอนนี้เขาควรรีไทร์ได้แล้ว"[141]

หลังแมตช์ที่ Crown Jewel 2018 เดือนพฤศจิกายน นักวิจารณ์หลายคนยังคงแสดงความกังวลเกี่ยวกับสภาพร่างกายของเขา โดยเวด เคลเลอร์ (Wade Keller) จาก Pro Wrestling Torch กล่าวว่าอันเดอร์เทเกอร์ดู "เปราะบาง"[142] ขณะเดียวกัน เจสัน พาวเวลล์ จาก Pro Wrestling Dot Net กล่าวว่า "พวกเขา (Undertaker, Kane, Shawn Michaels และ Triple H) จำเป็นต้องยอมรับข้อจำกัดของตัวเอง หยุดคิดว่าพวกเขายังเหมาะกับการเป็นคู่เอก และหยุดทำเหมือนว่าการอยู่ในคู่เอกเหล่านั้นไม่ได้แย่งความโดดเด่นจากคนรุ่นใหม่"[143] แมตช์ของเขากับ Goldberg ที่รายการ Super ShowDown 2019 ในเดือนมิถุนายน ก็ได้รับเสียงวิจารณ์อย่างหนักเช่นกัน โดยไบรอัน โรส จาก Wrestling Observer Newsletter กล่าวว่าแมตช์ดังกล่าว "น่าเศร้ามากกว่าจะเป็นสิ่งที่น่าจดจำ"[144] ด้านเดฟ เมลท์เซอร์ จากสื่อเดียวกันให้ความเห็นว่า Goldberg "ยังมีพลังเหลืออยู่ แต่ Undertaker ไม่มีแล้ว"[145] โดยตัวอันเดอร์เทเกอร์เองก็ยอมรับในปี ค.ศ. 2020 ว่าแมตช์กับโกลด์เบิร์กเป็น "หายนะ"[146]

อย่างไรก็ตาม แม้จะมีเสียงวิจารณ์เกี่ยวกับช่วงปลายอาชีพ แต่แมตช์ในช่วงหลังของอันเดอร์เทเกอร์ 2 รายการได้รับคำชมอย่างมาก ได้แก่ Extreme Rules 2019 การจับทีมร่วมกับ Roman Reigns พบกับ Drew McIntyre และ Shane McMahon ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผลงานที่ดีที่สุดของเขาในช่วงหลายปีหลัง และถูกจัดอันดับให้อยู่ในอันดับที่ 25 ของ 25 แมตช์ยอดเยี่ยมแห่งปี 2019 ของ WWE.com Boneyard Match กับ AJ Styles ที่ WrestleMania 36 (2020) แมตช์รูปแบบภาพยนตร์ (Cinematic Match) ที่ได้รับคำชื่นชมอย่างกว้างขวาง และถูกจัดอันดับเป็น อันดับ 1 ใน 25 แมตช์ยอดเยี่ยมแห่งปี 2020 ของ WWE.com การแข่งขัน Boneyard Match ยังได้รับรางวัล WWE Half-Year Award สาขา Best Cinematic Match และคว้ารางวัล Slammy Award สาขา Match of the Year ประจำปี 2020 อีกด้วย[147][148] [7][149][150]

ชีวิตส่วนตัว

เทเกอร์และภรรยา มิเชล แมคคูล

Mark Calaway แต่งงานกับ Jodi Lynn ในปี 1989 ทั้งคู่มีลูกชาย 1 คน เกิดในปี 1993 ก่อนจะหย่าร้างกันในปี 1999[151] ต่อมาในปี 2000 เขาแต่งงานกับ Sara Frank โดยเธอเคยปรากฏตัวในรายการของ WWE เมื่อปี 2001 ในบทบาทภรรยาของ Calaway ระหว่างเนื้อเรื่องความบาดหมางกับ Diamond Dallas Page ทั้งคู่มีลูกสาวด้วยกัน 2 คน ก่อนจะหย่าร้างในปี 2007[151] ในปี 2010 Calaway แต่งงานกับอดีตนักมวยปล้ำหญิง Michelle McCool[152] ทั้งคู่มีลูกสาว 1 คน เกิดในปี 2012[151] และยังมีลูกชายบุญธรรมอีก 1 คน[153]

ในช่วงทศวรรษ 1990 Calaway ได้ก่อตั้งกลุ่มเพื่อนหลังเวทีที่ชื่อว่า Bone Street Krew (BSK) ซึ่งประกอบด้วยเพื่อนสนิทและนักมวยปล้ำหลายคน ได้แก่ Yokozuna, Savio Vega, Charles Wright, The Godwinns และ Rikishi สมาชิกทุกคนสักอักษรย่อ "BSK" ไว้บนร่างกาย โดยของ Calaway สักไว้เด่นชัดบริเวณหน้าท้อง[154]

Calaway เป็นแฟนกีฬามวยสากลและศิลปะการต่อสู้แบบผสม (MMA) ซึ่งเขานำมาปรับใช้กับคาแรกเตอร์บนเวทีของตนเอง เขาฝึก Brazilian jiu-jitsu และได้รับสายดำในปี 2011[155] นอกจากนี้ เขายังเป็นแฟนตัวยงของทีมอเมริกันฟุตบอล Texas Longhorns โดยในปี 2021 ทีมได้มอบหมวกกันน็อกสั่งทำพิเศษให้เขา[156] และในปี 2023 จากความร่วมมือระหว่าง Big 12 Conference กับ WWE สำหรับการแข่งขันชิงแชมป์ของสาย Calaway ได้มอบเข็มขัดแชมป์ WWE x Big 12 ที่ผลิตขึ้นเป็นพิเศษให้กับควอเตอร์แบ็ก Quinn Ewers หลังได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่า (MVP) ในเกมพบกับ Oklahoma State Cowboys[157]

Calaway ยังลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์ร่วมกับหุ้นส่วนธุรกิจ Scott Everhart ทั้งคู่สร้างอาคารมูลค่า 2.7 ล้านดอลลาร์ในเมือง Loveland รัฐ Colorado ซึ่งมีชื่อว่า The Calahart (มาจากการผสมระหว่างนามสกุลของทั้งสอง) และก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2007[158] เขาเป็นคนรักสุนัข และร่วมกับอดีตภรรยา Sara ก่อตั้งกองทุน The Zeus Compton Calaway Save the Animals Fund ที่ Texas A&M College of Veterinary Medicine & Biomedical Sciences เพื่อช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในการรักษาชีวิตสุนัขพันธุ์ใหญ่[159]

