จักรพรรดิโพกัส

Overview

จักรพรรดิโพกัส เป็นจักรพรรดิโรมันตะวันออกใน พ.ศ. 1145 ถึง พ.ศ. 1153 เดิมทีโพกัสเป็นนายทหารระดับกลางในกองทัพโรมัน แต่เขาก้าวขึ้นมามีบทบาทสำคัญในฐานะโฆษกของทหารที่ไม่พอใจในการโต้แย้งกับราชสำนักของจักรพรรดิเมาริกิอุส เมื่อกองทัพก่อกบฏใน พ.ศ. 1145 โพกัสก็ปรากฏตัวขึ้นเป็นผู้นำการก่อกบฏ การกบฏครั้งนี้ส่งผลให้เมาริกิอุสถูกโค่นล้มและประหารชีวิตในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 1145

โพกัส
ตุ้มถ่วงคันชั่งสำริดสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 7 ซึ่งจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บริติช น่าจะเป็นรูปปั้นของจักรพรรดิโพกัส[1][2]
จักรพรรดิโรมันตะวันออก
ครองราชย์23 พฤศจิกายน 602 – 5 ตุลาคม 610
ก่อนหน้าจักรพรรดิเมาริกิอุส
ถัดไปจักรพรรดิเฮราคลิอัส
ประสูติค.ศ. 547
เธรเซียหรือแคปพาโดเชีย
สวรรคต5 ตุลาคม ค.ศ. 610(610-10-05) (62–63 ปี)
คอนสแตนติโนเปิล
คู่อภิเษกจักรพรรดินีลีออนเชีย
พระราชบุตรโดเมนต์เซีย
พระรัชกาลนาม
Imperator Caesar Flavius Focas Augustus[a]
พระราชมารดาโดเมนต์เซีย
ศาสนาคริสต์แบบแคลซีดอน

จักรพรรดิโพกัส (อังกฤษ: Phocas; กรีกโบราณ: Φωκᾶς, อักษรโรมัน: Phōkás; พ.ศ. 1090 – 5 ตุลาคม พ.ศ. 1153) เป็นจักรพรรดิโรมันตะวันออกใน พ.ศ. 1145 ถึง พ.ศ. 1153 เดิมทีโพกัสเป็นนายทหารระดับกลางในกองทัพโรมัน แต่เขาก้าวขึ้นมามีบทบาทสำคัญในฐานะโฆษกของทหารที่ไม่พอใจในการโต้แย้งกับราชสำนักของจักรพรรดิเมาริกิอุส เมื่อกองทัพก่อกบฏใน พ.ศ. 1145 โพกัสก็ปรากฏตัวขึ้นเป็นผู้นำการก่อกบฏ การกบฏครั้งนี้ส่งผลให้เมาริกิอุสถูกโค่นล้มและประหารชีวิตในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 1145

โพกัสทรงไม่ไว้วางพระทัยชนชั้นสูงในคอนสแตนติโนเปิลที่ไม่ให้ความร่วมมืออย่างยิ่ง ในสายตาของพวกเขา โพกัสเป็นเพียงผู้แย่งชิงอำนาจและคนบ้านนอก ดังนั้น พระองค์จึงพยายามสร้างฐานอำนาจโดยอาศัยญาติพี่น้องที่ดำรงตำแหน่งสูงในกองทัพและการบริหาร พระองค์เผชิญกับความท้าทายทั้งภายในและภายนอกจักรวรรดิทันทีที่ขึ้นปกครอง แต่ก็ประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย พระองค์ทรงจัดการฝ่ายตรงข้ามภายในจักรวรรดิด้วยความโหดเหี้ยมมากขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้ราษฎรในวงกว้าง รวมถึงคนในครัวเรือนของพระองค์บางส่วนไม่พอใจ จักรวรรดิซาเซเนียนได้เปิดฉากการรุกรานครั้งใหญ่ในจังหวัดทางตะวันออก ในที่สุด เฮราคลิอุสผู้พี่ เอ็กซาร์กแห่งแอฟริกา ก่อกบฏต่อโพคัส และได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวางทั่วทั้งจักรวรรดิ โพกัสพยายามใช้กองกำลังชายแดนปราบปรามการกบฏ แต่กลับทำให้ผู้รุกรานสามารถบุกเข้ามาในใจกลางจักรวรรดิได้ เฮราคลิอุส บุตรชายของเฮราคลิอุสผู้พี่ ยึดครองคอนสแตนติโนเปิลได้ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 1153 ประหารชีวิตโพกัสในวันเดียวกัน และประกาศตนเองเป็นจักรพรรดิ