ในเดือนมิถุนายน ปี 2020 Calaway แสดงการสนับสนุนขบวนการ Blue Lives Matter ซึ่งเป็นขบวนการที่สนับสนุนเจ้าหน้าที่ตำรวจในสหรัฐอเมริกา[160] ต่อมาในปีเดียวกัน Dave Meltzer รายงานว่า Calaway ได้บริจาคเงินหลายครั้ง รวมเป็นมูลค่า 7,000 ดอลลาร์สหรัฐ เพื่อสนับสนุนการหาเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดีสมัยที่สองของ Donald Trump[161] ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2021 Calaway กล่าวว่า หากอดีตนักมวยปล้ำ Dwayne Johnson ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯ เขาจะให้การสนับสนุน เพราะเชื่อว่า Johnson อาจเป็นบุคคลที่สามารถ "รวมคนอเมริกันให้เป็นหนึ่งเดียว" และช่วยลดความแตกแยกทางการเมืองได้[162] อย่างไรก็ตาม ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ปี 2024 Calaway และ Glenn Jacobs ได้ออกมาสนับสนุน Donald Trump โดยปรากฏตัวร่วมกับเขาในวิดีโอบน TikTok[163][164]

ในสื่ออื่นๆ

Mark Calaway เริ่มงานแสดงครั้งแรกในบท Hutch ในภาพยนตร์ Suburban Commando เมื่อปี 1991[165] นอกจากนี้ เขายังเคยรับเชิญในซีรีส์ Poltergeist: The Legacy และรายการแอนิเมชัน Celebrity Deathmatch อีกด้วย ในปี 2002 เขาได้ไปออกรายการกีฬาของแคนาดา Off the Record with Michael Landsberg ในฐานะแขกรับเชิญ

เมื่อวันที่ 15 มกราคม 2022 Donald Trump ได้นำเพลงเปิดตัวของ The Undertaker ไปใช้ในงานชุมนุมหาเสียง "Save America" ที่เมือง Florence เพลงดังกล่าวมีเสียงระฆังงานศพเป็นเอกลักษณ์ และแต่งโดย Jim Johnston นักประพันธ์เพลงของ WWE โดยดัดแปลงมาจากบทเพลง "Funeral March" ระหว่างงาน มีการฉายมิวสิกวิดีโอบนจอขนาดใหญ่ ซึ่งนำเสนอภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่สื่อถึงภัยอันตรายซึ่งอ้างว่าจะเกิดขึ้นภายใต้การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของ Joe Biden ผู้สืบทอดตำแหน่งจาก Trump เพลงยังคงบรรเลงต่ออีกประมาณ 30 วินาทีหลังวิดีโอโจมตี Biden จบลง ก่อนที่ Trump จะเดินเข้าสู่เวที แม้จะมีการใช้เพลงของ The Undertaker แต่ไม่มีรายงานว่า Calaway มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ดังกล่าวโดยตรง อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านั้นเขาเคยบริจาคเงินสนับสนุนการหาเสียงของ Trump ในปี 2020 และต่อมาได้ประกาศสนับสนุน Trump ในการเลือกตั้งปี 2024[166][167]

ในปี 2024 Calaway เปิดช่อง YouTube และพอดแคสต์ของตนเองชื่อ Six Feet Under with Mark Calaway[168] รายการหยุดออกอากาศชั่วคราวในเดือนมีนาคม 2025 ก่อนที่จะมีการประกาศว่า WWE ได้เข้าซื้อสิทธิ์พอดแคสต์ดังกล่าว ต่อมาในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน รายการกลับมาออกอากาศอีกครั้งผ่านช่อง YouTube อย่างเป็นทางการของ WWE โดยเชิญนักมวยปล้ำหลายคนมาเป็นแขกรับเชิญ[169] เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2025 WWE ประกาศเปิดช่อง YouTube ใหม่ของ Calaway ชื่อ Undertaker เพื่อเฉลิมฉลองการครบรอบ 35 ปี ในวงการมวยปล้ำของเขา โดยเนื้อหาหลักคือการพูดคุยเกี่ยวกับเส้นทางอาชีพของตนเอง และรับชมพร้อมแสดงความคิดเห็นต่อแมตช์มวยปล้ำต่าง ๆ[170] ต่อมาในวันที่ 27 มกราคม 2026 Matt Lyda อดีตผู้ร่วมดำเนินรายการของ Calaway ได้นำพอดแคสต์เดิมมารีแบรนด์ใหม่เป็นรายการของตนเองในชื่อ When Wrestling Was Real with Matt Lyda

ในปี 2025 Calaway ปรากฏตัวในสารคดี WrestleMania IX: The Spectacle ซึ่งเผยแพร่ผ่านแพลตฟอร์ม Peacock เมื่อวันที่ 11 เมษายน 2025[171][172]

ตั้งแต่เปิดตัวซีซันแรกเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2025 Calaway ทำหน้าที่เป็นหนึ่งใน "Legends" หรือโค้ชของรายการโทรทัศน์ WWE LFG รายการนี้นำเสนอการแข่งขันของนักมวยปล้ำดาวรุ่งจาก WWE Performance Center เพื่อชิงสัญญาเข้าสังกัดแบรนด์ WWE NXT[173] ในซีซันแรก Calaway สามารถพาทีมของตนคว้าชัยชนะในการแข่งขันได้สำเร็จ[174]

ผลงานวงการบันเทิง

Film
Year Title Role Notes
1991 Suburban Commando[165] Hutch
1999 Beyond the Mat Himself Documentary
2015 The Flintstones & WWE: Stone Age SmackDown! The Undertaker (Deadman) Voice
2016 Scooby-Doo! and WWE: Curse of the Speed Demon
2017 Surf's Up 2: WaveMania
2021 Escape the Undertaker Interactive
Television
Year Title Role Notes
1999 Poltergeist: The Legacy Soul Chaser Demon 2 episodes
Downtown The Undertaker (Deadman voice) Episode: "The Con"
Celebrity Deathmatch Episode: "Halloween Episode I"
2001 America's Most Wanted[175] The Undertaker (American Badass)
2025 WWE LFG Himself Judge

แชมป์และความสำเร็จ

เป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวท
  1. ↑ Calaway retired on June 21, 2020, during the final episode of WWE Network series Undertaker: The Last Ride.[6] He later confirmed to TheWrap on November 13 that he was "officially retired".[7] WWE held an official retirement ceremony for Calaway on November 22.[8]

สถิติในเรสเซิลเมเนีย

สถิติแพ้-ชนะของอันเดอร์เทเกอร์ในเรสเซิลเมเนีย[206]
ผลสถิติคู่ต่อสู้วันที่เวลาสถานที่หมายเหตุ
Win 1-0 Jimmy Snuka มีนาคม 24, 1991
WrestleMania VII		 4:20
Pinfall		 Los Angeles Memorial Sports Arena
Los Angeles, California
Win 2-0 Jake Roberts เมษายน 5, 1992
WrestleMania VIII		 6:36
Pinfall		 Hoosier Dome
Indianapolis, Indiana
Win 3–0
 Giant González เมษายน 4, 1993
WrestleMania IX		 7:33
Disqualification		 Caesars Palace
Las Vegas, Nevada
Win 4–0 King Kong Bundy เมษายน 2, 1995
WrestleMania XI		 6:36
Pinfall		 Hartford Civic Center
Hartford, Connecticut
Win 5–0
 Diesel มีนาคม 31, 1996
WrestleMania XII		 16:46
Pinfall		 Arrowhead Pond
Anaheim, California
Win 6–0 Sycho Sid มีนาคม 23, 1997
WrestleMania 13		 21:19
Pinfall		 Rosemont Horizon
Rosemont, Illinois		 ชิงแชมป์ WWF Championship
Win 7–0 Kane มีนาคม 29, 1998
WrestleMania XIV		 16:58
Pinfall		 Fleet Center
Boston, Massachusetts
Win 8–0 Big Bossman มีนาคม 28, 1999
WrestleMania XV		 9:46
Pinfall		 First Union Center
Philadelphia, Pennsylvania		 กติกา Hell in a Cell match
Win 9–0 Triple H เมษายน 1, 2001
WrestleMania X-Seven		 18:17
Pinfall		 Reliant Astrodome
Houston, Texas
Win 10–0 Ric Flair มีนาคม 17, 2002
WrestleMania X8		 18:47
Pinfall		 SkyDome
Toronto, Ontario, Canada		 ไม่มีการปรับแพ้ฟาล์ว
Win 11–0 A-Train and Big Show มีนาคม 30, 2003
WrestleMania XIX		 9:45
Pinfall		 Safeco Field
Seattle, Washington		 แฮนดิแคป 2 รุม 1
Win 12–0 Kane มีนาคม 14, 2004
WrestleMania XX		 7:45
Pinfall		 Madison Square Garden
New York City, New York
Win 13–0 Randy Orton เมษายน 3, 2005
WrestleMania 21		 14:14
Pinfall		 Staples Center
Los Angeles, California
Win 14–0 Mark Henry เมษายน 2, 2006
WrestleMania 22		 9:26
Casket		 Allstate Arena
Rosemont, Illinois		 จับใส่โลงศพ
Win 15–0 Batista เมษายน 1, 2007
WrestleMania 23		 15:47
Pinfall		 Ford Field
Detroit, Michigan		 ชิงแชมป์ World Heavyweight Championship
Win 16–0 Edge มีนาคม 30, 2008
WrestleMania XXIV		 23:50
Submission		 Citrus Bowl
Orlando, Florida		 ชิงแชมป์ World Heavyweight Championship
Win 17–0 Shawn Michaels เมษายน 5, 2009
WrestleMania XXV		 30:41
Pinfall		 Reliant Stadium
Houston, Texas
Win 18–0 Shawn Michaels มีนาคม 28, 2010
WrestleMania XXVI		 23:59
Pinfall		 University of Phoenix Stadium
Glendale, Arizona		 สถิติ vs อาชีพ
Win 19–0 Triple H เมษายน 3, 2011
WrestleMania XXVII		 29:22
Submission		 Georgia Dome
Atlanta, Georgia		 ไม่มีกฏกติกา
Win 20–0 Triple H เมษายน 1, 2012
WrestleMania XXVIII		 30:50
Pinfall		 Sun Life Stadium
Miami Gardens, Florida		 กติกา Hell in a Cell match โดยมี Shawn Michaels เป็นกรรมการพิเศษ
Win 21–0 CM Punk เมษายน 7, 2013
WrestleMania 29		 22:07
Pinfall		 MetLife Stadium
East Rutherford, New Jersey
Loss 21–1 Brock Lesnar เมษายน 6, 2014
WrestleMania XXX		 25:12
Pinfall		 Mercedes-Benz Superdome
New Orleans, Louisiana		 จบสถิติ
Win 22–1 Bray Wyatt มีนาคม 29, 2015
WrestleMania 31		 15:12
Pinfall		 Levi's Stadium
Santa Clara, California		 [207]
Win 23–1 Shane McMahon เมษายน 3, 2016
WrestleMania 32		 30:05
Pinfall		 AT&T Stadium
Arlington, Texas		 กติกา Hell in a Cell match
Loss 23–2 Roman Reigns เมษายน 2, 2017
WrestleMania 33		 24:58
Pinfall		 Camping World Stadium
Orlando, Florida		 ไม่มีกฏกติกา
Win 24-2 John Cena เมษายน 8, 2018
WrestleMania 34		 2:46
Pinfall		 Mercedes-Benz Superdome
New Orleans, Louisiana
Win 25-2 AJ Styles 4 เมษายน 2020

WrestleMania 36

 19:18
Burial		 WWE Performance Center
Orlando, Florida		 กติกา Boneyard Match[99]