แหล่งข้อมูลที่หลงเหลืออยู่ล้วนแสดงความเป็นปรปักษ์ต่อโพกัสอย่างมาก พระองค์ถูกกล่าวหาว่าเป็นทรราชไร้ความสามารถและผู้แย่งชิงอำนาจที่กวาดล้างฝ่ายตรงข้ามอย่างโหดเหี้ยม ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายตรงข้ามที่แท้จริงหรือที่ถูกมองว่าเป็นฝ่ายตรงข้าม และปล่อยให้จักรวรรดิเปิดรับการรุกรานจากต่างชาติอย่างเต็มที่ ความถูกต้องของแหล่งข้อมูลเหล่านี้ตรวจสอบได้ยาก เนื่องจากบรรดาจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เฮราเคลียนที่สืบทอดตำแหน่งต่อจากโพกัสมีผลประโยชน์แอบแฝงในการทำลายชื่อเสียงของพระองค์

พระชนม์ชีพ

ช่วงต้น

โฟพัสเป็นไปได้มากสุดว่าประสูติใน ค.ศ. 547 เพราะมีคนกล่าวว่าพระองค์มีพระชนมพรรษา 55 พรรษาเมื่อขึ้นเป็นจักรพรรดิ[5] พระองค์และพระราชวงศ์น่าจะมีเชื้อสายเธรซ-โรมัน[6] หรือแคปพาโดเชีย[7] พระชนม์ชีพของโพกัสก่อนจะแย่งชิงบัลลังก์จักรวรรดิไบแซนไทน์นั้นไม่ชัดเจน แต่มีคนกล่าวว่าเขาเคยรับราชการเป็นเซนทูเรียนในกองทัพเธรซภายใต้จักรพรรดิเมาริกิอุส[5]

ในช่วงปลายรัชสมัยเมาริกิอุส กองทัพได้ส่งโพกัสไปยังคอนสแตนติโนเปิลในฐานะโฆษกเพื่อร้องเรียนเกี่ยวกับการกระทำของนายพล Comentiolus ขณะที่โพกัสนำเสนอเรื่องราวของพวกเขา เขาได้โต้เถียงกับจักรพรรดิ และเป็นผลให้ถูกแพทริเซียนผู้โกรธแค้นดึงเครา[8]

แย่งชิงอำนาจ

มรดก

โดยทั่วไปแล้ว ชาวไบแซนไทน์และนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ต่างพรรณนาถึงจักรพรรดิโพกัสว่าเป็นตัวร้าย แต่แหล่งข้อมูลที่เก่าแก่ที่สุดบางส่วนเกี่ยวกับรัชสมัยโพกัสถูกเขียนขึ้นในรัชสมัยของเฮราคลิอุส งานเขียนที่หลงเหลืออยู่จึงไม่เป็นกลางอย่างน่าเชื่อถือ และผู้เขียนย่อมมีเหตุผลที่ดีที่จะใส่ร้ายเขาเพื่อเสริมสร้างอำนาจการปกครองของเฮราคลิอุส[9]

หมายเหตุ

  1. ↑ บางครั้งระบุพระนามเป็น Flavius Niceforus Focas[3][4] อย่างไรก็ตาม ข้อมูลนี้ไม่ได้รับการยืนยันจากแหล่งข้อมูลอื่น และอาจเกิดจากความสับสนกับนีเกโพโรสที่ 2 โพกัส

อ้างอิง

  1. ↑ Treadgold 1997, p. 237.
  2. ↑ "Steelyard-weight". British Museum.
  3. ↑ Alcides Vargas Echegaray (15 มิถุนายน 2021). Sin Fronteras. Caligrama. ISBN 9788418435485.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ William of Tyre (1893). Colvin, Mary Noyes (บ.ก.). Godeffroy of Boloyne; or, The siege and conqueste of Jerusalem. Early English Text Society (originally from the University of Michigan). น. 335. Nicephorus Phocas, Emperor of the East from 602–610.
  5. 1 2 Martindale 1992, p. 1030.
  6. ↑ Bury, John Bagnell (1889). A History of the Later Roman Empire: From Arcadius to Irene (395 A.D. to 800 A.D.) (ภาษาอังกฤษ). เล่มที่ 2. London: Macmillan and Co. น. 197. The reign of Phocas the Thracian, which lasted for eight years, was the realisation of that dreaded something whose approach had long been felt.
  7. ↑ Charanis, Peter (1972). Studies on the Demography of the Byzantine Empire: Collected Studies (ภาษาอังกฤษ). Variorum Reprints. น. 221. ISBN 978-0-902089-25-9. The name Phocas appears as early as the fifth century; it is also attested for the sixth century; and there is of course, the Emperor Phocas, apparently of Cappadocian origin, who overthrew Maurice and was in turn overthrown by Heraclius early in the seventh century.
  8. ↑ Martindale 1992, p. 1031.
  9. ↑ Crow 2002.

บรรณานุกรม

แหล่งข้อมูลอื่น

  • วิกิมีเดียคอมมอนส์มีสื่อเกี่ยวกับ Phocas

Related

No related data.

Recommendations