อ้างอิง

  1. ↑ WWF Superstars of Wrestling. พฤศจิกายน 19, 1990.{{cite episode}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. ↑ "The Undertaker details experience of wrestling inside a Federal prison". msn.com. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 31, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ "Mean Mark Vs Road Warrior Animal". WCW/NWA Power Hour. 1989.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 "Undertaker". Cagematch.net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 10, 2017. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 8, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. 1 2 3 4 "Undertaker bio". WWE. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 22, 2016. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 27, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ "The Undertaker announces retirement from WWE". Hindustan Times. มิถุนายน 22, 2020. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 19, 2020. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 19, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. 1 2 Maglio, Tony (พฤศจิกายน 12, 2020). "WWE's The Undertaker on Retirement, Boneyard Match and When Wrestlers' Court Gets Real". TheWrap. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 13, 2020. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 14, 2020. I am officially retired.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. 1 2 Chaudhury, Shuvangi Sen (พฤศจิกายน 23, 2020). "My Time has Come" – The Undertaker Gives an Emotional Speech on his Final Farewell at Survivor Series". Essentially Sports. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 20, 2022. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 23, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ Dias, Luke (ธันวาคม 26, 2020). "How Did The Undertaker's "Deadman" Gimmick Become the Best in WWE History?". EssentiallySports. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 12, 2022. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 11, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ Hornbaker, Tim (มกราคม 1, 2012). "Legends of Prowrestling". Simon and Schuster. ISBN 9781613213148. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 16, 2023. สืบค้นเมื่อ มกราคม 1, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ Shekhawat, Dushyant (เมษายน 3, 2017). "Undertaker's Last Rite". Arre. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 31, 2022. สืบค้นเมื่อ มกราคม 1, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ Shekhawat, Dushyant (เมษายน 4, 2011). "(Un)dead Wrestler Of The Week: The Undertaker". Deadspin. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 31, 2022. สืบค้นเมื่อ มกราคม 1, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 "PWI Awards". Pro Wrestling Illustrated. Kappa Publishing Group. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 21, 2016. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 17, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Meltzer, Dave (มกราคม 26, 2011). "Biggest issue of the year: The 2011 Wrestling Observer Newsletter Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter. Campbell, CA: 1–40. ISSN 1083-9593.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "Texas Birth Index, 1903–1997". FamilySearch. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 29, 2016. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 29, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ New Wave Wrestling, February 1995, issue 15, p.15.
  17. ↑ "Not even a birthday cake can make the Undertaker smile". SB Nation. มีนาคม 24, 2016. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มิถุนายน 29, 2020. สืบค้นเมื่อ มกราคม 24, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  18. ↑ Calaway, Timothy (มีนาคม 24, 2020). "Timothy Calaway obituary". Legacy. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มิถุนายน 30, 2020. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 12, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  19. ↑ "Waltrip trivia page". Waltrip High School. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 31, 2012. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 27, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  20. ↑ Tim O'Shei (กรกฎาคม 1, 2009). Undertaker. Capstone. น. 8–11. ISBN 978-1-4296-3351-2.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ Jennifer Bringle (ธันวาคม 2011). The Undertaker: Master of Pain. The Rosen Publishing Group. น. 7–8. ISBN 978-1-4488-5536-0.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. ↑ A. R. Schaefer (มิถุนายน 2002). The Undertaker: Pro Wrestler Mark Callaway. Capstone. น. 12–13. ISBN 978-0-7368-1312-9.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  23. ↑ "The Undertaker". Steve Austin's Broken Skull Sessions. พฤศจิกายน 24, 2019. 3–8 & 20 นาที. WWE Network.{{cite episode}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ Undertaker: This Is My Yard (DVD). WWE Home Video. 2001. เหตุการณ์เกิดขึ้นที่ 1:38.
  25. ↑ "Former WWE manager Paul Bearer". Pro Wrestling Dot Net. พฤษภาคม 18, 2010. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 10, 2019. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 28, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ Johnson, Mike (พฤศจิกายน 25, 2020). "Eric Bischoff's place in history, Undertaker & Paul Bearer, hate-watching pro wrestling, the Gobbledy Gooker's return and more". PWInsider. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 10, 2021. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 25, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Keller, Wade (ธันวาคม 1, 2019). "VIP audio 12/1". The Fix with Todd Martin. 76 นาที. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 10, 2021. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 8, 2019.{{cite episode}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) – โดยทาง PWTorch.com (ต้องรับบริการ)
  28. ↑ "Undertaker: Matches (p.24, archived)". Cagematch.net. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 8, 2019. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 8, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  29. ↑ "Event: 26.06.1987". Cagematch.net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 10, 2021. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 8, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  30. ↑ Scherer, Dave (พฤศจิกายน 24, 2020). "Can a wrestler get the leverage needed to have the upper hand against WWE, training Taker, Drew is scary and more". PWInsider. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 10, 2021. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 25, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ Keller, Wade (ธันวาคม 12, 2019). "VIP audio 12/12". The Fix with Todd Martin. 18 นาที. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 13, 2019. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 13, 2019.{{cite episode}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) – โดยทาง PWTorch.com (ต้องรับบริการ)
  32. ↑ "Episode 14: 1990 Survivor Series". Something to Wrestle with Bruce Prichard. November 4, 2016. c. 150 minutes in (commercials vary between locations).
  33. ↑ Schire, George (2010). Minnesota's Golden Age of Wrestling. Minnesota Historical Society Press. น. 200. ISBN 978-0873516204.
  34. ↑ "Matches". www.cagematch.net (ภาษาอังกฤษ). สิงหาคม 22, 1987. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 16, 2023. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 1, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ Dilbert, Ryan. "Undertaker's Early Career a Reminder of How Vital Finding the Right Gimmick Is". Bleacher Report. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กันยายน 10, 2021. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 16, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. 1 2 "Texas Heavyweight Title history". Wrestling-Titles.com. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 13, 2015. สืบค้นเมื่อ เมษายน 9, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ "Undertaker's Wrestlemania streak playlist".
  38. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 "WrestleMania Legacy". World Wrestling Entertainment. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-04-13. สืบค้นเมื่อ 2008-07-10.
  39. ↑ 2007 Wrestling almanac & book of facts. "Wrestling’s historical cards" (p.98–99)
  40. ↑ "WrestleMania XV Results". World Wrestling Entertainment. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2008-03-29. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 21, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  41. ↑ McAvennie, Michael (2003). "WWE The Yearbook: 2003 Edition". Pocket Books. น. 79–80.
  42. 1 2 Michael McAvennie (2003). "WWE The Yearbook: 2003 Edition". Pocket Books. น. 80–81.
  43. ↑ 2007 Wrestling almanac & book of facts. "Wrestling’s historical cards" (p.115–116)
  44. ↑ "Raw-March 7, 2005 Results". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2007-05-01.
  45. ↑ "SmackDown-December 2, 2005 Results". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2007-05-01.
  46. ↑ Dee, Louie (2007-01-28). "A Phenom-enal Rumble". World Wrestling Entertainment.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-04-13. สืบค้นเมื่อ 2007-08-23.
  47. ↑ Dee, Louie (2008-02-17). "No Way Out Match results". World Wrestling Entertainment. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2009-02-25. สืบค้นเมื่อ 2008-02-17.
  48. ↑ "SmackDown: A woman's scorn, a Deadman reborn". สืบค้นเมื่อ 2008-06-25.
  49. ↑ DiFino, Lennie (2008-08-17). "Unleashed in Hell". World Wrestling Entertainment. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-08-22. สืบค้นเมื่อ 2008-08-18.
  50. ↑ "Undertaker def. Big Show (Casket Match)". World Wrestling Entertainment. พฤศจิกายน 23, 2008. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 5, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  51. ↑ "Undertaker def. Shawn Michaels". World Wrestling Entertainment. เมษายน 1, 2009. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 5, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  52. ↑ "CM Punk def. Jeff Hardy (New World Heavyweight Champion)". World Wrestling Entertainment. สิงหาคม 23, 2009. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 5, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  53. ↑ Tello, Craig (2009-09-13). "Hell's Gate-crasher". World Wrestling Entertainment. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-11-01. สืบค้นเมื่อ 2009-09-26.
  54. ↑ Sokol, Brian; Sokol, Chris (2009-10-05). "Title changes highlight Hell in a Cell". Slam Wrestling. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-04-19. สืบค้นเมื่อ 2009-10-05.
  55. ↑ Kapur, Bob (2009-12-14). "New champs at strong WWE TLC show". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-04-18. สืบค้นเมื่อ 2010-02-01.
  56. ↑ Fritz, Brian (กุมภาพันธ์ 22, 2010). "the Undertaker Burned During Accident at Elimination Chamber". AOL Fanhouse. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2012-12-10. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 5, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  57. ↑ Plummer, Dale; Tylwalk, Nick (2010-02-22). "Batista, Jericho and Michaels capitalize on Elimination Chamber opportunities". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-04-19. สืบค้นเมื่อ 2010-02-24.
  58. ↑ Plummer, Dale (2010-02-22). "RAW: Finding a Jewel on the Road to Wrestlemania". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-11-29. สืบค้นเมื่อ 2010-04-01.
  59. ↑ Plummer, Dale; Tylwalk, Nick (2010-03-29). "Undertaker ends Shawn Michaels' career in thrilling rematch to cap off Wrestlemania XXVI". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-10-06. สืบค้นเมื่อ 2010-04-01.
  60. ↑ "WWE "Unnatural Phenom-enon"". Wwe.com. 2010-06-04. สืบค้นเมื่อ 2011-10-24.
  61. ↑
  62. ↑ Hillhouse, Dave (2010-09-25). "Smackdown: Kickin' it old school". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-10-17. สืบค้นเมื่อ 2010-10-04.
  63. ↑ "Results:the Undertaker def. Triple H (No Holds Barred Match)". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2011-04-05.
  64. ↑ Passero, Mitch (มกราคม 30, 2012). "the Undertaker returned with his sights set on Triple H". WWE. สืบค้นเมื่อ มกราคม 30, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  65. ↑ Passero, Mitch (มกราคม 30, 2012). "the Undertaker returned with his sights set on Triple H". WWE. สืบค้นเมื่อ มกราคม 30, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  66. ↑ "the Undertaker def. Triple H (Hell in a Cell Match with special referee Shawn Michaels)". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2013-03-02.
  67. ↑ J., Cyril. "Raw 1,000 results". WWE. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 23, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  68. ↑ J., Cyril. "Undertaker and Kane fight off their attackers and stand tall: Raw, July 23, 2012". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2012-07-24. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 23, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  69. ↑ "the Undertaker rises again and CM Punk punches his WrestleMania ticket". WWE.com. 2012-03-04. สืบค้นเมื่อ 2013-03-05.
  70. ↑ "WWE goes into overtime: Raw, March 11, 2013". WWE.com. 2013-03-11. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-03-15. สืบค้นเมื่อ 2013-03-20.
  71. ↑ "CM Punk interrupts Undertaker's tribute to Paul Bearer: Raw, March 11, 2013". WWE.com. 2012-03-11. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-03-15. สืบค้นเมื่อ 2013-03-20.
  72. ↑ "CM Punk taunts the Undertaker with Paul Bearer's urn: RAW, March 18, 2013". WWE.com. 2012-03-18. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2013-03-20. สืบค้นเมื่อ 2013-03-20.
  73. ↑ http://www.wwe.com/shows/wrestlemania/29/wrestlemania-29-results-26104708
  74. ↑ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 4/8: Complete "virtual-time" coverage of live Raw - WM29 fall-out, new World Champ, no Rock, Taker live, crowd takes over".
  75. ↑ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 4/22 (Second Hour): Shield vs. The Undertaker six-man tag match, Ryder squashed".
  76. ↑ "PARKS' WWE SMACKDOWN REPORT 4/26: Complete coverage of the loaded Friday night show, including Undertaker vs. Ambrose, Henry vs. Orton".
  77. ↑ Tylwalk, Nick. "Raw: Longer matches and a dramatic return in Green Bay". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[ลิงก์เสีย]
  78. ↑ Murphy, Ryan (6 เมษายน 2014). "Brock Lesnar def. The Undertaker". WWE Official Website. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2014-03-02. สืบค้นเมื่อ 15 เมษายน 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  79. ↑ Hooton, Christopher (7 เมษายน 2014). "Undertaker's streak ends at WrestleMania 30: Does Brock Lesnar loss spell retirement for the Dead Man?". The Independent. สืบค้นเมื่อ 15 เมษายน 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  80. ↑ Butterly, Amelia (8 เมษายน 2014). "WWE WrestleMania star The Undertaker has head injury". BBC. สืบค้นเมื่อ 15 เมษายน 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  81. ↑ Caldwell, James (กุมภาพันธ์ 22, 2015). "CALDWELL'S WWE FAST LANE PPV RESULTS 2/22: Complete "virtual-time" coverage of Bryan vs. Reigns, Cena vs. Rusev, Sting-Hunter confrontation, final PPV before WM31". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 22, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  82. ↑ Caldwell, James (มีนาคม 9, 2015). "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 3/9: Complete "virtual-time" coverage of live Raw - Lesnar appears, Orton strikes, Taker "responds" to Bray, Sting "speaks," latest WM31 hype, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 9, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  83. ↑ Caldwell, James (มีนาคม 29, 2015). "CALDWELL'S WM31 PPV RESULTS 3/29: Complete "virtual-time" coverage of WWE World Title match, Taker's return, Sting vs. Triple H, Cena vs. Rusev, Rock/UFC surprise, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 29, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  84. ↑ Caldwell, James (กรกฎาคม 19, 2015). "CALDWELL'S WWE BATTLEGROUND PPV REPORT 7/19: Complete "virtual-time" coverage of live PPV - Rollins vs. Lesnar, Cena vs. Owens III, Orton returns home, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  85. ↑ "The Undertaker vs. Brock Lesnar". WWE. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 18, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  86. ↑ Martin, Adam (ตุลาคม 25, 2015). "WWE Hell in a Cell PPV Results". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 25, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  87. ↑ Tedesco, Mike (ตุลาคม 26, 2015). "WWE RAW Results - 10/26/15". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 26, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  88. ↑ "The Undertaker and Demon Kane Return!". WWE.com. พฤศจิกายน 9, 2015. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-11-12. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 10, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  89. ↑ "WWE Survivor Series 2015 Results: The Brothers of Destruction defeated The Wyatt Family". พฤศจิกายน 22, 2015. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2017-06-09. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 23, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  90. ↑ Caldwell, James. "2/22 Raw News". PWTorch.com. สืบค้นเมื่อ 22 เมษายน 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  91. ↑ Caldwell, James. "3/21 WWE Raw Results – Caldwell's Complete Live Report". PWTorch.com. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 25, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  92. ↑ Caldwell, James. "4/3 WrestleMania 32 PPV Results – CALDWELL'S Complete Live Report on Main PPV". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ เมษายน 3, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  93. ↑ Buthia, Jimmy (18 เมษายน 2016). "WWE WrestleMania Revenge tour: Triple H to fight Dean Ambrose after The Undertaker pulls out". International Business Times. IBT Media. สืบค้นเมื่อ 6 มิถุนายน 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  94. ↑ Martin, Adam (พฤศจิกายน 15, 2016). "WWE Smackdown Results – 11/15/16 (Live from Wilkes-Barre, 900th episode, The Undertaker and Edge return)". WrestleView. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 15, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  95. ↑ Keller, Wade. "KELLER'S WWE MONDAY NIGHT RAW REPORT 1/9: Reigns vs. Owens & Jericho, Shawn Michaels, Foley's Performance Review, Undertaker "rumored" to appear". pwtorch.com. TDH Communications Inc. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2017-01-10. สืบค้นเมื่อ 9 มกราคม 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  96. ↑ Keller, Wade. "KELLER'S WWE RAW REPORT 1/23: Final show before the Royal Rumble, Goldberg-Lesnar hype, Reigns confronted by Jericho & Owens". pwtorch.com. TDH Communications Inc. สืบค้นเมื่อ 23 มกราคม 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  97. ↑ "Full 2017 Royal Rumble Match statistics: entrants, eliminations, times and more". WWE.com. มกราคม 30, 2017. สืบค้นเมื่อ มกราคม 30, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  98. ↑ Clapp, John (มีนาคม 13, 2017). "The Undertaker vs. Roman Reigns". WWE. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 20, 2022. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 13, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  99. 1 2 Burdick, Michael. "Roman Reigns def. The Undertaker". WWE. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 4, 2017. สืบค้นเมื่อ เมษายน 2, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  100. ↑ Powell, Jason (เมษายน 2, 2017). "Powell's WrestleMania 33 live review: Undertaker vs. Roman Reigns, Goldberg vs. Brock Lesnar for the WWE Universal Championship, AJ Styles vs. Shane McMahon, Seth Rollins vs. Triple H in an unsanctioned match". Pro Wrestling Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 3, 2017. สืบค้นเมื่อ เมษายน 2, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  101. ↑ "WrestleMania 34 Results – 4/8/18 (Reigns vs. Lesnar, Styles vs. Nakamura, Rousey)". Wrestleview. เมษายน 8, 2018. สืบค้นเมื่อ เมษายน 8, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  102. ↑ Burdick, Michael. "Undertaker vs. Rusev (Casket Match)". WWE. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 20, 2022. สืบค้นเมื่อ เมษายน 12, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  103. ↑ Pappolla, Ryan. "Triple H def. The Undertaker". WWE. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 3, 2019. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 6, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  104. 1 2 Powell, Jason (มิถุนายน 24, 2019). "6/24 WWE Raw Results: Powell's review of U.S. Champion Ricochet vs. AJ Styles in a non-title match, Roman Reigns vs. Shane McMahon and Drew McIntyre in a handicap match, WWE Champion Kofi Kingston vs. Sami Zayn in a non-title match". Pro Wrestling Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กรกฎาคม 1, 2019. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 25, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  105. ↑ Powell, Jason (มิถุนายน 7, 2019). "WWE Super ShowDown results: Powell's live review of Undertaker vs. Goldberg, Seth Rollins vs. Baron for the WWE Universal Championship, Kofi Kingston vs. Dolph Ziggler for the WWE Championship, Triple H vs. Randy Orton, Roman Reigns vs. Shane McMahon". Pro Wrestling Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มิถุนายน 30, 2019. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 7, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  106. 1 2 "The first-ever Tuwaiq Trophy Gauntlet Match". WWE. กุมภาพันธ์ 11, 2020. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 13, 2020. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 11, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  107. ↑ Brookhouse, Brent (มีนาคม 9, 2020). "2020 WWE Elimination Chamber results, recap, grades: Shayna Baszler dominates, Undertaker appears". CBSSports.com. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 9, 2020. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 9, 2020.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  108. ↑ Powell, Jason (มีนาคม 9, 2020). "3/9 WWE Raw Results: Powell's review of Edge returning following Randy Orton's attack on Beth Phoenix, Rey Mysterio vs. Angel Garza, Drew McIntyre in action, the build to WrestleMania kicks in". Pro Wrestling Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 20, 2020. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 9, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  109. ↑ Matadeen, Renaldo (มิถุนายน 26, 2020). "WWE's The Last Ride: How Undertaker's Unholy Trinity Made the Boneyard Match". Comic Book Resources. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 25, 2021. สืบค้นเมื่อ เมษายน 20, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  110. ↑ "Buried Alive matches". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 25, 2008. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 8, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  111. ↑ Chiari, Mike. "The Undertaker Beats AJ Styles in Boneyard Match at WWE WrestleMania 36". Bleacher Report. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 26, 2020. สืบค้นเมื่อ เมษายน 15, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  112. ↑ McCarrick, Michael (พฤษภาคม 10, 2020). "WWE: Undertaker May NOT Have Won His Last WrestleMania Match - Here's Why". Comic Book Resources. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 27, 2022. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 26, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  113. ↑ "The Undertaker announces retirement; emotional fans, WWE Superstars pay tribute to 'Deadman'". WION. มิถุนายน 22, 2020. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 20, 2022. สืบค้นเมื่อ กันยายน 14, 2020.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  114. ↑ Rego, Andrew (มิถุนายน 24, 2020). "Undertaker Receives a Grand Tribute Following Retirement From WWE". EssentiallySports. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 20, 2022. สืบค้นเมื่อ กันยายน 14, 2020.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  115. ↑ Powell, Jason (พฤศจิกายน 22, 2020). "WWE Survivor Series results: Powell's review of Undertaker's Final Farewell, Drew McIntyre vs. Roman Reigns, Asuka vs. Sasha Banks, Kofi Kingston and Xavier Woods vs. The Street Profits, Bobby Lashley vs. Sami Zayn in champion vs. champion matches, Team Raw vs. Team Smackdown in Survivor Series elimination matches". Pro Wrestling Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 23, 2020. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 22, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  116. ↑ Brookhouse, Brent; Silverstein, Adam (พฤศจิกายน 22, 2020). "2020 WWE Survivor Series results, recap, grades: Undertaker bids farewell, Roman Reigns-Drew McIntyre delivers". CBS Sports. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤศจิกายน 30, 2020. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 23, 2020.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  117. ↑ WWE.com Staff (กุมภาพันธ์ 18, 2022). "The Undertaker to be inducted into the WWE Hall of Fame Class of 2022". WWE. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 18, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  118. ↑ "The Undertaker inducts Muhammad Ali into the WWE Hall of Fame: 2024 WWE Hall of Fame highlights". WWE YouTube. เมษายน 5, 2024. สืบค้นเมื่อ เมษายน 5, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  119. ↑ Rathi, Ishaan (เมษายน 8, 2024). "Cody Rhodes Wins Undisputed WWE Championship In Match Filled with Surprises at WrestleMania 40 Sunday". Ringside News. สืบค้นเมื่อ เมษายน 8, 2024.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  120. ↑ Kennedy, Jamie (สิงหาคม 20, 2025). "The Undertaker Lands Powerful New Role In Wrestling (WWE News)". What Culture. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 20, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  121. ↑ "WWE Analysis: Is The Undertaker the greatest of all time?". Sky Sports.
  122. ↑ "The Undertaker voted greatest WWE Superstar of all time". Digital Spy. พฤษภาคม 20, 2013. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 21, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  123. ↑ "Top 50 Wrestlers of All Time". IGN. พฤศจิกายน 2, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  124. ↑ Luis Paez-Pumar (พฤศจิกายน 22, 2015). "The 10 Best Matches of 25 Years of the Undertaker". Complex.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  125. ↑ Winkie, Luke (กรกฎาคม 26, 2016). "Ranking the top 101 wrestlers of all time". Sports Illustrated. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 1, 2016.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  126. ↑ "2012 WWE Slammy Awards and WWE.com Slammy Awards winners".
  127. ↑ "PWI Awards". www.pwi-online.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 21, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  128. ↑ Solowrestling (มีนาคม 15, 2021). "WWE escoge el Rock vs. Cena como el mejor main event de WrestleMania".{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  129. ↑ Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine: Big Show Interview: On The Undertaker, Ultimate Warrior, leaving WWE, Hall of Fame. YouTube. มิถุนายน 6, 2014.{{cite AV media}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  130. ↑ "Who's your favorite wrestler's favorite wrestler?". WWE.
  131. ↑ "WWE Chief Vince McMahon Is Still Making Gains". Muscle & Fitness. กรกฎาคม 6, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  132. ↑ Linder, Zach. "The 20 most dangerous Superstars ever". WWE. สืบค้นเมื่อ เมษายน 2, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  133. ↑ Records, Guinness World (กันยายน 10, 2015). Guinness World Records Gamer's Edition 2016. Guinness World Records. ISBN 9781910561102.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  134. ↑ Fordy, Tom (พฤศจิกายน 22, 2015). "Why the Undertaker is the world's greatest sportsman". The Telegraph. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 10, 2022. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 19, 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  135. ↑ "New Undertaker graphic novel set to dig deeper into career of one of WWE's biggest icons". ESPN.com. เมษายน 23, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  136. ↑ Dr.Gonzo (พฤษภาคม 5, 2017). "MAGIC, MEMORIES AND MANIA: Top 10 Undertaker Matches from Mankind to Punk to Michaels to Triple H, which finished first? -".{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  137. ↑ "Revisit The Highest-Rated Segment In The History Of Monday Night Raw". UPROXX. กันยายน 28, 2016. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 24, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  138. ↑ Solowrestling (พฤษภาคม 11, 2020). "The Undertaker: 'Una conmoción en un sólo combate destruyó mi confianza'". solowrestling.mundodeportivo.com.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  139. ↑ Paez-Pumar, Luiz (เมษายน 3, 2017). "7 'WrestleMania 33' Takeaways: What Comes Next for WWE Superstars". Rolling Stone. สืบค้นเมื่อ เมษายน 3, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  140. ↑ Solowrestling (พฤษภาคม 8, 2020). "The Undertaker revela su decepción por el combate contra Roman Reigns en WrestleMnaia 33". solowrestling.mundodeportivo.com.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  141. ↑ Fowler, Matt (เมษายน 9, 2018). "The Undertaker's WrestleMania Return Was Awesome...But Now He Needs to Retire".{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  142. ↑ Keller, Wade (พฤศจิกายน 2, 2018). "WWE CROWN JEWEL RESULTS 11/2: Keller's report on Styles vs. Joe, Strowman vs. Lesnar, World Cup tournament, Michaels & Triple H vs. Kane & Undertaker". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 2, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  143. ↑ Powell, Jason (พฤศจิกายน 2, 2018). "Powell's WWE Crown Jewel live review: Brock Lesnar vs. Braun Strowman for the vacant WWE Universal Championship, AJ Styles vs. Samoa Joe for the WWE Championship, Undertaker and Kane vs. DX, World Cup tournament". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 2, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  144. ↑ Rose, Bryan (มิถุนายน 7, 2019). "WWE Super ShowDown live results: The Undertaker vs. Goldberg". Figure Four Online. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 9, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  145. ↑ Meltzer, Dave. "June 17, 2019 Observer Newsletter: Scary incidents in the ring, NJPW Dominion review". f4wonline.com. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 17, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)(ต้องรับบริการ)
  146. ↑ "The Undertaker: 'El combate de WWE Crown Jewel 2018 fue un desastre'". solowrestling.mundodeportivo.com. พฤษภาคม 22, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  147. ↑ "The Top 25 Matches of 2019". WWE.
  148. ↑ "What was the best match of 2020?". WWE. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 17, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  149. ↑ Bixenspan, David (เมษายน 7, 2020). "WrestleMania Still Happened Last Weekend. Without Fans. It Was Weird". Slate Magazine. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 26, 2020.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  150. ↑ Mueller, The Doctor Chris (เมษายน 5, 2020). "WWE WrestleMania 36 Results: Winners, Grades, Reaction and Highlights from Day 1". Bleacher Report. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 26, 2020.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  151. 1 2 3 Maitra, Sayantan (เมษายน 7, 2017). "Undertaker's wife Michelle McCool reveals first-ever photo of their daughter". International Business Times. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 19, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  152. ↑ Martin, Adam (มิถุนายน 29, 2010). "Report: WWE stars wed this past week". WrestleView. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 4, 2023. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 5, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  153. ↑ "El hijo de 3 años de The Undertaker dice su primera palabrota y todo gracias a la leyenda millonaria de la NFL" (ภาษาสเปน). Sportprat. สิงหาคม 8, 2022. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 24, 2022. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 24, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  154. ↑ "The uncensored history of The Undertaker's locker room group: The Bone Street Krew". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 30, 2016. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 6, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  155. ↑ "Did you know that WWE's The Undertaker has a Black Belt in Brazilian Jiu Jitsu?". BjjTribes. กุมภาพันธ์ 6, 2021. สืบค้นเมื่อ เมษายน 19, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  156. ↑ Barazani, Tomer (สิงหาคม 15, 2021). "WATCH: The Undertaker Receives Special Gift From Texas Football". Texas Longhorns On SI. สืบค้นเมื่อ กันยายน 8, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  157. ↑ Werner, Barry (ธันวาคม 2, 2023). "Quinn Ewers receives Big 12 championship belt from The Undertaker". Touchdown Wire (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2026-01-29.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  158. ↑ Martin, Adam (มิถุนายน 17, 2007). "The Undertaker gets involved in real estate venture; his return to WWE". WrestleView. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 21, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  159. ↑ "The Zeus Compton Calaway Save the Animals Fund". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กุมภาพันธ์ 4, 2005. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 19, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  160. ↑ Newby, John (มิถุนายน 7, 2020). "WWE: Undertaker Taking Heat for Blue Lives Matter Support". Pop Culture. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 21, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  161. ↑ Meltzer, Dave (ตุลาคม 30, 2020). "November 2, 2020 Observer Newsletter: WWE Q3 financials, more". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 4, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  162. ↑ Sparks, Hannah (กุมภาพันธ์ 23, 2021). "Dwayne 'The Rock' Johnson endorsed for president by WWE's Undertaker". New York Post. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 21, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  163. ↑ "Take Your Pick". ตุลาคม 18, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  164. ↑ https://timesofindia.indiatimes.com/sports/wwe/top-stories/how-kane-and-undertakers-endorsement-helped-donald-trump-win-the-2024-presidential-election/articleshow/115058459.cms
  165. 1 2 "Suburban Commando". Rotten Tomatoes. สืบค้นเมื่อ เมษายน 26, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  166. ↑ Vlamis, Kelsey (มกราคม 16, 2022). "Trump was introduced at his Arizona rally with the walkout song for WWE wrestler The Undertaker". Business Insider. สืบค้นเมื่อ มกราคม 16, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  167. ↑ "Trump was featured at his Arizona rally with WWE wrestler The Undertaker's exit song". Trixabia. มกราคม 16, 2022. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ มกราคม 16, 2022. สืบค้นเมื่อ มกราคม 16, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  168. ↑ Six Feet Under with Mark Calaway (ตุลาคม 24, 2023). Undertaker Rips His Pants Before Meeting Vince McMahon. สืบค้นเมื่อ กันยายน 8, 2025 – โดยทาง YouTube.{{cite AV media}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  169. ↑ "Original Co-Host Of The Undertaker's Podcast Details His Removal From The Show". สิงหาคม 18, 2025. สืบค้นเมื่อ กันยายน 8, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  170. ↑ "Undertaker launches new YouTube channel". WWE. พฤศจิกายน 19, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  171. ↑ McCarthy, Tyler (เมษายน 2, 2025). "WWE's New Peacock Doc Reveals the Shocking Events Behind WrestleMania in 1993". NBC News. สืบค้นเมื่อ เมษายน 11, 2025.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  172. ↑ "WrestleMania IX: Becoming a Spectacle premieres Friday, April 11, on Peacock". WWE.com. เมษายน 2, 2025. สืบค้นเมื่อ เมษายน 11, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  173. ↑ White, Peter (มีนาคม 5, 2025). "WWE Reality Shows Renewed & 'Storage Wars' Supersized At A&E, Gabourey Sidibe & Yaya DaCosta To Star In Lifetime Movies". Deadline. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 21, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  174. ↑ Liam (ตุลาคม 6, 2025). "The Undertaker Loses WWE Championship". WrestleTalk. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 21, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  175. ↑ Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine: The Undertaker And Kane In America's Most Wanted. กรกฎาคม 28, 2011 – โดยทาง YouTube.{{cite AV media}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  176. ↑ Eck, Kevin (ธันวาคม 30, 2007). "2007 Awards". The Baltimore Sun. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 26, 2020. สืบค้นเมื่อ กันยายน 25, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  177. ↑ Eck, Kevin (มกราคม 11, 2010). "Best of the Decade awards". The Baltimore Sun. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กุมภาพันธ์ 4, 2021. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 20, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  178. ↑ Eck, Kevin (มกราคม 27, 2010). "2009 Awards". The Baltimore Sun. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 26, 2020. สืบค้นเมื่อ กันยายน 25, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  179. ↑ Eck, Kevin (กุมภาพันธ์ 14, 2011). "2010 Awards". The Baltimore Sun. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 5, 2022. สืบค้นเมื่อ กันยายน 25, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  180. ↑ Silverstein, Adam (ธันวาคม 26, 2018). "The Man comes around: Becky Lynch breaks out for WWE as the 2018 Wrestler of the Year". CBS Sports.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  181. ↑ "Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 2002". The Internet Wrestling Database. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 25, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  182. ↑ "PWI 500 of the PWI Years". สืบค้นเมื่อ มกราคม 16, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  183. ↑ Pullar III, Sid (ตุลาคม 13, 2024). "20 Greatest WWE Wrestlers Of All Time". Sports Illustrated. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 26, 2024.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  184. ↑ "Unified World Heavyweight Title [United States Wrestling Association]". Wrestling-Titles. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 28, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  185. ↑ Will, Gary; Duncan, Royal (2000). "Texas: NWA Texas Heavyweight Title [Von Erich]". Wrestling Title Histories: professional wrestling champions around the world from the 19th century to the present. Pennsylvania: Archeus Communications. น. 268–269. ISBN 0-9698161-5-4.
  186. ↑ "NWA Texas Heavyweight Title". Wrestling-Titles. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 30, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  187. ↑ "BONUS SHOW: Wrestling Observer Newsletter Awards". Post Wrestling. มีนาคม 17, 2019. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 23, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  188. ↑ "Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤศจิกายน 12, 2015. สืบค้นเมื่อ มกราคม 24, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  189. ↑ WWWF/WWF/WWE World Heavyweight Title history At wrestling-titles.com
  190. ↑ World Heavyweight Title (WWE Smackdown!) history At wrestling-titles.com
  191. ↑ WWF/WWE Hardcore Title history At wrestling-titles.com
  192. ↑ WWWF/WWF/WWE World Tag Team Title history At wrestling-titles.com
  193. ↑ WCW World Tag Team Title history At wrestling-titles.com
  194. 1 2 3 "Slammy Awards — 1997". Pro Wrestling History. สืบค้นเมื่อ มกราคม 24, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  195. ↑ "2009 Slammy Awards". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 17, 2009. สืบค้นเมื่อ เมษายน 28, 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  196. 1 2 "2010 Slammy Awards". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 18, 2010. สืบค้นเมื่อ เมษายน 28, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  197. ↑ "2012 WWE Slammy Awards and WWE.com Slammy Awards winners". WWE. สืบค้นเมื่อ เมษายน 28, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  198. 1 2 "2015 Slammy Award winners". WWE. ธันวาคม 16, 2015. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  199. ↑ Labbe, Michael J. "WWF 1994 Slammy Awards".
  200. ↑ "WWE.com Exclusive Slammy Awards 2011". WWE. สืบค้นเมื่อ เมษายน 28, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  201. ↑ "Slammy Awards — 1996". Pro Wrestling History.
  202. ↑ "The Undertaker's statue revealed at WrestleMania Axxess". WWE. มีนาคม 31, 2022. สืบค้นเมื่อ เมษายน 15, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  203. ↑ Rasool, Nouman (พฤษภาคม 20, 2025). "The Undertaker crowned first WWE LFG Champion". Wrestling World.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  204. ↑ "WWE WRESTLEMANIA HISTORY". Darren's Win-Loss Records, Facts, & Stats. เมษายน 25, 2025. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 12, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  205. ↑ "WWE Summerslam History". Darren's Win-Loss Records, Facts, & Stats. สิงหาคม 5, 2023. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 12, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  206. ↑ "WrestleMania Cards". www.profightdb.com/. The Internet Wrestling Database. สืบค้นเมื่อ 24 ธันวาคม 2014.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  207. ↑ Melok, Bobby. "The Undertaker vs. Bray Wyatt". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ 10 มีนาคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

Related

No related data.

Recommendations